All Chapters of รักร้าวภรรยา: Chapter 51 - Chapter 60

ภาพเตชินโอบเอวดาริกาเดินออกจากบริษัทเพื่อไปขึ้นรถที่ขับมาจอดหน้าบริษัทอยู่ในสายตาของศศินที่ขับรถมาหาหญิงสาวทันทีที่เลิกงาน มือที่กำพวงมาลัยรถเริ่มบีบพวงมาลัยรถจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือเมื่อภาพที่เตชินแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวดาริกาทำให้ความโกรธที่มีค่อยๆ เดือดขึ้น ไม่ว่าภาพเหล่านั้นจะประจักษ์แก่สายตาของเขามากแค่ไหนเขาก็รู้สึกไม่พอใจทุกครั้งเฉกเช่นตอนนี้ หากแต่ที่ยิ่งไม่พอใจมากกว่าเดิมเมื่อเขาไม่สามารถแสดงความไม่พอใจออกไปได้ด้วยเพราะเธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเตชิน“เขาร้ายกับเธอมาตลอดทำไมถึงยังรักเขาล่ะดา”ศศินพึมพำกับตัวเองทั้งที่สายตากำลังมองรถของเตชินซึ่งกำลังขับเคลื่อนออกจากบริษัทด้วยแววตาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเผยออกมาต่อหน้าใครแต่บัดนี้มันฉายให้เห็นผ่านกระจกมองหลังบนรถของศศินอย่างปิดไม่มิด แต่แล้วก็ต้องกระพริบตาถี่ไล่ความรู้สึกที่ไม่ควรก่อเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วก่อนจะเหลือบสายตามองโทรศัพท์มือถือของตัวเองซึ่งถูกโยนทิ้งไปที่เบาะข้างๆ หลังได้เห็นเตชินกดตัดสายของเขาที่โทร. เข้าหาดาริกาก่อนจะขึ้นรถเขาหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามีข้อความจากเบอร์ไม่คุ้นขึ้นมาเ

เสียงข้อความเข้าในช่วงเย็นของวันทำให้เคนที่กำลังเดินไปตามทางเดินบ้านพักแถวชานเมืองพร้อมกับคนอื่นๆ หลังกลับมาจากจับตาดูศศินที่บริษัทของเจ้านายก็ต้องหยุดเดินแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในขึ้นมาเปิดอ่านก็พบว่าเป็นข้อความจากไลน์กลุ่มของคนในบ้านวรากุลพาณิช ซึ่งเป็นจ๊ะจ๋าที่ส่งข้อความบอกให้ทุกคนได้รู้ข่าวดีเมื่อคุณหนูเพียงคนเดียวกลับมาอยู่บ้านพร้อมกับภาพถ่ายดาริกาซึ่งกำลังทานมื้อเย็นอยู่กับเตชิน“มีเรื่องอะไร” พฤกษ์ที่เห็นเพื่อนหยุดเดินแล้วก้มมองโทรศัพท์พลางคลี่ยิ้มออกมาคนเดียวจึงเอ่ยถามกลับพลางขมวดคิ้วสงสัยใคร่รู้“คุณเตพาคุณหนูกลับไปอยู่บ้านแล้วน่ะ” เคนเงยหน้าตอบเพื่อนก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วเดินต่อทันทีด้วยอารมณ์ความรู้สึกดี“แบบนี้ก็หายห่วงน้องดาขึ้นมาบ้าง” พราวมุกที่ได้ยินพอดีจึงพูดออกไปก่อนจะหันไปมองเมื่อได้ยินคำพูดของเตโซพร้อมกับคนร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น“ยังไงก็วางใจไม่ได้จนกว่าทุกอย่างจะจบลง” เตโซพูดพลางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสี่พลางมองใบหน้าแต่ละคนด้วยสีหน้าราบเรียบ“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะตามดูแลคุณหนูไม่ให้เกิดเรื่องอันตรา

ดาริกาเดินลงบันไดจากชั้นสองลงมาข้างล่างด้วยสีหน้าอิดโรยเพราะกว่าจะนอนหลับได้ก็ปาเข้าไปตีสามเพราะคนบ้าอำนาจอย่างเตชินแอบเข้ามานอนซุกกับเธอในห้องและยังต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อเตรียมตัวไปทำงานกับระยะทางที่ไกลมากขึ้นกว่าเดิมเพราะถูกท่านรองประธานอุ้มขึ้นรถกลับมาอยู่บ้านโดยที่ไม่ยอมแวะให้เธอได้เก็บเสื้อผ้ากลับมา ยังโชคดีที่มีชุดไปรเวทเหลืออยู่ให้ใส่เพื่อกลับไปเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาตัวใหม่ที่คอนโดมิเนียม ทว่าเสียงทักทายของป้าแก้วตาทำให้เธอต้องหยุดเท้าที่กำลังเดินตรงไปที่ประตูบ้านหันกลับไปทางป้าแก้วตาพร้อมรอยยิ้มทักทายยามเช้า“คุณหนูจะออกไปไหนแต่เช้าคะ ยังไม่ถึงเวลาไปทำงานไม่ใช่เหรอคะคุณหนู” ป้าแก้วตาเอ่ยถามเสียงนุ่ม“ดาจะกลับไปเปลี่ยนชุดคะป้าแก้ว คุณ เอ่อ พี่เตไม่ยอมแวะให้ดาเก็บเสื้อผ้ากลับมาเลยสักตัว” เธอตอบคำถามป้าแก้วตาก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเตชินทันควันเมื่อชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองพอดี“งั้นทานมื้อเช้าก่อนนะคะค่อยไป ข้าวต้มกุ้งใกล้จะเสร็จแล้วคะ” ป้าแก้วตารู้สึกอุ่นใจเมื่อได้คำตอบที่ไม่ตรงกับความคิดที่กลัวว่าเธอจะแอบหนีกลับไปอยู่คอนโดมิเนียม“ดาชินกับการไม่ทาน

“พี่โซ สวัสดีคะ” พราวมุกเอ่ยทักทายเมื่อเดินเข้าบ้านมาถึงห้องนั่งเล่นซึ่งพบกับเตโซที่นั่งอ่านหนังสืออยู่“อืม วันนี้มุกไม่ต้องมาที่นี่ก็ได้นะ เคนกับพฤกษ์ก็ออกไปหาเบาะแสรายชื่อกันหมด ธนาก็มีงานที่โรงพัก” เตโซส่งยิ้มบางทักทายกลับไปก่อนจะพูดออกไปด้วยความเกรงใจต่อพราวมุก“คุณอาหมอโทร. มาบอกมุกว่าพี่โซหายเป็นปกติร้อยเปอร์เซ็นต์ สามารถออกไปเดินเที่ยวได้แล้วคะ” เธอพูดพลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้างๆ“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะมุก พี่อยู่ที่นี่ดีกว่า” เขายิ้มขอบคุณแล้วให้คำตอบ“พี่โซถูกยิงเฉียดขั้วหัวใจไปแค่มิลเดียวเองนะคะ กว่าจะฟื้นตัวได้เต็มร้อยแบบนี้ก็กินเวลาไปตั้งสามเดือน ไม่อึดอัดบ้างเหรอคะ นั่งอยู่แต่ในบ้าน” พราวมุกยู่ปากพูดอย่างเบื่อหน่ายแทนเตโซก่อนจะถามออกไปอย่างไม่ได้จริงจังในคำตอบที่จะได้จากเขา“พี่แค่ไม่อยากให้คณินรู้ว่าพี่ยังไม่ตาย ไหนจะน้องดากับเตอีก” เตโซพูดออกไปตามตรง“วันนี้เตอยู่บ้านน่ะคะ มุกลองโทร. เช็กแล้วคะ ส่วนน้องดาเหมือนจะได้ยินมาว่าออกไปทานข้าวกับเพื่อนที่ร้านอาหาร ส่วนคณินจากที่ฟังลุงเขยบ่นกับปู่ว่ามีนัดไปคุยเรื่องร่วมมือทำทุนกันคะ รับรองว่าปลอดภัย” พราวมุกให้คำตอบ ที่หญิงสาว

ดาริกากลับมาบ้านด้วยสภาพจิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเมื่อในหัวมีเต่ภาพของเตโซกำลังนั่งทานข้าวกับพราวมุกสลับกับภาพในคืนที่เตโซถูกยิงเสียชีวิต พอเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบกับงานศพของอีกฝ่าย แล้ววันนี้ที่เธอเองเขาคนนั้นคือใครกันใช่เตโซจริงหรือ…“เป็นไปไม่ได้สิ พี่เคนพี่เตก็เห็นกับตา” ดาริกาบ่นอุบอิบกับตัวเองอย่างครุ่นคิดกับเหตุการณ์ในวันนี้ที่หญิงสาวพบเจอพลางก้าวเดินตรงไปเรื่อยๆจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าซึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปอย่างไม่คิดทักทาย สาวเจ้าจึงรับรั้งเอาไว้ทันทีด้วยความอยากลองเชิงอีกฝ่ายกับเรื่องวันนี้ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าเตชินทราบเรื่องที่เตโซยังมีชีวิตอยู่หรือไม่หากผู้ชายคนนั้นคือเตโซจริงๆ“พี่เต เดี๋ยวคะ” ดาริการีบเอ่ยรั้งเตชินทันทีที่กลับมาจากข้างนอกแล้วพบกับชายหนุ่มที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองพอดี“ถ้าจะพูดเรื่องหย่าก็หยุดแล้วกลับเข้าห้องตัวเองไป…” เตชินพูดขึ้นทั้งที่ไม่ยอมหันไปมองหญิงสาวที่ก้าวเดินขึ้นตามมาแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเธอพูดแทรกมาด้วยเรื่องที่เขาไม่มีทางเชื่อ“ดาเห็นพี่โซทานข้าวกับคุณพราวมุก” เธอพูดพลางมองแผ่นหลังของเขาเพื่อรอดูปฏิกิริยาที่จะโต้ตอบกลับมาของชายหนุ่