บทที่ 2 เมื่อจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น (4)

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไม่ได้ช่วยให้ดาริกาอยากสนุกจนออกไปเต้นเหมือนเพื่อนแม้แต่นิดเมื่อสามสิบนาทีก่อนเธอเห็นเตชินกำลังนั่งดื่มสังสรรค์กับลูกค้าที่เป็นผู้หญิงแสนสวยภูมิฐานอย่างสาวมั่นซึ่งหญิงสาวก็รู้จักเป็นอย่างดีเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณหนูพราวมุก วรรณวิภากิจหลานสาวเจ้าสัวที่รวยเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ ฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องความเหมาะสมเลย

ไม่ว่าจะหน้าตาหรือฐานะชาติตระกูลก็เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก

ส่วนเธอนะหรือเป็นเพียงเด็กในปกครองของท่านประธานไดมอนด์ วรากุลพาณิชกรุ๊ปที่สิ้นไร้ไม้ตอกไม่มีที่พึ่งพิงหรือแม้แต่ฐานะ ทั้งยังเป็นเพียงนักศึกษาที่กำลังจะจบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ยิ่งไม่มีความเหมาะสมหรือช่วยส่งเสริมผู้ชายอย่างเตชินให้เป็นหน้าเป็นตาได้เลย

“นี่ดา ถึงพี่โซจะยอมให้มาข้างนอกแบบนี้ก็ใช่ว่าพี่เขาอยากจะให้แกดื่มเยอะแบบนี้นะ และฉันก็เป็นเพื่อนที่ดีมากพอจะบอกให้แกดื่มได้แค่แก้วเดียวตลอดทั้งงาน โอเค๊” น้ำหวานที่หันกลับมาจากมองเพื่อนคนอื่นๆ พูดขึ้นเมื่อเห็นดาริกาเริ่มที่จะดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เยอะขึ้น

“คงเพลินไปหน่อย” แม้ปากจะพูดกับเพื่อนหากแต่สายตามองขึ้นไปยังห้องกระจกชั้นบนของสถานบันเทิงจึงทำให้น้ำหวานต้องดึงสายตามองตามจึงรู้สาเหตุที่ทำให้ดาริกาดื่มแอลกอฮอล์ราวกับน้ำเปล่าได้เช่นนี้

แรงหึงนี่ทำให้ผู้หญิงเราทำได้ทุกอย่างจริงๆ สินะ

“ขึ้นไปแสดงตัวสิ แต่จะว่าไปนะ แกกับพี่เขาแต่งงานกันใหญ่โตขนาดนั้นยังจะมีคนมาตอมพี่เขาได้อีกเหรอเนี่ย” น้ำหวานพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเป็นเรื่องภายในครอบครัวของดาริกาแต่ก็อดที่จะพูดเห็นใจเพื่อนไม่ได้

“ก็รู้ ถึงฉันจะขึ้นชื่อว่าภรรยาของพี่เขาแต่ก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในชีวิตเขา ป่าวประกาศชัดเจนแบบนั้นต่อหน้าคนในห้องแต่งตัว แกก็ได้ยิน” ดาริกาหันกลับมามองเพื่อนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดกับความเป้นจริงที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา

“ฉันพูดตามตรงนะดา ฉันโคตรสงสารแกเลยวะ แต่เอาเถอะ ผู้ชายมีตั้งมากมาย ฉันรู้ว่าการตัดใจจากพี่เขามันยากแต่ยังมีผู้ชายดีๆ อีกตั้งมาก อย่างน้อยก็มีพี่โซพี่ชายเขา รายนั้นดีจะได้กลับไม่รักไม่ชอบ” น้ำหวานพูดออกไปด้วยความรู้สึกนึกคิดที่มาจากใจของเพื่อนคนหนึ่งหากแต่ยังมีบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ เพราะกลัวว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่ควรจึงได้แต่พูดอ้อมออกไป

แต่ดูเหมือนเพื่อนของเธอที่แสนจะคิดน้อยนั้นไม่เข้าใจเอาเสียเลย

“พี่โซเป็นผู้ปกครองของฉันนิ เขาจะดีกับฉันก็ไม่แปลก” ดาริกาแก้ต่างออกไปในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอด

“ช่างเถอะๆ พี่เขาก็หล่ออยู่หรอกแต่ถ้านิสัยแบบนี้ฉันก็ไม่กรี๊ด เอาเป็นว่าถ้าแกมีคนอื่นเข้ามาก็อย่าปิดกั้นล่ะ เออ! ศินไง หมอนั้นก็ชอบแกนะ” น้ำหวานมองขึ้นไปยังชั้นบนห้องกระจกอีกครั้งพลางคว่ำปากใส่พลางพูดแล้วหันกลับมามองเพื่อนอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีศศินที่ชอบเพื่อนของเธออย่างเปิดเผย

“ศินเคยบอกกับฉันแล้วแต่ฉันไม่ได้ชอบ ฉันมองศินเป็นแค่เพื่อนเลยพูดออกไปตามตรง” ดาริกาตัดสินใจบอกเรื่องราวที่ไม่เคยบอกใครเลยตั้งแต่ศศินมาสารภาพรักก่อนที่จะมีงานวิวาห์ระหว่างหญิงสาวกับเตชิน

“ว้าว ไวยิ่งกว่าห้าจี นับถือๆ เอาเถอะ ยังไงฉันก็อยู่ข้างแก แต่...” น้ำหวานพยักหน้าอย่างเข้าใจในที่สุดก่อนจะชะงักไปพลางมองไปอีกทาง

“แต่อะไรเหรอ” เมื่อเห็นเพื่อนเงียบไปจึงเอ่ยถามพลางมองตามสายตาเพื่อนจึงได้เห็นเคนที่กำลังเดินแทรกผู้คนมากมายมาที่เธอด้วยสีหน้าวิตกกังวล

“แต่พี่โซให้พี่เคนมารับแกตอนสี่ทุ่มไม่ใช่เหรอ ตอนนี้แค่สองทุ่มเอง” น้ำหวานเปรยขึ้นกับตัวเองเสียมากกว่าจะตอบเพื่อน

“คุณหนูครับ” เคนเอ่ยเรียกดาริกาทันทีด้วยน้ำเสียงเข้มด้วยความกังวล

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ดาคิดว่าพี่เคนไปทำธุระกับพี่โซเสียอีก” ดาริกามองสีหน้าของเคนออกที่แสดงให้เห็นว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล เพราะเคนเป็นคนที่สนิทกับเตโซที่รู้เรื่องของเตโซทั้งหมดไม่ว่าจะเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องงานจึงกลายเป็นคนที่หากมีเรื่องเกิดขึ้นกับเจ้านายก้จะกังวลไปด้วยทุกครั้ง

“เกิดเรื่องกับคุณโซครับ...เราต้องไปตอนนี้” เคนไม่ได้อธิบายมากไปกว่าเร่งรีบให้คุณหนูของเขาออกไปข้างนอกกับตนเอง

“เกิดเรื่องอะไรคะ งั้นเราแวะไปเรียกพี่เตก่อน...” ดาริกาพูดพลางหันไปมองห้องกระจกห้องเดิมกลับพบเพียงเตชินที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงมองลงมาที่เธอ ไร้คุณหนูพราวมุกข้างกายจึงเงียบไปด้วยความสงสัยแกมดีใจที่ทั้งสองไม่ได้อยู่ดื่มสังสรรค์กันนาน

“...คุณเตจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ครับ” เคนหันไปตามดาริกาก่อนจะหันกลับมาพูดพลางดึงข้อมือของดาริกาเดินออกมาทันที โดยมีทั้งน้ำหวานและเตชินที่มองตามด้วยความฉงนกับการกระทำของเคน

ดาริกานั่นทำเพียงหันไปมองเพื่อนเพื่อกล่าวลาก่อนจะดึงสายตาไปมองเตชินที่ยังคงยืนมองลงมาเท่านั้นด้วยสายตาเฉยชาหากแต่แฝงไปด้วยความสงสัยเต็มหัวใจ ทว่าการถูกเคนดึงข้อมือฝ่าฝูงชนมากมายไปนั้นก็ทั้งทุลักทุเลจนตัวเธอไปกระแทกผู้คนจนเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด

แต่การกระทำของเคนกลับทำให้เธอยิ่งสงสัยและวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อความรีบร้อนอย่างน่ากลัวของเคนทำให้เธอเริ่มคิดไปต่างๆ นานาอย่างรู้กันถึงเรื่องบางอย่างที่เธอพยายามจดจำมาตลอดหลังสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป ความทรงจำที่เธอปฏิเสธมาตลอดว่าความเป็นจริงในปัจจุบันเป็นเพียงสิ่งที่ถูกใครคนหนึ่งสร้างขึ้นให้เธอเชื่อเช่นนั้น

มันสวนทางกับความรู้สึกลึกๆ ภายในใจ

ภาพที่เคนพาดาริกาออกจากสถานบันเทิงออกไปอย่างรีบร้อนทำให้เตชินเริ่มที่จะอยู่ไม่นิ่งจนเกิดความร้อนใจจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องส่วนตัวไปทันทีเมื่อเขานั่นเห็นดาริกากับเพื่อนๆ นานแล้วหากแต่ติดเพื่อนคนสำคัญที่ในวันนี้ออกมาคุยธุรกิจพร้อมเงื่อนไขเรื่องของเตโซ

แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเคนผู้ช่วยคนสนิทของพี่ชายอยู่ห่างกายจากพี่ชายเช่นนี้

เตชินไม่ใช่รังเกียจดาริกาเพราะอย่างไรแล้วหญิงสาวก็ไม่ได้ทำอะไรผิดห่างแต่เขาโกรธเขาไม่พอใจที่พี่ชายได้ทำเรื่องบางอย่างลงไปหลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำบางส่วนที่หายไป และที่เขาทำเย็นชากับเธอก็เป็นเพราะเธอไม่คิดที่จะปฏิเสธการแต่งงานหนำซ้ำยังตีหน้าซื่อทำหน้าตาน่าสงสารจนเขาต้องจำใจเข้าพิธีวิวาห์

เขาไม่พอใจและไม่ชอบที่ใครจะต้องมาบังคับเขาเช่นนี้