บทที่ 4 ฝันร้ายที่กระตุ้นความทรงจำ (2)

สายตาคมเข้มของเตชินมองเคนที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากหน้ามุกของบ้านยามวิกาล เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังหลับกันหมดแล้ว มีเพียงเคนที่กำลังจะออกไปข้างนอก ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากคุยงานกับพาร์ตเนอร์และลูกค้ายังไม่ทันจะก้าวลงจากรถก็เห็นเคนเสียก่อนจึงตัดสินใจนั่งเงียบๆ มองคนสนิทพี่ชายที่กำลังจะออกไปข้างนอกกลางดึก

หลังจบงานศพพี่ชายเขาก็ไม่ได้ไล่เคนออกจากบ้านหลังนี้เพราะถึงอย่างไรแล้วเคนก็ถือเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขาอีกคนที่เคารพนับถือด้วยเพราะพี่ชายของเขาให้เกียรติกับเคนไม่ใช่น้อย แม้แต่ห้องนอนก็ยังอยู่ชั้นเดียวกับเตโซต่างจากเด็กในบ้านที่ให้นอนในเรือนหลังบ้านใหญ่

สำหรับในวันนั้นที่เขาออกปากไล่ก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบแต่กับดาริกาเขาพูดมันออกไปด้วยความรู้สึกจริงๆ ที่ต้องการให้เธอออกไปจากบ้านหลังนี้ ถ้าเธอยังเดินไปเดินมาภายในบ้านเขาคงทนมองหน้าเธอไม่ได้เป็นแน่

ภาพที่เตโซวิ่งมาปกป้องเธอคงคอยผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาอยู่เรื่อยๆ ไม่จบเสียที ทางเดียวที่เขาจะอยู่ได้คือไล่เธอออกไปให้พ้นหูพ้นตา

“ออกไปไหนกลางดึกแบบนี้ในชุดนอน” เตชินพึมพำกับตัวเองก่อนจะสาร์ทรถอีกครั้งทั้งที่เครื่องยนต์ยังไม่ทันหายร้อนจากการกลับมาข้างนอก

เพราะทันทีที่รถของเคนขับพ้นประตูบ้านไปชายหนุ่มก็รีบตามออกไปโดยไม่ให้เคนสังเกตเห็นทันทีด้วยกลัวว่าจะคลาดกัน

ทว่า หลังจากเดิมมาเรื่อยๆ กลับพบว่าเป็นเส้นทางที่ตรงไปที่บริษัทหากแต่ขับไปเรื่อยๆ ก็เลยบริษัทจึงทำให้เตชินเข้าใจได้ทันทีว่าจุดหมายของเคนคือ…คอนโดมิเนียมของดาริกา!

“กลางดึกแบบนี้มาหาทำไม” เขาเปรยขึ้นกับตัวเองก่อนจะเข้าตามเข้าไปอย่างง่ายดาย

“สวัสดีครับคุณเตชิน วันนี้นอนที่นี่เหรอครับ” เสียงยามรักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าเอ่ยทักทายเตชินอย่างเป็นกันเองและจดจำรถของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

“อืม” เตชินทำเพียงตอบรับคำสั้นพลางพยักหน้าก่อนจะขับรถเข้าไปจอดในที่ประจำซึ่งถูกล็อกที่ให้ตามระดับความสำคัญเมื่อเขาพักอาศัยอยู่ในโซนวีไอพี

และใช่ คอนโดมิเนียมแห่งนี้ก็ยังเป็นคอนโดที่เขาซื้อไว้สำหรับเวลาที่ขี้เกียจขับรถไกลกลับบ้านหรือไปกินเลี้ยงกับลูกค้าหรือผู้ถือหุ้นจนดึก ในคราแรกที่รู้ว่าเตโซเลือกซื้อคอนโดมิเนียมให้เาริกาเอาไว้นานแล้วเป็นที่นี่ก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้เมื่อห้องของเธอดันอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของเขา

นี่มันจงใจชัดๆ เลย

“พี่คิดจะทำอะไรกันแน่พี่โซ” เขาบ่นกับตัวเองระหว่างที่กำลังเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวของผู้พักอาศัยชั้นวีไอพี

ไม่ต้องคิดหรือสืบหาความให้มากก็พอจะเดาออกว่าเคนมาหาดาริกา แน่นอนว่าเขาจะขึ้นไปหาเธอกับเคนเพื่อดูว่าทั้งสองคนนัดมาเจอกันทำไมเวลานี้ หากคิดจะหักหลังพี่ชายของเขาก็อย่าหวังจะได้อยู่ภายใต้อำนาจพี่ชายของเขาได้อีก

ใช่! เขาไม่ไว้ใจดาริกาเต็มหัวใจตั้งแต่เกิดเรื่องเพราะคนที่ก่อเหตุคือคนของบิดาสาวเจ้า หนำซ้ำเจ้าตัวยังถูกเคนพาไปด้วยตัวเองถึงที่เกิดเหตุ จะไม่ให้เขาคิดได้อย่างไรว่าคนทั้งสองไม่ได้สมรู้รวมคิดทำเรื่องไม่ดีลับหลังเตโซ แม้ว่าเตโซจะเสียไปแล้วก็ตาม

หรือแม้ว่าเธอจะขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาก็ตาม

ทันทีที่ขึ้นมาถึงชัั้นที่สามสิบเตชินก็ก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องของตัวเองทันที แต่ทว่ามือหนาไม่ได้เอื้อมไปเปิดประตูกลับเลือกที่จะยืนกอดอกผิงผนังกำแพงข้างประตูห้องแล้วทอดสายตามองไปยังประตูห้องของดาริกาแทนพลางดูเวลา

“ตีหนึ่งสามสิบห้านาที” เขาพึมพำกับตัวเองและยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

หากแต่คนในห้องทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าบัดนี้เตชินยืนอยู่ข้างนอกห้องเพื่อรอจับผิดกับการที่เคนมาหาดาริกาในยามวิกาลโดยไม่รู้เลยว่าตัวของเขานั้นกำลังเข้าใจผิดจากคนสองคนที่ไม่ได้ตั้งใจ

“พี่เคน ความฝันของดามันหมายความว่ายังไงคะ” หญิงสาวเอ่ยถามทันทีหลังเล่าความฝันให้กับเคนฟังเมื่อชายหนุ่มยังไม่ทันจะทบทวนสิ่งที่สาวเจ้าเล่า

“…ผมคิดว่าคุณหนูเหนื่อยและคิดมากเรื่องของคุณเตโซ อีกอย่างอาทิตย์หน้าคุณหนูก็ต้องเข้าบริษัทแล้ว คงมีเรื่องให้คิดมากจนเก็บมาฝันมั่วไปหมด คงไม่มีอะไรครับ” เคนนิ่งเงียบอย่างหาคำตอบที่ดีที่สุดแม้มันมันออกจะฟังเป็นข้ออ้างมากกว่า

“แต่ดารู้สึกว่ามันเหมือนจริงมากเลยนะคะ มันเหมือนว่าเกิดขึ้นจริงๆ เหมือนมาก…หรือความฝันของดาคือความจำที่หายไปของดาคะพี่เคน” ดาริกาพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันไปมองเคนอีกครั้งแล้วถามขึ้น

เพราะสิ่งที่เธอจำได้มันสวนทางกับความเป็นจริงที่ได้ยินมาจากปากของเตโซ เหตุการณ์เมื่อหกปีก่อนที่เธอมีอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น ในวันปกติธรรมดาของทุกคนไม่ต่างจากเธอแต่ทว่าค่ำของวันนั้นที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันมาก่อนคือการสูญเสียบิดาจากการทำงานตามหน้าที่ของท่าน เตโซได้เล่าให้เธอฟังว่าทันทีที่ทราบข่าวจากเพื่อนของบิดาที่ทำงานด้วยกัน เธอก็หมดสติด้วยอาการช็อกจนเกิดภาวะความจำเสื่อมชั่วคราวเพราะจิตใจต้องการให้ลืมความเจ็บปวดสาหัสและเป็นเตโซที่เข้ามาช่วยดูแลรวมถึงจัดการพิธีฌาปนกิจให้บิดาเธอ

แต่นอนว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่รู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ความทรงจำของเธอหยุดแค่ช่วงเวลาที่เธอกำลังนั่งรอบิดากลับมาทานข้าวเย็นเท่านั้น รอแล้วรอเล่าจนเวลาล่วงเลยเข้าสองทุ่ม หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลยและความทรงจำใหม่ของเธอก็เกิดขึ้นหลังตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้

เธออยากรู้ว่าเรื่องที่แท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่

“คุณหนูครับ คุณหนู” เคนร้องเรียกพลางยื่นมือไปแตะลงบนต้นแขนของดาริกาเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอกำลังนั่งเหม่อทั้งที่เขาเองก็เหม่อคิด

คิดถึงความจริงที่ยากจะพูดออกมาได้ในตอนนี้อีกเหตุผลก็เพราะไม่มีหลักฐานที่มัดตัวคนร้ายให้ดิ้นไม่หลุด เขาและเตโซจึงเลือกที่จะเก็บความลับที่แสนใจร้ายกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งให้เรื่องราวครั้งนั้นค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของเธอ

แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นเรื่องยากเสียแล้ว

“คะพี่เคน” สาวเจ้าขานรับเคนทันทีเมื่อหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ผมคิดว่าคุณหนูควรนอนพักผ่อนดีกว่านะครับ อย่าได้คิดถึงเรื่องความฝันอีก ผมเป็นห่วงกลัวเรื่องสุขภาพของคุณหนู มันไม่มีอะไรหรอกครับ ตอนนี้ก็ตีสองกว่าแล้ว” เคนคลี่ยิ้มบางให้กับดาริกาพลางลุกขึ้นเพื่อตัดบทให้เธอไม่สามารถค่อความยาวสาวความยืดได้อีก

“ก็ได้คะ ดาเดินไปส่งนะคะ พี่เคนก็ขับรถดีๆ แต่ถ้าง่วงก็นอนที่นี่ได้นะคะ” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาและคำพูดของเคนจึงรู้ว่าเขาต้องการจะไม่พูดต่อ

“ผมกลับดีกว่าครับ พรุ่งนี้เช้ามีประชุมบอร์ดบริหารเรื่องที่คุณเตจะรักษาการแทนคุณเตโซ” เคนยิ้มพลางให้คำตอบก่อนจะเดินไปที่ประตูห้อง

“ทำไมรักษาการแทนละคะ แบบนี้พี่เตก็ทำสองหน้าที่พร้อมกันเลยน่ะสิ ไม่เครียดแย่เหรอคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วงเตชิน

“ถึงคุณโซจะไม่อยู่ แต่ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามพินัยกรรมครับ” เคนให้คำตอบพลางหยุดยืนอยู่ที่ประตูเพื่อเปลี่ยนกลับมาเป็นรองเท้าของตัวเอง

“เหรอคะ งั้นฝากพี่เคนดูแลพี่เตด้วยนะคะ ตอนนี้อารมณ์ของเขาขึ้นๆ ลงๆ เพราะเพิ่งสูญเสียไป ขนาดดาเองยังเคว้งไปหมด” เธอคลี่ยิ้มบางให้เคนก่อนจะหันไปเปิดประตู

แต่ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้าทันทีที่เปิดประตูก็ทำให้เจ้าของห้องอย่างดาริกาก้าวถอยหลังด้วยความฉับไวเพราะตกใจจนไปชนเข้ามี่แผงอกของเคนที่รีบยกมือขึ้นมาประคองคุณหนูของเขาแล้วมองตรงตามสายตาของสาวเจ้าก็ต้องตกใจอุทานออกมา

“คุณเต!”