บทที่ 5 พี่ชายที่เคยอบอุ่นหายไป (4)

ด้วยความโมโหกับท่าทีกวนโอยของเตชินที่ทำอะไรสวนทางกับคำพูดจนน่าหงุดหงิดก็เพราะการกระทำของเขายิ่งทำให้ดาริกาหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิด หญิงสาวเพียงแค่อยากตัดใจจากชายหนุ่มเพราะถึงวันที่จะเซ็นใบหย่าคงช่วยเธอให้ง่ายขึ้นที่จะตัดใจจากเขาหากว่าระยะห่างระหว่างกันมันมากขึ้นแต่ไหงเลยถึงได้จัดที่จัดทางให้เธออยู่ในสายตาตลอดแบบนี้

เพราะความโมโหของเธอจึงทำให้ต้องลุกขึ้นทุบโต๊ะมองไปที่เขาจนลืมไปว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่เตชินกับดาริกา กว่าจะรู้ตัวก็เห็นรอยยิ้มขบขันของเขาที่มองมาโดยเฉพาะสายตาที่กำลังตลกขบขันเธออยู่ สาวเจ้าจึงเลิกขมวดคิ้วนิ้วหน้าแล้วค่อยๆ หันไปมองด้านหลังของตัวเองจึงพบกับรินนราและพนักงานชายที่กำลังจัดวางโต๊ะทำงานให้ตรงตำแหน่งที่รองประธานบริษัทต้องการต่างหยุดชะงักหันกลับมามองเธอด้วยความฉงนกับอากัปกิริยาของเธอที่ลุกขึ้นมาโวยวายใส่ท่านรองประธานบริษัทที่ไม่มีใครกล้าทำแต่เด็กฝึกงานคนนี้ช่างกล้าเสียจริง

“เอ่อ เสร็จหรือยังคะพี่ศร” รินนราตัดสินใจแก้สถานการณ์ให้ด้วยการหันไปถามพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ขอร้องให้มาช่วยขนโต๊ะทำงานเมื่อเห็นสีหน้าที่สลดลงของดาริกา ซ้ำเจ้านายยังไม่ยอมช่วยนอกจากยกยิ้มขบขันเท่านั้น

“เสร็จ เสร็จแล้วครับคุณนรา” ศรซึ่งตั้งสติได้หลังจากตกใจกับการเห็นเด็กฝึกงานตวาดใส่รองประธานบริษัทจึงรีบตอบเลขาของเจ้านายก่อนจะรีบพาคนอื่นๆ ออกจากห้องไปทันที

“คุณเตคะ...” รินนราหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่กำลังสู้กับสถานการณ์ชวนอึดอัดใจของคนทั้งสองแต่แล้วก็ถูกเจ้านายตัดบทเอาเสียก่อน

“ขอบคุณมากครับคุณนรา พาเธอไปเบิกอุปกรณ์แล้วพาไปแนะนำกับผอ. แต่ละแผนกด้วยนะครับ ต่อไปคงได้เจอกับคนใหญ่คนโตบ่อยๆ เดี๋ยวจะฝึกงานไม่ผ่าน ผมไม่ได้อยากมีภรรยา...เรียนไม่จบ” เขายิ้มให้กับรินนราอย่างปกติก่อนจะหันกลับมามองดาริกาที่หันขวับมามองเมื่อพูดถึงเธออย่างเย้าแหย่โดยเฉพาะในท้ายประโยคที่กำลังกึ่งต่อว่ามากกว่าจะแนะนำว่าเธอควรทำอย่างไร

“ไม่ต้องกลัวหรอกคะ พี่โซสอนดามาดีกว่าพี่เตเยอะ...พี่โซยังอบอุ่นกว่าพี่อีก พี่นราคะ เราไปกันเถอะคะ” ดาริกาถลึงตาใส่อย่างอดไม่ได้พลางแอบต่อว่าเตชินให้รู้ว่าตอนนี้เขาเหมือนกับยักษ์ใจร้ายมากกว่าพี่ชายที่เคยอบอุ่นก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหารินนราทันทีแล้วหลบหลังเลขานุการของเตชินเมื่อเขาลุกขึ้นเดินอ้อมมาด้วยท่าทางจะเอาเรื่องเธอ

“ปากเก่งแบบนี้ให้ได้ตลอดนะดาริกา” เตชินทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานพลางกอดอกมองไปที่ดาริกาที่วิ่งไปแอบอยู่หลังรินนราด้วยความกลัวเขาทั้งที่ก่อนหน้ายังปีกกล้าขาแข็งใส่อย่างไม่เกรงกลัว

”มันแน่อยู่แล้วคะ...รีบไปกันคะพี่นรา” ดาริกาขมุบขมิบปากตอบเขากลับไปก่อนจะรีบหลบเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะพุ่งตัวมาแล้วรีบดึงแขนรินนราออกจากห้องทำงานของเขาทันที

“ดื้ออะไรขนาดนี้” เตชินบ่นพลางส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มขบขันกับปฏิกิริยาของดาริกาก่อนจะกลับไปนั่งทำงานต่อ ไม่วายชำเลืองตาไปมองแฟ้มเอกสารที่สาวเจ้ายังไม่ทันจะเปิดอ่าน

ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนใจจากที่กำลังจะนั่งลงเป็นหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วเดินไปวางลงบนโต๊ะทำงานของหญิงสาวแทนแล้วจึงกลับมานั่งลงทำงานต่อทันทีด้วยรอยยิ้มบางที่กระตกขึ้นยามที่นึกถึงปฏิกิรยาของสาวเจ้าเมื่อครู่

“ขอโทษนะคะที่ดาเสียมารยาทกับพี่ เอ่อ คุณนราเมื่อครู่” ดาริกาหยุดเดินแล้วหันไปหารินนราก่อนจะกระพุ่มมือไหว้ขอโทษคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าที่เธอเผลอเสียมารยาทออกไป

“ไม่เป็นไรคะ เรียกพี่นราได้ตามสบายเลยนะคะ อีกอย่างท่านประธานก็กำชับกับพี่เอาไว้แล้วคะเรื่องคุณหนู” รินนรารีบดันมือของสาวน้อยลงทันทีอย่างนึกเอ็นดูในความน่ารักของสาวเจ้า

“พี่โซเหรอคะ” ดาริกาถามกลับด้วยความสงสัย

“ใช่ค่ะ เมื่อสองสามเดือนก่อนท่านประธานเรียกพี่เข้าไปพบเพื่อกำชับให้ดูแลคุณหนูเมื่อเข้ามาฝึกงานที่นี่” รินนราอธิบายให้ดาริกาได้เข้าใจ

“แต่พี่นราเป็นเลขาของพี่เต เอ่อ คุณเตไม่ใช่เหรอคะ” ดาริการีบเปลี่ยนคำเรียกเตชินทันทีเมื่อมีคนเดินผ่าน

“ใช่ค่ะ แต่พี่ก็เป็นผู้ช่วยของท่านประธานเวลาที่คุณเคนไม่ว่างคะ ในตอนแรกท่านประธานต้องการให้คุณหนูเข้ามาฝึกงานในฐานะผู้บริหารในตำแหน่งคณะกรรมการบริษัท แต่ตอนนี้ เอ่อ ขอโทษนะคะ” รินนราอธิบายให้ดาริกาได้รู้ว่าในคราแรกสาวเจ้าจะต้องเข้ามาฝึกงานในตำแหน่งไหนก่อนจะเม้มปากตัวเองแล้วขอโทษออกไปทันทีที่เผลอพูดเรื่องของเตโซ

”เรื่องที่พี่โซเสียชีวิตกะทันหันเป็นความผิดดาเองคะ ทำให้บริษัทต้องวุ่นวายแบบนี้แถมยังเดือดร้อนมาปรับเปลี่ยนเรื่องของดาจนวุ่นไปกันใหญ่” ดาริกาหลุบสายตาหนีอย่างรู้สึกผิดและโทษตัวเองเมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องของเตโซ

“อย่ามาพูดเรื่องเศร้ากันดีกว่านะคะ ก่อนมื้อเที่ยงพี่จะต้องพาคุณหนูไปหาผอ. แต่ละแผนก ไปคะ พี่เองก็รับอารมณ์คุณเตไม่ไหวเหมือนกัน” รินนราพูดขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจในคำพูดของดาริกานอกจากคำสั่งของเจ้านายและไม่อยากให้สาวเจ้ารู้สึกเศร้าเสียใจกับเรื่องของเตโซ

“ก่อนเที่ยงเหรอคะ” ดาริกาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ค่ะ มื้อเที่ยงนี้คุณเตต้องไปทานข้าวกับพาร์ทเนอร์ทางโลจิสติกส์เจ้าใหม่คะ คุณหนูจะต้องไปด้วยนะคะ คำสั่งของคุณเตคะ” รินนราตอบพลางพาสาวเจ้าเดินไปที่ลิฟต์ไม่วายบอกให้คุรผู้หญิงของเธอได้รู้ว่าเป็นคำสั่งของใคร

“ดีแต่สั่งๆ คนอื่น เก่งจังเบ่งอำนาจใส่ดา” สาวเจ้าบ่นอุบอิบขณะที่เดินเข้าลิฟต์ไปโดยไม่ทันสังเกตเคนที่ยืนมองมาด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับคุณหนู” เคนจึงตัดสินใจทักทายกลับไปทำให้ทั้งดาริกาและรินนราหันมามอง

“พี่เคน! พี่รู้มั้ยคะว่าดาดีใจแค่ไหนที่เจอพี่เคน” ดาริกายิ้มกว้างก้าวเท้าเข้าไปใกล้เคนทันทีด้วยความดีใจ

“สวัสดีคะคุณเคน” รินนรากระพุ่มมือไหว้เคนทันที

”สวัสดีครับ...ดีใจแบบนี้ โดนคุณเตดุมาเหรอครับ” เคนรับไหว้รินนราก่อนจะหันกลับมายิ้มอ่อนโยนให้กับดาริกา

“รังแกคะ ไม่ใช่แค่ดุแต่รังแกกันด้วย มีอย่างที่ไหนเกลียดดาแต่ให้ดานั่งทำงานในห้องด้วย โรคจิตชัดๆ เลยคะ” ดาริการะบายความอัดอั้นในใจออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างชัดเจนพลางย่นจมูกใส่คนที่กำลังพูดถึงอย่างใจกล้าเพราะอย่างไรแล้วคนที่ถูกพูดถึงก็คงไม่มาเห็นจนเอาเรื่องได้

“คุณเตอาจจะอยากดูแลคุณหนูแทนคุณโซก็ได้นะครับ” เคนพูดปลอบแม้จะรู้ว่าสาวเจ้าคงไม่เชื่อ

“ไม่จริงคะ” ดาริกาปฏิเสธทันควัน

“จริงคะ” ทว่าเป็นคำพูดจากรินนรา