บทที่ 4 ฝันร้ายที่กระตุ้นความทรงจำ (3)

“ตีสองห้านาที…ครึ่งชั่วโมง ไม่คิดเลยว่าจะเสร็จกันไวแบบนี้” เตชินยืดตัวตรงก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาคนทั้งสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงพลางพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแกมสมเพชด้วยสายตาที่มองไปยังดาริกา

“คุณเต ไม่ใช่อย่างที่คุณเตคิดนะครับ ผมไม่มีทางหักหลังคุณเตด้วยการตีท้ายครัวคุณเตแน่ ผม เอ่อ ผมให้เกียรติคุณหนูไม่ต่างจากคุณเตกับคุณโซเลยนะครับ” เคนรีบอธิบายออกไปทันทีเมื่อเข้าใจในความหมายคำพูดของเคชินก่อนจะรีบผละออกจากดาริกาให้อยู่ในระยะที่เหมาะสม

“งั้นเหรอ” เตชินพูดเสียงเรียบพลางมองสภาพทั้งสองคนที่อยู่ในชุดนอนตั้งแต่เท้าขึ้นมาก่อนจะดึงสายตากลับไปมองวงหน้าที่ซีดเผือดของดาริกา

“คุณเตครับ คือว่า…” เคยพยายามอธิบายให้เข้าใจแต่ก็ยากที่จะพูดความจริงออกไปเพราะเตชินก็ไม่ทราบความจริงเรื่องบิดาของดาริกาปละรู้ไม่ต่างจากสาวเจ้าตามคำบอกเล่าของเตโซ

“ดากับพี่เคนไม่ได้ทำอะไรเสียหายนะคะพี่เต ดาแค่ฝันร้ายเลยโทร. หาพี่เคน…หรือจะให้ดาโทร. หาพี่เตละคะ ปกติก็เป็นพี่โซที่ปลอบดา” เธอพูดแทรกออกไปเพื่อช่วยเคน เธอเข้าใจดีถึงความลำบากใจในแต่แล้วเพราะความเข้าใจจึงทำให้เธอใช้น้ำเสียงในท้ายประโยคด้วยเสียงแผ่วเมื่อสบสายตาดุของเตชิน

เพราะเธอเองก็ไม่อยากดึงเตชินเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของเธอจนอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเหมือนกับเตโซก็เป็นได้ เธอเป็นห่วงเขาและสิ่งที่เตโซทำเพื่อเธอมันก็มากเกินพอที่จะต้องมีใครมาคอยจัดการให้อีกแล้ว

“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะทำอะไรกับใคร จะนอนจะนัวเนียกับใคร แต่สิ่งที่ฉันสนคือเธอจะไปทำให้คนอื่นเขานินทามาถึงพี่โซกับฉันจากความคิดน้อยและไร้จิตสำนึกของเธอ” เตชินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนคนฟังรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังเพราะความกลัว

“คุณเต…” เคนตกใจกับคำพูดของน้องชายเจ้านายจึงอุทานออกมาเสียงแผ่ว

“พี่เต…ไม่ต้องห่วงคะ ดาไม่ทำอะไรต่ำๆ อย่างที่พี่เตกลัวหรอกคะ” เธอเสียใจกับคำพูดของเขาแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพรูออกมาเบาๆ เพื่อรวบรวมกำลังใจตอบโต้คนตัวสูง

“ก็ดี คิดได้ก็ดี” เขายังคงมีน้ำเสียงที่ราบเรียบและเย็นชา

“แล้วพี่เตละคะ กลัวจนขึ้นสมองจนต้องมาเฝ้าพฤติกรรมกันถึงหน้าห้องของดาเลยเหรอคะ” เธอเริ่มที่จะตอบโต้เป็นและใส่ความคุ้นเคยระหว่างเขาเข้าไปพลางลอบยิ้มด้วยความขบขันต่อชายหนุ่ม

“ฉันมีสติมากพอจะไม่มาเสียเวลากับเธอ” เตชินขมวดคิ้วไม่พอใจตอบกลับไปเสียงห้วน

“แต่ก็ยืนอยู่ข้างนอกจนรู้ว่าพี่เคยอยู่ในห้องของดานานแค่ไหน มีสติมากเลยนะคะ พี่เคนว่ามั้ย” เธอยิ้มขันไปถึงดวงตาที่หม่นหมองมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะเอี้ยวตัวไปมองเคนเพื่อหาพรรคหาพวกตอบโต้คนเย็นชา

“เอ่อ ครับ…ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าเข้าบริษัท ส่วนเอกสารผมจะกำชับเลขาให้อีกทีครับ” เคนได้เพียงยกยิ้มแห้งตอบก่อนจะมองไปที่เตชินเพื่อขตัวกลับก่อน เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้พยักหน้าหรือพูดอะไรออกมาจึงเดินออกจากห้องของดาริกาตรงไปที่ลิฟต์ทันที

“อาลัยหรือไง” ยังคงพูดด้วยคำพูดเสียดแทงใจสาวเจ้า

“ค่ะ แต่ดาอาลัยอาวรณ์พี่เตมากกว่านะคะ ดาเสียใจนะที่พี่เตไล่ดาออกจากบ้าน” เธอดึงสายตากลับมาด้วยคำพูดของเขา

ที่แสนจะเป็นมีดชั้นดีที่แทงเข้ามากลางใจ

เพราะคำพูดของเขาทำไมเธอจะไม่เข้าใจว่ากำลังต่อว่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เหมาะสมที่เกิดจากการที่เธอต่อสายหาเคนมาถึงห้อง แต่เธอกับเคนไม่ได้ทำอะไรผิดหรือไม่ว่าเธอจะอยู่ใกล้ศศินหรือเคน หรือแม้แต่กับผู้ชายคนไหน คนตรงหน้าก็หาเรื่องหาคำพูดราวกับมีดมาเสียดแทงเธอได้เสมอ

“ไม่ต้องเสแสร้ง ฉันเห็นเธอมีความสุขดี ทำอะไรก็สะดวกไม่ต้องระวังสายตาใครไม่ใช่หรือ” เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับเตรียมเปิดประตูเข้าห้องของตัวเอง

“พี่เต” เธอเรียกเขา

“…” ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับไปตอบแต่อย่างใด เปิดประตูห้องก่อนจะเดินเข้าไป แต่ก่อนที่เขาจะปิดประตูก็ต้องชะงักไปกับคำถามของเธอ

“ห้องพี่เตเหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยความไม่รู้

“เธอนี่มันจริตเยอะดีนะ คนอย่างเธอนะเหรอที่จะไม่รู้ ที่พี่โซซื้อที่นี่ให้เธอก็คงไปหลอกอะไรอีกล่ะสิถึงได้ห้องตรงข้ามกับห้องฉัน” เขายกยิ้มขันด้วยความตลกหากแต่มันคือความไม่พอใจ

“ดาไม่รู้จริงๆ คะ ส่วนเรื่องห้องดาก็เพิ่งรู้จากพี่เคนเมื่อวันที่พี่เตไล่ดา” เธอตอบออกไปตามตรงด้วยท่าทางปกติทั้งที่ข้างใจบอบช้ำ

“…” เขาไม่ได้พูดอะไร

“เชื่อดาเถอะคะ เพราะพี่เตก็ใช่ว่าจะมานอนที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เตดื่มมาหรือขี้เกียจขับรถไกล” เธอพูดก่อนจะเอี้ยวตัวเพื่อจะปิดประตูห้องแต่แล้วก็ต้องชะงัก

“ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไงเพราะฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย” เขาพูดเสียงแข็งขึ้นมาเล็กน้อย

“มันก็เรื่องของพี่เตนะคะ จะเชื่อหรือไม่เชื่อ และไม่ต้องห่วงนะคะ ดาไม่ก้าวข้ามเส้นที่พี่เตขีดไว้หรอกคะ ห้องดาอยู่นี่ดาก็จะอยู่แต่…” เธอถอดถอนลมหายใจออกก่อนจะพูดออกไปติดรำคาญเล็กน้อยแต่แล้วคำพูดของเธอก็ถูกตัดบทด้วยคำพูดที่เปรียบเสมือนตรวนที่กำลังจะล่ามเธอเอาไว้ในกรงของเขา

“เสียใจด้วยที่หลังจากวันนี้ไปเธอคนหมดอิสระในชีวิต…เพราะฉันจะพาเธอกลับไปแต่ถ้าปฏิเสธฉันก็จะย้ายมานอนที่นี่เพื่อจะบตาดูเธอ” เขาพูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นท่าทีของเธอที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ด้วยความหมั่นไส้จึงสวนกลับไปเช่นนั้น

“ดาไม่กลับคะและพี่เตก็ไม่ต้องมาลำบากนอนที่นี่เพื่อจับตาดูดาหรอกนะคะ ดาไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสียชื่อเสียงจนไปกระทบพี่กับพี่โซแน่นอน” มีหรือเธอจะยอมเขาง่ายๆ เหมือนที่ผ่านมา

เมื่อเขาไร้หัวใจแต่เธอจะใช้หัวใจสู้ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักเขา แอบเป็นห่วงแอบใส่ใจเพื่อความต้องการที่เขาไม่อยากเจอหน้า เธอจะอยู่ในพื้นที่ของเธอเท่านั้น

เฝ้าดูเขามีความสุข

“คนอย่างเธอ!” ปฏิกิริยาที่ต่อต้านของเธอทำให้เขาพุ่งตัวไปกระชากต้นแขนด้วยโทสะ “อย่าหวังจะได้ในสิ่งที่ต้องการเลยดาริกา ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอวิ่งไปซบอกคนนั้นคนนี้ได้ตามใจชอบหรอกนะ”

“พี่เต…ดาเจ็บ” เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่ต้นแขนเพราะแรงบีบที่ทำให้รู้สึกร้าวไปถึงกระดูก

“อย่าคิดจะมีความสุข คนอย่างเธอจะต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดที่ทำให้พี่โซต้องตาย แค่พ่อตัวเองยังไม่พอหรือไงถึงได้ลากคนอื่นไปตายด้วย!” ด้วยโทสะที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงเผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่เตโซห้ามให้เขาพูด

แม้เขาจะไม่รู้ลึกมากไปกว่าที่ได้ยินคนวงในพูดกันปากต่อปากว่าสาวเจ้าเป็นสาเหตุที่ทำให้บิดาตัวเองต้องตายเพราะข่าวฉาวของบุตรสาวตัวเองกับศศินที่สร้างเอาไว้ ถึงจะไม่ทีหลักฐานชัดเจนว่าคนทั้งสองแอบทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมทั้งที่อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะจนคนเอาไปนินทาจนคนเป็นบิดาต้องถูกตำหนิถูกใครต่อใครติฉินนินทาจนเกิดความเครียดทำงานอย่างไม่มีสติจนเกิดเรื่องร้ายถึงชีวิตแบบนั้น

“พี่เต หมายความว่ายังไงคะ!” เธิขมวดคิ้วจนยุ่งด้วยความฉงนแกมตกใจกับคำพูดของเขา

“…” เขาไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะปล่อยมือออกจากต้นแขนของเธอแล้วหันหลังเตรียมกลับเข้าห้องของตัวเอง

“ที่พี่เตพูดกำลังจะบอกดาว่า…ดาทำให้พ่อต้องตายเหรอคะ” เธอรีบยื่นมือไปดึงชายเสื้อเชิ้ตสีดำที่ถูกดึงออกจากขอบกางเกงเอาไว้พลางก้มหน้าแล้วพูดออกไป พลันหยาดน้ำใสก็เอ่อคลอที่ขอบตา

เธอเป็นคนทำให้บิดาต้องตายเหมือนเตโซจริงหรือ