บทที่ 6 ไม่ชอบหรือแค่หวง (2)

“ได้คะ พี่เคนคะ ดาฝากด้วยนะคะ เอ่อ...” ดาริกาพยักหน้ารับคำรินนราก่อนจะหันไปพูดกับเคน ทว่าไม่ทันจะบอกเรื่องที่ควรห้ามเด็ดขาดรินนราก็แทรกเข้ามาก่อน

“ถึงแล้วคะคุณหนู เรารีบไปก่อนดีกว่าคะ เราต้องไปหาผอ. ทุกคนเลยนะคะ” รินนราพูดพลางก้าวเดินออกจากลิฟต์นำหน้าดาริกา

“ได้คะๆ พี่นรา” ดาริกาได้แต่เดินตามรินนราออกไป ทำเพียงได้แค่เหลียวหลังไปมองเคนที่ยกยิ้มส่งมาให้เท่านั้น

“ก่อนจะพบกับผอ. พี่จะอธิบายคร่าวๆ นะคะ ไม่แน่ใจว่าท่านประธานได้บอกอะไรคุณหนูไปบ้าง” รินนราพูดขึ้นระหว่างเดินไปตามทางเดินตรงไปยังห้องของผู้อำนวยการประจำแผนกประชาสัมพันธ์

“บอกแค่ส่วนของคณะผู้บริหารคะอย่างอื่นพี่โซอยากให้ดามาศึกษาเอาเองคะ” ดาริกาตอบออกไปตามตรง

“งั้นพี่ขอเป็นคนอธิบายให้ฟังนะคะ” รินนราพยักหน้ารับรู้

“ยินดีคะ ฝากพี่นราแนะนำสั่งสอนดาด้วยนะคะ” ดาริกาคลี่ยิ้มกว้างให้กับรินนราอย่างขอบคุณ

“เป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วคะ โอเคคะ สำหรับผอ. ปรเมศจะดูแลงานประชาสัมพันธ์ทั้งหมดของบริษัทคะ ไม่ว่าจะที่นี่หรือย่อย รองจากคุณปรเมศก็คือหัวหน้าฝ่ายที่ช่วยผอ. ดูแลพนักงานอีกทีคะ รองมาอีกก็คือรองหัวหน้าฝ่ายแต่ละฝ่าย แน่นอนคะว่าทั้งสามตำแหน่งจะมีผู้ช่วยแต่ไม่ใช่เลขานะคะ ระบบของบริษัทหลักๆ เลยคะ” รินนราอธิบายจบก่อนจะหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าห้องเตรียมจะเคาะประตูแต่ก็ถูกดาริการั้งเอาไว้

“พี่นราคะ พี่พามาแบบนี้ผอ. ก็รู่น่ะสิคะว่าดาเป็นใครทั้งที่พี่ เอ่อ คุณเตไม่อยากให้ดาเปิดเผยว่าเป็นใคร” ดาริกาเอ่ยถามทันที

“ใช่ค่ะ แต่กรณีผอ. เป็นข้อยกเว้นคะ เพราะเวลามีเอกสารจากผอ. โดยตรง คุณหนูจะต้องเป็นคนรับเอกสารและดูรายละเอียดแทนคุณเตก่อนส่งให้เซ็นคะ” รินนราอธิบายด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู

“หมายความว่าดาจะต้องมาพบผอ. ด้วยตัวเองเหรอคะ” ถามกลับเพื่อคลายความสงสัย

“ใช่แล้วคะ อีกเหตุผลคือบริษัทเราให้ตำแหน่งผอ. เข้าร่วมประชุมสำคัญได้ด้วยไม่ต่างจากคณะผู้บริหารคะ ยกเว้นตำแหน่งหัวหน้ากับรองหัวหน้า เพราะทั้งสองตำแหน่งนี้ผอ. จะเป็นคนมาแจกแจงงานอีกทีคะ” รินนราอธิบายอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“อ๋อ ดาเข้าใจแล้วคะ” ดาริกาพยักหน้าอย่างเข้าใจด้วยรอยยิ้มพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพรูออกก่อนจะพูดออกไป “ดาพร้อมแล้วคะ”

“ไม่ต้องเกร็งนะคะคุณหนู สบายๆ คะ” รินนราพูดจบพร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจก่อนจะหันกลับไปเคาะประตูห้องเพื่อขออนุญาตเจ้าของห้อง

“เชิญครับ” เสียงของผู้อำนวยการปรเมศดังขึ้น

“สบายๆ นะคะ” รินนราพูดก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

ดาริกาส่งยิ้มให้รินนราก่อนจะเพิ่มกำลังใจให้กับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปด้านในตามทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลาทำงานของคนอื่นมากไปกว่านี้เพราะที่มาที่นี่ผู้อำนวยการก็คงไม่รู้ รินนราถึงได้รีบทำเวลานอนนาดนี้อีกทั้งเจ้าตัวก็มีงานอื่นทำอีกนอกจากพาเธอมาแนะนำตัวกับผู้อำนวยการตามคำสั่งเตชินนอกเหนือตารางงาน

เตชินที่กำลังนั่งทำงานอยู่ต้องชะงักชำเลืองสายตาไปที่ประตูก่อนจะดึงสายตากลับมามองเวลาก็ต้องขมวดคิ้วฉงนและนึกอดทึ่งไม่ได้ว่าดาริกาไปพบกับผู้อำนวยการครบทุกคนเร็วขนาดนี้ทั้งที่เขาให้เวลาถึงก่อนเที่ยงเท่านั้น

ทำงานได้ดีจริงๆ เชียว

“เข้ามา”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อคิดว่าเป็นดาริกาที่กลับมาโดยไม่คิดเงยหน้าไปมองที่ประตูเพราะคิดว่าเป็นดาริกาที่ทำตัวนอบน้อมต่อเขา และทันทีที่เสียงประตูเปิดเข้ามาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องชะงัก สีหน้าเรียบตึงกว่าเดิมก่อนจะเอ่ยชื่ออีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

“เร็วดี…พี่เคน”

“เอ่อ ขอโทษนะครับ ผมแค่เอาของมาวางให้คุณหนูครับ”

เคนที่เห็นท่าทีของเตชินเปลี่ยนไปก็รีบอธิบายออกไปทันทีพลางยกมือที่ถือกล่องใส่ของเล็กน้อยให้น้องชายเจ้านายได้เห็น แต่ยังไม่กล้าขยับเท้าไปไหนเมื่อเห็นสายตาไม่ไว้ใจติดหงุดหงิดของเตชินที่มองมา

“เจ้าตัวไม่มีมือมีเท้าเดินไปเอาเองหรือไง” พูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้รู้ว่าเคนกลายเป็นคนที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับดาริกาดีเกินกว่าฐานะตัวเอง

“คุณเตชินก็รู้ว่าคุณหนูเห็นคัตเตอร์ไม่ได้” เคนตอบกลับตามปกติก่อนจะก้าวเท้าเมื่อเห็นว่าเตชินไม่ได้สั่งห้ามนอกจากบ่นคนตัวเล็กตามปกติที่ชอบบ่น

“หยุดอยู่ตรงนั้น” เตชินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะลุกขึ้นก้าวเท้ายาวตรงไปหาเคนก่อนจะแย่งเอากล่องมาถือเอง “ผมจัดการเอง พี่เคนกลับไปทำงานของตัวเองเถอะครับ”

“ครับ แต่ผมว่างตั้งแต่คุณโซเสีย ผมยินดีดูแลคุณหนูต่อจากคุณโซได้นะครับ อีกอย่างคุณเตชินเกลียดคุณหนูไม่ใช่หรือครับ” เคนลอบมองสีหน้าของเตชินขณะที่พูดออกไป แม้จะรู้ว่าคำพูดของตัวเองอาจจะไม่เข้าหูคนฟังอย่างเตชิน

“ใช่แล้วจะทำไม” เตชินเริ่มตวัดเสียงตอบออกไปมากขึ้นเมื่อเริ่มจะไม่พอใจต่อเคน

“แล้วทำไมคุณเตถึงให้คุณหนูอยู่ที่นี่ครับ” เคนยังคงยิงคำถามต่ออย่างมีชั้นเชิง

“เรื่องของผม” เตชินตอบก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของดาริกาแล้ววางกล่องลงบนโต๊ะอย่างลวกๆ ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“คุณเตครับ ผมไม่เข้าใจ เมื่อก่อนคุณเตสนิทและดูแลคุณหนูกว่าใคร ห่วงไปหมดทุกอย่างยิ่งกว่าคุณโซ ทำไมมันเกิดอะไรขึ้นครับถึงจากที่ดีๆ ถึงได้เกลียดคุณหนูมากขนาดนี้ครับ หรือคุณหนูไปทำอะไรให้คุณเตเกลียดครับ” เคนเริ่มเปลี่ยนโทนเสียงให้เข้มขึ้น ท่าทางเริ่มเปลี่ยนจากที่ยืนปกติอย่างให้เกียรติเริ่มมีมาดของความเป็นผู้ใหญ่ส่งไปให้เตชิน

“…” เตชินนิ่งเงียบ มือหนากำร่องที่ถือกล่องแน่นไม่คิดหันกลับไปมองเคน

“ตอบสิครับ ให้คำตอบที่เป็นความจริงแล้วผมจะรักษาระยะห่างจากคุณหนู ผมจะให้สิทธิ์ดูแลคุณหนูกับคุณเต” เคนเพ่งมองเตชินจากด้านหลังเพื่อสังเกตอาการนิ่งเงียบของอีกฝ่ายเพื่อเก็บข้อมูลในส่วนของเตชินเอาไว้บ้าง

เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องกับครอบครัวดาริกาหลังจากงานฌาปนกิจบิดาของสาวเจ้าเตชินก็เปลี่ยนไปโดยชิ้นเฉิง และอาจเพราะเขาพลาดตรงนี้ที่ไม่ได้ใส่ใจเตชิน เอาแต่ให้ความใส่ใจดาริกากับทำตามคำสั่งของเตโซจนละเลยเจ้านายคนนี้ไปจนพลาดข้อมูลบางอย่างไปก็เป็นได้

“พี่ไปมีสิทธิ์กับเธอตั้งแต่เมื่อไร” สิ้นคำพูดของเคนแทบจะทันที เตชินก็หันไปขึ้นเสียงใส่เคนอย่างลืมไปว่าเขานับถือเคนเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง

“คุณโซให้สิทธิ์ผมครับ” เคนยังคงใส่ไฟเข้าไปอีกครั้ง แม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริงก็ตาม

“ผมเกลียดเธอ โอเคมั้ยครับ ไม่ใช่ผมไม่รู้ว่าดารู้สึกยังไงกับผม มันง่ายมากที่เธอจะหลอกให้พี่โซยอมจัดงานแต่งกับผม ผมเกลียดผู้หญิงที่ใข้เล่ห์มารยาที่สุด นี่แหละครับความจริง!” เตชินระเบิดออกไปพลางก้าวเดินเข้าไปหาเคน จ้องสบตาเคนอย่างไม่คิดหลบ

สายตาของเตชินฉายออกมาชัดเจนว่ากำลังโกรธและไม่พอใจในตัวของเคน ความเคารพนับถือที่เตชินมีต่อเคนไม่มีอยู่ในสายตาและท่าทีเลยแม้แต่เสี้ยวนิด แววตาที่วาวโรจน์จนเคยสัมผัสได้ว่าเตชินรู้สึกจริงๆ อย่างที่ระบายมันออกมาทางสายตา เมื่อเห็นท่าทางของเตชินจึงทำให้เคนตัดสินใจที่จะยอมแพ้กับการหยั่งเชิง ก่อนจะพูดขึ้นเพื่อให้เตชินได้สงบสติอารมณ์เสียก่อน

แต่ทว่าน้ำเสียงสั่นเครือของดาริกาที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ทั้งเตชินและเคนหันขวับไปมองด้วยความตกใจ