บทที่ 5 พี่ชายที่เคยอบอุ่นหายไป (3)

“คุณเตคะ คุณหนูมาแล้วให้เธอนั่งสักหน่อยมั้ยคะรอคุณเตทำงานเสร็จ ส่วนฉันจะขอตัวไปส่งเอกสารก่อนคะ” รินนรายิ้มสู้ทันทีที่เจ้านายหันขวับมามองด้วยท่าทางปกติแต่เธอรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ

“ก็ไปสิ ผมไม่ได้ผูกเชือกที่เท้าคุณไม่ให้ไปนะครับคุณนรา” เขาตอบหน้าตาเฉยจนดูกวนประสาทเรียกทเ้าคนอื่นก่อนจะหันกลับมาทำงานต่อทันที

ทำงานกับเตชินมาตั้งนานก็ใช่ว่าจะเคยชินกับอาการตีมึนกวนโอ้ยแต่เอ็มวีพีทุกครั้งแบบนี้ รินนาาจึงทำเพียงยิ้มแห้งให้เจ้านายที่หันกลับไปแล้วก่อนจะหันไปมองดาริกาแต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มฉับพลันเมื่อยังเห็นสาวเจ้ายืนท่าเดิมไม่ขยับ เมื่อเห็นคนทั้งสองเอาแต่เล่นสงครามจิตกันเธอจึงรีบเดินออกจากห้องปล่อยให้คนทั้งสองจัดการกันเอง ถึงอย่างไรแล้วก็เป็นเรื่องระหว่างคนสองคน

ทว่าต่อให้รินนราเดินออกจากห้องไปแล้วคนทั้งสองก็ยังคงเงียบใส่กันต่างฝ่ายต่างอยู่ในอิริยาบถเดิมไม่เปลี่ยน คนหนึ่งก็เอาแต่ยืนนิ่งมองรองเท้าตัวเองอีกคนก็เอาแต่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ทำงานอย่างเดียวทั้งที่ตัวเองเป็นคนสั่งฝ่ายบุคคลให้พาสาวเจ้าขึ้นมาที่ห้องทำงานแท้ๆ กลับทำเมินจนคนที่ยืนเงียบมานานอย่างดาริกาซึ่งเริ่มจะนิ่งต่อไปไม่ไหวจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเตชินเพื่อหวังจะขอตัวไปทำงานเพราะตั้งแต่เธอเข้ามารายงานตัวพร้อมกับเพื่อนคนอื่นก็มีเพียงเธอที่ถูกเรียกตัวขึ้นมาที่นี่โดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย มีแต่เพื่อนที่ถูกบอกตำแหน่งหน้าที่การงานและถูกพาไปแนะนำตามแผนกต่างๆ แล้ว

แต่ไม่ทันจะอ้าปากพูดคนที่เอาแต่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็หันมาพร้อมกับออกคำสั่งทันทีก่อนที่หญิงสาวจะได้พูดออกไป ซ้ำคำสั่งของเขาก็ทำให้เธอตกใจไม่ใช่น้อย

“นั่งลง...อ่านเอกสารฉบับนี้ อ่านให้ละเอียดและศึกษาให้เข้าใจ เพราะเธอจะต้องมาเป็นผู้ช่วยฉันที่ทำหน้าที่แทนคุณนราเวลาที่คุณนราติดงานอื่น” เตชินออกคำสั่งพลางโยนแฟ้มเอกสารไปให้กับดาริกาที่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันที

“ค่ะ เอ่อ พี่...” ดาริการีบรับแฟ้มเอกสารที่ถูกโยนมาทันทีก่อนจะเงยหน้าไปเพื่อหวังจะถามในข้อสงสัยของตัวเอง

“อยู่ที่บริษัทให้เรียกฉันว่าคุณเตห้ามเรียกพี่ อ่านซะ เพราะลูกค้าคนนี้เธอจะต้องไปพบพร้อมฉันเย็นนี้” ชายหนุ่มตัดบทหญิงสาวที่กำลังจะพูดและกำลังจะเอ่ยเรียกเขาอย่างที่เคยเรียก

“ได้ค่ะคุณเต เอ่อ ดามีคำถามคะ” สาวเจ้ารับคำสั่งอย่างว่าง่ายเพราะเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วว่าการที่เธอถูกพนักงานฝ่ายบุคคลพาขึ้นมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไรและรู้ถึงหน้าที่ของตัวเองแล้วมากกว่าคำพูดของพนักงานที่บอกแค่ว่าให้เธอรอก่อน

“ถามมา” เขาพูดก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ

“นอกจากงานวันนี้ ดาจะต้องทำอะไรบ้างคะ เอ่อ แล้วดาจะต้องนั่งทำงานข้างพี่นราหรือต้องไปที่แผนกอื่นคะ จากที่พี่โซเคยเล่าให้ฟังการที่จะอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยที่ไม่ใช่เลขาจะถูกเรียกใช้งานไม่บ่อยเท่าเลขา ดาแค่อยากรู้ว่าดาควรฝึกงานที่ไหนบ้างนอกจากงานของวันนี้ค่ะ” ดาริกาถามออกไปให้เคลียร์ทีเดียวเพราะอย่างไรแล้วตอนนี้เธอก็เดาได้ว่าเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเธอเป็นใครนอกจากเด็กฝึกงาน

ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าที่บริษัทมีใครบ้างที่รู้จักเธอและพนักงานทั้งบริษัทที่ไม่ได้คลุกคลีกับคณะบริหารชั้นบนก็ไม่มีใครเลยสักคนที่รู้ ด้วยเพราะตั้งแต่แรกเธอไม่ได้สนใจบริษัทของเตโซนอกจากร้านกาแฟเล็กๆ เท่านั้น เธอเพียงแค่ตั้งใจอยากเดินออกไปจากบ้านของเตโซตามที่เตชินต้องการมาตั้งแต่แรก

เขาเกลียดเธอขนาดนั้นจะอยู่ให้เขารำคาญใจได้อย่างไร

”ผู้ช่วยฉันที่หมายความว่าจะต้องทำงานตัวติดฉันยิ่งกว่าเลขาอย่างคุณนรา ส่วนที่ทำงานของเธอ...” เตชินละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปมองดาริกาแล้วพูดเสียงเรียบติดรำคาญ

แต่ไม่ทันจะตอบคำถามให้สาวเจ้าได้รู้ว่าที่ทำงานของเธออยู่ที่ไหนเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูถูกเปิดออกด้วยมือของรินนราก่อนจะมีพนักงานชายสองสามคนเดินเข้ามาพร้อมกับโต๊ะทำงานและเก้าอี้ จึงทำให้ทั้งเตชินและดาริกาหันไปมองพร้อมกับรินนราซึ่งเดินเข้ามาหาคนทั้งคู่เพื่อรายงานความเรียบร้อยกับคำสั่งของเจ้านาย

“เรียบร้อยคะคุณเต ส่วนเรื่องอุปกรณ์บนโต๊ะทำงานเดี๋ยวฉันจะพาคุณหนูลงไปดูอีกทีคะ” รินนราแจ้งกับเจ้านายทันทีเมื่อเธอได้ทำตามคำสั่งเป็นที่เรียบร้อยและยังเป็นคำตอบให้กับดาริกา

“พี่ เอ่อ คุณเตจะให้ดาทำงานในห้องนี้เหรอคะ” ดาริกาหันขวับกลับมาถามเตชินทันทีก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเกือบเผลอเรียกเขาอย่างเคยชินก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเมื่อสบสายตาคมดุของเขา

“ใช่ ฉันไม่ไว้ใจเธอ” เขาตอบกลับด้วยท่าทางปกติหากแต่น้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ไว้ใจดา เรื่องอะไรกันคะ” เธอถามกลับด้วยความงุนงง ก่อนจะชะงักอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเคนก็มีตำแหน่งหน้าที่ในบริษัทแห่งนี้และเข้ามาที่บริษัททุกวันเหมือนคนอื่น ฉะนั้นแล้วเธอจึงนึกขึ้นได้ว่าคงเป็นเรื่องที่เคนมาหาเธอที่ห้องกลางดึกเป็นแน่

“แค่นี้ก็ลืมแล้วหรือไง” เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยย้อนถามกลับไปอย่างหงุดหงิดน้อยๆ

“ดากับพี่เคนไม่ได้ทำอะไรกันเสียหายอย่างที่คุณเตคิดหรอกนะคะ” เธอพูดออกไปด้วยระดับน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

“ฉันไม่เชื่อ” เขาตอบกลับหน้าตาเฉยพลางเท้าแขนกับโต๊ะทำงานมองคนตัวเล็กที่โน้มตัวมาเท้าแขนกับโต๊ะเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน

”พี่เต พี่เป็นพวกชอบมีบ่วงหรือไงคะ ปล่อยวางเรื่องที่ไม่ได้เป็นจริงบ้างก็ได้คะ เดี๋ยวในหัวเนี่ยจะมีแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องแทนเรื่องงาน” สาวเจ้าอดไม่ได้ที่จะยอกย้อนกลับอย่างหมั่นไส้ชายหนุ่มจนเผลอหลุดปากเรียกเขาอย่างเคยชิน

“ฉันเชื่อในสิ่งที่เห็นและเป็นพวกจำง่ายแต่ลืมยาก ฉันยินดีมีบ่วงโดยเฉพาะเรื่องของเธอ” เขายื่นใบหน้าไปใกล้แล้วพูดเสียงเรียบอย่างไม่ยี่หระกับคำพูดของสาวเจ้า

“พี่โรคจิตหรือยังไงคะ เกลียดดาไม่ใช่เหรอทำไมอยากให้ดามานั่งให้เห็นทุกวันด้วย” เธอพูดพลางยื่นใบหน้าเข้าไปหาเขาอย่างหงุดหงิดน้อยๆ ที่เห็นความเอาแต่ของเขาที่มันเกินไป

“ใช่ ฉันเกลียดเธอ แต่เป็นพวกทนเห้นขี้หน้าได้ เธอจะทำไมฉัน” เขามองสาวเจ้าอย่างไม่ละสายตาพลางรอให้เธอแผลงฤทธิ์ออกมาด้วยความนึกสนุกขึ้นมา

“พี่มันโรคจิต!”