บทที่ 4 ฝันร้ายที่กระตุ้นความทรงจำ (1)

บทที่ 4

ฝันร้ายที่กระตุ้นความทรงจำ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดเว้นก็แต่บ้านหลังหนึ่งที่ถูกแสงไฟสัญญาณจากรถตำรวจและรถกู้ภัยสาดส่องเข้ามาในคฤหาสน์พิทักษ์สกุล กระทบบนตัวหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว เหม่อมองตรงไปยังรูปผู้เป็นบิดาและมารดาแขวนอยู่ด้านบนผนังบ้านหลังใหญ่ สองมือขยุ้มกระโปรงสีขาวจนยับยู่ยี่ มันไม่ใช่เรื่องน่าสนใจแต่อย่างใดหากว่าที่มือของหญิงสาวไม่ได้เปื้อนเลือด

เตโซมองดาริกาด้วยสายตาสงสารและกังวลหลังให้ปากคำกับตำรวจเรียบร้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งเหม่อราวกับตนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปเสียแล้ว

‘น้องดา’ เตโซค่อย ๆ นั่งลงข้างดาริกาพลางเอ่ยเรียกลูกสาวของเพื่อนบิดาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าสภาพจิตใจข้างในบอบช้ำมากแค่ไหน

แต่คงสูญสลายไม่ใช่น้อยกับการสูญเสียผู้เป็นบิดาไปอย่างกะทันหันเช่นนี้

‘…’ เธอยังคงเอาแต่เหม่อมองไปที่รูปบิดาและมารดาไม่คิดเอื้อนเอ่ยตอบรับคนข้าง ๆ

‘น้องดา หลังจากวันนี้ไปพี่จะเป็นผู้ปกครองของน้องดา พี่รู้ว่าน้องดาโตแล้ว แต่ตอนนี้คดีกลายเป็นคดีฆาตกรรม พี่เป็นห่วงน้องดา’ เตโซพูดขึ้นต่อทันทีก่อนจะมองตามสายตาของดาริกาจึงไปหยุดที่รูปของเพื่อนผู้เป็นบิดาและภรรยาของท่านแล้วดึงสายตากลับมาที่เธอ

‘...’ เธอยังคงเงียบไม่คิดส่งเสียงออกมา

‘น้องดา...เดี๋ยวพี่มานะ’ เตโซกำลังจะพูดขึ้นอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องเงียบลงเมื่อมีนายตำรวจเรียกเขาผู้ซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับบิดาของดาริกา

ทันทีที่ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปหานายตำรวจ สายตาที่ว่างเปล่าของดาริกาก็เบนไปมองตามหลังของเตโซซึ่งกำลังเดินตรงไปหานายตำรวจทั้งสองนายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากบันไดทางขึ้นชั้นสอง โดยมีแม่เลี้ยงและลูกติดซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องของเธอ

ใช่ ดาริกาได้ยินทุกคำพูดของเตโซและเธอรู้ว่ามันเป็นคดีฆาตกรรม แต่เขากลับให้ตำรวจปิดเรื่องนี้ด้วยการปล่อยข่าวว่าบิดาของเธอป่วยหนักจนเสียชีวิต

มันใช่หรือ

แม้ตั้งแต่เด็กครอบครัวของเธอกับเขาจะสนิทกันมากแค่ไหนแต่คนที่หญิงสาวสนิทสนมด้วยก็มีเพียงเตชินเท่านั้น ใครๆ ต่างก็รู้เป็นอย่างดี แต่คนที่เข้าออกบ้านของเธอและสนิทกับบิดามากที่สุดคือเตโซ ผู้ชายที่กำลังจะมาเป็นผู้ปกครองของเธอแม้จะในเวลาไม่นานตามกฎหมายอายุของเธอในอีกสองปีก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว

คงไม่ดีเท่าไรกระมังที่คนคนนี้จะมาเป็นผู้ปกครองและผู้ดูแลมรดกของบิดาเธอ

‘ดา!’ เสียงของศศินชายหนุ่มวัยสิบแปดปีวิ่งเข้ามาภายในบ้านของหญิงสาวด้วยความตื่นตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของชื่อที่เรียกแล้วจึงรีบตรงเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วงทันที

‘อย่าเพิ่งเข้าไปหาเธอเลยจะดีกว่า’ เตโซซึ่งกำลังสนทนากับตำรวจและทนายประจำครอบครัวของดาริกา เมื่อเห็นศศินที่วิ่งเข้ามาก็รีบสาวเท้าไปขวางทันทีด้วยท่าทีเคร่งขรึมอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ศศินเข้าไปหาดาริกา

‘ผมเป็นห่วงเธอนะครับ ผมเป็นเพื่อนที่เธอสนิทและไว้ใจ ผมจะเข้าไปหาดา’ ศศินเริ่มโวยวายอย่างไม่พอใจเมื่อไม่ได้ดั่งใจ มองเตโซอย่างไม่เป็นมิตรที่อีกฝ่ายมีท่าทางมีสิทธิ์มีเสียงในตัวดาริกาและบ้านหลังนี้

‘ฉันจะไม่พูดซ้ำ ออกไปซะ!’ เตโซพูดเสียงเข้มขึ้นพลางดันอกศศินให้ออกห่างจากที่เกิดเหตุจนถลาไปชนโต๊ะวางแจกันซึ่งทำให้คนอื่นๆ ต่างหันมามองที่เตโซไม่ต่างจากดาริกาที่หันมามองพลางลุกขึ้นเดินเข้ามาผู้ปกครองคนใหม่ของตัวเอง

“พี่โซ” ดาริกาพูดพลางลืมตาขึ้น มือเรียวเล็กกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ กรอบวงหน้าที่ลำคอขาวเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นจากที่นอนเมื่อตั้งสติได้แล้วว่าตัวเองกำลังฝัน

ฝันร้ายที่เหมือนจริง

หญิงสาวยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะลูบเส้นผมเพื่อเรียกสติตัวเองมากกว่านี้ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม ก้าวเดินไปที่กระจกห้องนอนไม่ห่างจากเตียง ดวงตาหวานกำลังสับสนเมื่อคำถามและเรื่องราวมากมายหลั่งไหลเข้ามาในความคิดก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่มองภาพบรรยากาศกลางดึกของเมืองหลวงที่กำลังสว่างไสวประปรายตามช่วงเวลายามราตรี

“พี่โซคะ ดาสับสนไปหมดแล้ว” ดาริกาเปรยขึ้นกับตัวเองทั้งที่สายตายังคงมองตรงไปยังวิวทิวทัศน์ด้านหลัง

หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่หญิงสาวถูกเตชินไล่ออกมาจากบ้านมาอยู่คอนโดที่เตดซซื้อเอาไว้ให้ด้วยเงินของเตโซเป็นคืนแรกที่เธอฝันเรื่องราวนี้จนสับสนไปหมดกับความเป็นจริง

เพราะสิ่งที่เธอฝันนั่นมันเหมือนจริงเกินไป

เหมือนกับว่ามันคือความจริงที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำที่ค่อยๆ ถูกกระตุ้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น การฝันเช่นนี้ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่นะ

ความจริงที่หายไปคืออะไรกันแน่

ดาริกาครุ่นคิดไม่ตกก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางบนตู้ลิ้นชักข้างหัวเตียงนอนแล้วกดเบอร์โทรออกล่าสุดที่ช่วงนี้เธอโทร. หาบ่อยกว่าแต่ก่อนที่เธอมักโทร. หาเตโซ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับคุณหนู” เคนรับสายแทบจะทันทีด้วยความตกใจเพราะคิดว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับดาริกาเมื่อสาวเจ้าต่อสายมาหากลางดึก

“พี่เคนคะ มาหาดาที่คอนโดหน่อยได้ไหมคะ” เธอไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะเอ่ยคำขอออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ

“ได้ครับ ผมจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้” เคนรับคำโดยไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติมก่อนจะกดวางสายไป

“พี่โซ...ความรู้สึกที่สงสัยและไม่ไว้ใจพี่โซพวกนั้น ดาไม่ชอบเลย ดาจะต้องรู้ให้ได้” ดาริกาหันกลับไปมองวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนอีกครั้งพลางกอดอกอย่างครุ่นคิดเพื่อทบทวนความรู้ในฝันอีกครั้ง

ไม่ไว้ใจกันหรือ ทำไมในฝันถึงไม่ไว้ใจเตโซมากมายขนาดนั้น