บทที่ 6 ไม่ชอบหรือแค่หวง (1)

บทที่ 6

ไม่ชอบหรือแค่หวง

ดาริกาหันขวับไปมองรินนราพร้อมกับเคนด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่าเลขานุการส่วนตัวของเตชินทำไมถึงได้พูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจเสียขนาดนั้นทั้งที่เห็นว่าชายหนุ่มใจร้ายกับเธอแค่ไหน แน่นอนว่าสาวเจ้าไม่รอให้สงสัยอยู่นานรีบเอ่ยถามออกไปทันที

“ทำไมพี่นราถึงพูดแบบนั้นคะ” ถามพลางจ้องมองรินนราอย่างคาดคั้น

“คือว่า...คือว่าพี่คิดเอาเองน่ะคะ ดูจากสิ่งที่คุณเตแล้วน่าจะเป็นห่วงมากกว่านะคะ บวกกับที่ท่านประธานสั่งพี่ให้ดูแลคุณหนูด้วย ก็คงห่วงเรื่องที่บริษัทเหมือนกับท่านประธานน่ะคะ” รินนราอึกอักก่อนจะรีบพูดออกไปอย่างคล่องปากด้วยการอาศัยความชำนาญของตำแหน่งหน้าที่ที่ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าเป็นประจำ

“อย่าเดาให้เหนื่อยเลยคะพี่นรา พี่เดาผิดแน่นอน เขาน่ะน่ากลัวกว่าที่พี่คิดคะ” ดาริกาย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวพรืดไม่ยอมรับความคิดเห็นของรินนราก่อนจะพูดแก้ต่างออกไป

“เชื่อก็ดีนะครับ” เคนยิ้มแล้วพูดสำทับรินนรา

“ไม่ค่ะ ถ้าบอกว่าพี่เตเกลียดดา ดาเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์เลยคะ” ดาริกาปฏิเสธออกมาทันควัน

“อย่าเถียงกันเลยนะคะ คุณเคนจะไปไหนเหรอคะ พอดีนราต้องพาคุณหนูไปทำความรู้จักกับผอ. แผนกอื่นแล้วก็พาคุณหนูไปเบิกอุปกรณ์คะ” รินนรารีบห้ามปรามคนทั้งสองเมื่อก้มดูเวลาแล้วพบว่ามีเวลาไม่มากสำหรับงานของตัวเอง

“ผมกำลังลงไปที่ออฟฟิศประสานงานต่างประเทศแผนกการตลาดครับ ดีเลย ใกล้กับห้องเบิกของพอดี เดี๋ยวพี่เบิกให้นะ” เคนตอบรินนราก่อนจะหันกลับมาพูดกับดาริกา

“ขอบคุณนะคะ ฝากด้วยนะคะพี่เคน มีแค่พี่เคนกับพี่โซที่รู้ว่าดาใช้ของยังไง ดาเองก็ลำบากใจอยู่ว่าจะบอกพี่นรายังดี” ดาริกายิ้มกว้างอย่างดีใจส่งไปให้เคนเพราะตนเองใช้ของไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องมีเพียงแค่เคนและเตโซที่รู้เป็นอย่างดี และเพราะตอนนี้เธออยู่ในฐานะเด็กฝึกงานจึงไม่สามารถถืออภิสิทธิ์เลือกของตามใจได้

“คุณโซกำชับผมเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ ทำไมผมจะทำให้ไม่ได้” เคนพูดด้วยรอยยิ้มพลางยื่นมือไปวางลงบนศีรษะสาวเจ้าด้วยความรู้สึกผิด

เพราะมีสิ่งของบางอย่างที่ดาริกาไม่อาจเห็นมันได้ มิฉะนั้นแล้วอาการตื่นกลัวจะกำกเริบซึ่งมีผลพวงมาจากเหตุการณ์เมื่อหกปีก่อนพร้อมๆ กับอาการช็อกจนความจำเสื่อมชั่วคราว ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยที่เขาและเตโซพยายามให้ดาริกาอยู่ห่างกับสิ่งที่กระตุ้น แต่ดูเหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเตโซจะมีผลต่อความทรงจำของสาวเจ้าไม่ใช่น้อย

“มีอะไรที่เป็นปัญหาหรือเปล่าคะ นราจะได้ระวังให้คุณหนู บอกได้นะคะ ยังไงท่านประธานก็ฝากนราช่วยดูแลคุณหนู” รินนราเอ่ยถามออกไปอย่างเสียมารยาทเล็กน้อยแต่ก็อดห่วงดาริกาไม่ได้ตามคำสั่งของเตโซที่ให้ดูแลน้องสะใภ้ของท่านให้เป็นอย่างดี

ไม่ว่าจะมีคำสั่งของเตโซหรือไม่เธอก็ทำตามหน้าที่และเคารพดาริกาในฐานะภรรยาของเตชินแม้จะมีอายุน้อยกว่าเธอก็ตาม อีกทั้งในอนาคตสาวเจ้าก็จะเข้ามาบริหารที่นี่ในฐานะผู้บริหารอย่างไรแล้วเธอก็ควรให้เกียรติคนตรงหน้าแม้จะยังอยู่ในฐานะเด็กฝึก

“ขอบคุณครับ คุณหนูเห็นพวกของมีคมไม่ได้โดยเฉพาะคัตเตอร์ ยังไงก็ต้องเบิกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ตามชุดที่ทางบริษัทจัดให้เวลามีคนมาเบิกสำหรับพนักงานใหม่หรือเด็กฝึก ผมรู้ดีว่าคุณหนูคงเกรงใจแต่ก็ลำบากใจที่จะพูดด้วย” เคนเอ่ยตอบเพราะอย่างไรแล้วรินนราก็เป็นคนไว้ใจได้ซ้ำยังไม่ใช่คนเรื่องมาก

เคนบอกอย่างละเอียดด้วยเพราะที่บริษัทมักจะจัดอุปกรณ์เป็นชุดให้สำหรับพนักงานใหม่หรือเด็กฝึกเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลืองมากจนเกินไป อีกทั้งยังมีบางอุปกรณ์ที่สามารถใช้ระยะยาวได้โดยไม่ต้องมาเบิกบ่อยๆ เพียงเพราะทำหายอย่างไม่ดูแลรักษาให้ดี ฉะนั้นทางบริษัทจึงออกกฎให้เบิกเป็นชุดทีเดียวส่วนสิ่งของที่ใช้แล้วหมดก็ยังสามารถเบิกได้ตามความจำเป็นไม่มากจนเกินไป

ดังนั้นเคนจึงอดเป็นกังวลไม่ได้เมื่อได้ยินรินนราพูดออกมาว่าจะพาดาริกาไปเบิกเอาของมาใช้ ซึ่งแน่นอนว่าในชุดเบิกมีครบทุกอย่างที่จำเป็นจะต้องใช้แน่นอนอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเขาเองก็เคยเห็นอาการของดาริกาครั้งแรกว่าน่ากลัวจนกังวลมากแค่ไหนเขาจึงไม่อยากให้เกิดขึ้นกับดาริกาอีกครั้งก็เพื่อชดเชยกับสิ่งที่เขาปิดบังความจริงกับสาวเจ้า อย่างน้อยการดูแลเธอให้เป็นอย่างดีตามความต้องการของเตโซแล้วยังช่วยให้สาวเจ้าอยู่ห่างไกลจากอดีตที่มันอันตรายเกินกว่าจะให้เธอย้อนกลับไปเกี่ยวข้องได้อีก

มันอันตรายเกินไปเขาจะปล่อยให้ดาริกากลับมาจำได้ ยิ่งตอนนี้ไม่มีเตโซเขาจะยิ่งต้องดูแลดาริกาให้ดีที่สุดจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี หนำซ้ำยังมีเตชินที่ยังเอาแต่ตึงใส่ดาริกาไม่เลิกจนเขาวางใจไม่ได้ที่จะพูดเรื่องบางอย่างให้เตชินได้รู้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จิตใจของน้องชายเจ้านายว่าแท้จริงแล้วจะคิดแบบเดียวกับเตโซหรือไม่หากรู้ความจริงทั้งหมดออกไป

เขาเองก็กลัวใจของเตชินยิ่งเดาไม่ออกว่าแท้จริงแล้วเตชินคิดอะไรอยู่กันแน่

“ได้ค่ะ นอกจากของมีคมอย่างคัตเตอร์มีอะไรอีกมั้ยคะ นราจะได้ระวัง” รินนราเอ่ยถามอีกครั้งอย่างกังวลแม้จะไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรกันแน่ที่ทำให้ดาริกากลัวของมีคมจนเห็นไม่ได้แบบนี้

“นอกจากคัตเตอร์ก็มีสายเคเบิ้ลไทร์ สองอย่างนี้ห้ามเด็ดขาด ถึงที่บริษัทจะถูกให้เปลี่ยนไปใช้อย่างอื่นแทนทั้งหมดตั้งแต่หกปีที่แล้วแต่ก็มีบางส่วนที่จำเป็นต้องใช้ ระวังหน่อยก็ดีครับ” เคนบอกออกไปจนหมดด้วยความกังวลไม่น้อยทั้งที่เตโซได้สั่งให้เปลี่ยนทุกอย่างที่ใช้สายเคเบิ้ลไทร์จนหมดแล้วก็ตาม

“ได้คะ นราจะระวัง” รินนราตอบรับคำสั่งของเคนก่อนจะเงียบลงเมื่อหันไปดูว่าลิฟต์ถึงชั้นที่ต้องการหรือยังก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “มิน่าคุณเตถึงได้กำชับเรานักหนาเรื่องคัตเตอร์กับสายเคเบิ้ลไทร์ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน”

“พี่นราว่าอะไรนะคะ” ดาริกาซึ่งได้ยินไม่ชัดคิดว่ารินนรากำลังพูดด้วยจึงถามกลับไป

“ไม่มีอะไรคะ เดี๋ยวเราเริ่มจากแผนกประชาสัมพันธ์ก่อนนะคะ” รินนราหันกลับมาปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม