บทที่ 6 ไม่ชอบหรือแค่หวง (3)

“เกลียดดามากขนาดนี้เลยเหรอคะ เกลียดจนลืมไปแล้วเหรอคะว่าพี่เตเป็นคนที่รู้จักดาดีกว่าใคร”

ดาริกามองเตชินอย่างไม่หลุบสายตาหนีไปไหน หวังว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังโกหกและหลอกตัวเอง หญิงสาวไม่เชื่อว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ เพราะคนที่รู้จักเธอดีกว่าใครยิ่งกว่าบิดาของเธอก็คือเตชิน ไม่ต้องรอให้เธอพูดเขาก็รู้และทำในสิ่งที่เธอคิดได้เลยเพียงแค่มองตา

เธอไม่เชื่อ…

ใครจะด่าเธอว่ากำลังหลอกตัวเองและโง่เง่าเต่าตุ่นแค่ไหนก็ยอม เพราะเธอจะไม่มีวันเชื่อว่าเขาเกลียดเธอด้วยเหตุผลที่พูดออกมา

“คุณหนู…” เคนคิดจะช่วยแก้ตัวให้เตชินแต่ก็ถูกสาวเจ้าสั่งเสียงเด็ดขาด

“ดาต้องการฟังจากปากของพี่เตคะพี่เคน” พูดทั้งที่สายตาสบดวงตาเฉยชาของเขาที่มองมา “ว่ายังไงคะพี่เต พี่เป็นคนที่รู้จักดาดียิ่งกว่าพ่อ ยิ่งกว่าพี่โซที่เพิ่งมาดูแลดา พูดความจริงมาสิคะ!”

“ใช่! ฉันเกลียดเธอ ที่ฉันพูดมันคือความจริง พอใจหรือยัง!” เตชินตวาดดาริกากลับก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพราะไม่อยากอยู่จนเสียเรื่องด้วยอารมณ์ของตัวเองแต่แล้วก็ต้องชะงักเท้าหันไปมองรินนรา “หาชุดที่สุภาพให้เธอ แล้วพาไปเจอที่ลานจอดรถ ฉันไม่อยากเสียงาน”

“อะ เอ่อ คะ คะ คะคุณเต” รินนราเมื่อได้สติก็รีบรับคำสั่งจากเจ้านายทันที

“ผมให้เวลาสิบนาทีในการเตรียมตัวให้กับดาริกา” เตชินสั่งโดยไม่มองใครก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปทันที

เมื่อเตชินเดินไปจนลับสายตาทั้งรินนราและเคนก็หันกลับมามองดาริกาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่คิดหันไปมองเตชินแม้แต่น้อย กระทั่งผ่านไปห้านาทีสาวเจ้าจึงยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองแล้วหันกลับไปมองเคนและรินนราที่ยืนมองมาด้วยสายตาเป็นกังวลแกมห่วง

“พี่เคนคะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลดา หลังจากนี่ดาจะจัดการด้วยตัวเองคะ” ดาริกาคลี่ยิ้มบางให้กับเคนอย่างขอบคุณ

“หน้าที่ผมครับ แต่ผมคงปล่อยให้คุณหนูตัดสินใจทำอะไรเองไม่ได้ คุณโซสั่งเอาไว้ ผม…” เคนยิ้มตอบเพื่อปลอบประโลมดาริกาแต่ทว่าก็ถูกสาวเจ้าตัดบท

“แต่พี่โซไม่อยู่แล้ว…ไม่ใช่ว่าดาคิดอกตัญญูกับพี่โซนะคะ แต่ดาไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเรื่องของดาอีกแล้ว พี่นราคะ ไปคะ เหลือเวลาแค่ห้านาทีเอง” ดาริกายิ้มให้กับเคนก่อนจะหันไปมองรินนราด้วยรอยยิ้มเช่นกันเพื่อไม่ให้คนทั้งสองรู้สึกแย่ไปกับเธอ

“คุณนราครับ” เคนรู้ว่าดาริกาไม่อยากให้ใครต้องมาคอยเดือดร้อนแก้ปัญหาจึงยอมทำตามที่สาวเจ้าต้องการไปก่อน

“คะคุณเคน” รินนราขานรับด้วยความฉงน

“ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะครับ ส่วนเรื่องเมื่อกี้เช็คให้ดีว่ามีใครได้ยินหรือมาเห็นหรือเปล่า ถ้ามีบอกผมนะครับ ผมจะจัดการปิดเรื่องนี้” เคนออกคำสั่งทั้งที่สายตามองไปที่ดาริกาเพื่อให้รินนรารู้ว่าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาชื่อเสียงและความรู้สึกของดาริกา

“ได้คะ นราจะจัดการให้รอบคอบคะ งั้นขอตัวพาคุณหนูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” รินนราพยักหน้ารับรู้คำสั่งก่อนจะส่งยิ้มให้ดาริกาเพื่อให้กำลังใจก่อนจะพากันเดินออกจากห้องทำงานเตชินไป

เคนมองตามหลังสองสาวที่กำลังพากันเดินไปที่ห้องรับรองก่อนจะหันกลับไปมองที่โต๊ะทำงานของเตชินแล้วก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักด้านล่างสุดที่ไม่มีที่ล็อกซึ่งเขาบังเอิญเห็นเตชินโยนกรอบรูปลงไปครั้งเมื่อเขาเข้ามารอรับแฟ้มเอกสารเมื่อนานมาแล้ว และทันทีที่เปิดออกก็พบกับกรอบรูปที่นอนคว่ำอยู่ เขาจึงโน้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นภาพถ่ายสมัยที่เตชินเรียนจบรับปริญญามีดาริกายืนหอบช่อดอกไม้ที่ตั้งใจทำเองกับมือให้กับเตชินโดยถูกโอบจากบัณฑิตจบใหม่อย่างสนิทสนม ซึ่งเป็นภาพถ่ายที่มีเพียงเตชินกับดาริกาที่ได้ถ่ายรูปคู่กันในวันนั้น

“คุณเตเกลียดคุณหนูจริงๆ เหรอครับ”

หลังจากขึ้นรถมากับเตชินภายในรถก็เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศภายในรถดังไปทั่วจนน่าอึดอัด ดาริกาจึงพยายามนั่งชิดประตูและมองไปข้างนอกเพื่อไม่ให้ก่อกวนจนชายหนุ่มรำคาญ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อครู่หญิงสาวก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย และอดคิดไม่ได้ว่าหากผู้อำนวยการฝ่ายตลาดกับฝ่ายธุรการไม่ติดธุระเธอก็คงไม่ได้มายินสิ่งที่เขาพูดจนเกิดเรื่อง และหากรินนราไม่เลือกที่จะให้เธอพักแล้วคอยไปที่แผนกอื่นต่อช่วงบ่ายก็คงจะเป็นเรื่องดี

หากแต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วและได้รู้ความรู้สึกของเขาแม้จะไม่เชื่อก็ตาม ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรกันแน่เธอจะไม่ยอมสร้างปัญหาให้ใครอีกแม้แต่กับเตชิน หากเขาต้องการและอยากที่จะรู้สึกเช่นนั้นเธอก็จะตอบสนองให้กับเขาก่อนที่จะเดินจากไปในวันที่เรียนจบอย่างที่ได้บอกกับเคนเอาไว้

เธอจะคืนอิสระให้กับเขาแน่นอน

แต่ทว่าขณะที่ภายในหัวกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ก็ต้องตั้งสติเมื่อเตชินหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดข้างทางทั้งที่ยังไม่ถึงจึดหมายปลายทางที่ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“คุณเต คุณเตจอดรถทำไมคะ” ดาริกามองด้านนอกหน้าต่างก่อนจะหันกลับมามองเตชินด้วยความตกใจ

“ไม่ถึงวันก็เรียกคุณคล่องปากดีนะ รู้ตัวแล้วหรือไง” เตชินแค่นหัวเราะพลางพูด มองสบสายตามึนงงของคนตัวเล็ก

“คุณเตคะ ฉันรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของคุณแล้วล่ะคะ ถ้าจะหาเรื่องมาด่ากันอีก ฉันขอลงแล้วไปเองนะคะ” เธอเชิดหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปเพื่อจะเปิดประตูแต่ทว่าถูกเขากระชากแขนจนถลาไปซบลงบนอกของเขา

ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจก่อนจะนั่งหลังตรงเมื่อถูกเขาผลักออกพร้อมกับเขาพูดไม่ค่อยสบอารมณ์เสียเท่าไรกับเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ได้ใกล้ชิดกันจนเกินไปกับสถานการณ์และสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้

“เธอนี่มันชอบทำให้คนอื่นเดือนร้อนหรือไงนะ ถ้าเธอลงไปแล้วเกิดเรื่องพี่เคนคงได้โทษฉัน…ฉันไม่ได้จะด่าเธอ” เตชินขมวดคิ้วหน้ายุ่งมองดาริกาที่เอาแต่นั่งตัวตรงมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดออกไปก่อนจะเงียบ และพูดขึ้นมาใหม่เสียงที่อ่อนลง

“…” เธอยังคงเงียบเช่นเคย

“ฉันแค่จะบอกให้รู้ว่าหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จจะต้องกลับเข้าบริษัทเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงค่ำนี้ เธอจะต้องอ่านแฟ้มที่ฉันให้อ่านอย่างละเอียด เข้าใจใช่มั้ย” เตชินถอนหายใจอย่างรำคาญนิดๆ เมื่อพูดจบ

“เข้าใจคะ ฉันจะอ่านให้ละเอียด” ดาริการีบตอบกลับไปทันทีแต่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า

“ให้เข้าใจด้วย”

“คะ ให้เข้าใจด้วย”

“ก็ดีที่ว่าง่ายแบบนี้”