All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 191 - Chapter 200

บทที่ 101ท่านรักข้าแล้วเจียงหยูหยางกับไป๋ซีหลางอยู่ในเขตแดนไฟแห่งหุบเขาร้อยอสูรจนคุ้นเคยกับสัตว์อสูรที่นี่แล้ว แม้จะเป็นเรื่องดีแต่ทั้งคู่ก็รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่แบบนี้ไปตลอดได้ การตามล่ายังไม่จบลง พวกเขาถูกพบตัวแล้วครั้งหนึ่ง ดีที่ตอนนั้นเฟิ่งหวงช่วยกักขังมารและสัตว์เทวะเอาไว้ให้ แต่เมื่อมีครั้งแรกก็ย่อมต้องมีครั้งที่สองและครั้งต่อๆ ไปตามมา และครั้งหน้าก็ไม่มีสัตว์เทพรุ่นสองคอยช่วยเหลืออีกแล้วพวกเขาไม่ได้ชะล่าใจ แต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกเจอตัวได้รวดเร็วขนาดนี้"ว่าแล้วเชียว เป็นมารกับสัตว์เทวะสองตนนั้นหนีออกจากกรงเพลิงห้าสีไปได้ ต้องเป็นสองตนนั้นแน่ที่ไปตามมารมากมายมาล้อมเราไว้ หนีตอนที่พวกนั้นยังไม่ตั้งตัวเลยดีหรือไม่?" เจียงหยูหยางเดินอย่างสงบนิ่งเคียงข้างไป๋ซีหลางเช่นเดิม ปากแอบกระซิบพูดคุยกับอีกฝ่าย"ถึงรู้แล้วแต่ทำเป็นไม่รู้จะดีกว่า เรายังไม่รู้ว่ามารพวกนี้ซ่อนแผนการอะไรไว้ ข้อได้เปรียบเดียวของเราในตอนนี้คือศัตรูคิดว่าเราไม่รู้ตัวว่าถูกล้อมไว้แล้ว" ไป๋ซีหลางกระซิบตอบเจ้านาย มารพวกนี้ผิดวิสัยนัก ทั้งรวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งยังหลบๆ ซ่อนๆ ต่างจากนิสัยของมารที่มักฆ่าและทำลายล้

บทที่ 102คุนเผิงสยายปีกมุ่งสู่น่านน้ำแดนใต้ขนาดที่ใหญ่มากจนไม่สามารถมองเห็นได้หมดทั้งตัว แต่ที่ส่องชัดออกมาภายใต้ความมืดมิดของอาณาเขตขวางกั้นระหว่างเขตแดนคือดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมา ระดับความคุกคามนี้แตกต่างจากเฟิ่งหวงลิบลับ เจียงหยูหยางเชื่อแล้วว่าเฟิ่งหวงที่ปรากฏตัวมาเป็นเพียงร่างจำแลงที่ต้องการจะหาศิษย์อย่างแท้จริง ที่แล้วมานกเพลิงยังไม่เคยแสดงพลังอำนาจของนางออกมาเลย"ลูกศิษย์ของเฟิ่งหวงรึ จะทำลายอาณาเขตขวางกั้นระหว่างดินแดนทั้งหมดในแดนเหนือจนพินาศสิ้นในคราเดียว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ!" เสียงกึกก้องกัมปนาทส่งออกมาพร้อมกับคลื่นพลังอันมหาศาลจนทั้งมารทั้งเทพต้านไว้ไม่อยู่ ต่างก็ตัวสั่นควานหาที่ยึดเกาะไปตามๆ กัน ยกเว้นเพียง..."เป็นมารพวกนั้นบีบให้ไป๋ซีหลางต้องทำแบบนี้!" เจียงหยูหยางที่ดูจะไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นพลังยืนบังอยู่ข้างหน้าไป๋ซีหลาง ทวงความยุติธรรมให้จิ้งจอกที่ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับอากาศสายตาทั้งหมดของเทพปลาคุนมาหยุดรวมกันอยู่ที่เซียนตัวน้อยเพียงผู้เดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ "แฝดหยินหยางรึ?"ปีกแห่งพญานกเผิงกว้างกว่าครีบหางสยายออกปกคลุมผืนฟ้าทั่วทั้งสี่ดินแดน น่านน้ำแห่

บทที่ 103ทุกหมื่นปีฟ้าดินต้องเปลี่ยนผ่านรุ่ยหวางซื่อจื่อผู้สืบทอดแห่งดินแดนขาซ้ายหน้ากลับมาจากแนวหน้า การปะทะครั้งใหญ่เพิ่งจบลง ทั้งกองทัพขาซ้ายหน้าและกองกำลังกลุ่มกบฏนำทัพโดยฉีจวิ้นหวางเสียหายด้วยกันทั้งสองฝ่าย ไม่มีใครได้เปรียบใคร และไม่มีใครตกเป็นเบี้ยล่าง พวกเขาปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่าต่อสู้กันอย่างสูสี ทัพทั้งสองต่างเหนื่อยล้า รุ่ยหวางส่งสารไปขอความช่วยเหลือจากทางเมืองหลวงแล้วหลายวันยังไม่ได้รับการตอบกลับ กำลังใจของทหารเริ่มถดถอยลงทุกชั่วขณะ"พี่รุ่ย" เบาหวิวดุจกระซิบ น้ำเสียงที่แสนถวิลหาลอยมากับสายลมสัมผัสไล้ที่ใบหู รุ่ยหวางซื่อจื่อผู้เหน็ดเหนื่อยหันไปตามทิศทางของเสียงนั้นด้วยความตกใจที่จ้องเขากลับมาจากที่ห่างไกลคือดวงแก้วบรรจุหมู่ดาวแสนน่าหลงใหล แต่ที่ทำให้ในอกของเขาจุกล้นไปด้วยความร้อนรุ่มแห่งความปิติดีใจคือรอยยิ้มงดงามที่เขาไม่ได้เห็นมานานนับปีตั้งแต่งานเลี้ยงครั้งนั้นเท้าที่ยังสวมรองเท้าเกราะเหล็กหนาหนักก้าวไปทางที่เสียงอ่อนหวานชักนำเขาไปอย่างช้าๆ ราวกับต้องมนต์สะกด สุดท้ายจึงออกวิ่งไปด้วยความร้อนรนในที่สุดข้าก็เจอเจ้าจนได้ อาซิง!ทางราชสำนักที่เมืองหลวงและกลุ่มกบฏขาขว

ไป๋ซีหลางเพียงนึกถึงที่มาของประตูปีศาจแห่งนี้ก็สีหน้าบูดบึ้งลงทันที "เจ้าจะหาวิธีปิดประตูให้จงได้หรือจะมาต้านเทพมารที่จะตามมาขัดขวางรอข้าหาวิธีปิดประตู""เช่นนั้นรบกวนเทียนเสินแล้ว ข้าจะรีบหาวิธีปิดประตูปีศาจโดยเร็วที่สุด!" เจ้าเต่าดำรีบกระโดดลงไปในรอยบากเพื่อเข้าไปหากำแพงกั้นขวางระหว่างเขตแดนก่อนที่สัตว์เทวะจะเปลี่ยนใจไป๋ซีหลางเห็นดังนั้นก็รออยู่ด้านบน เขาไม่กล้าที่จะลดการระวังแม้เพียงน้อย เสวียนอู่ไม่มีเทพประจำทิศ เทพเซียนที่มีพลังมากจนมีศักยภาพในการเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งอุดรเทพส่วนใหญ่ก็เหินหาวขึ้นมาจากยอดฝีมือที่ราชวงศ์ชุบเลี้ยง ทางนั้นกำลังมีสงครามครั้งใหญ่คงจะไม่มาสนใจหางเต่าอันแสนห่างไกลแห่งนี้ชั่วคราว นอกนั้นส่วนใหญ่เป็นเซียนชั้นผู้น้อยที่ไป๋ซีหลางต้านทานได้ไม่ยากแต่ทางด้านมารนั้นไม่เหมือนกัน ดินแดนมารแห่งแคว้นเหนือนั้นเป็นดินแดนมารที่แข็งแกร่งที่สุด เนื่องจากปกครองโดยราชามารที่เก่าแก่ที่สุดอย่างราชามารเนตรมาร มารใต้อาณัติของราชามารเนตรมารเป็นระดับอเวจีแทบจะทั้งหมด ทำให้มารที่จะอาศัยอยู่ในแดนเหนือได้ต้องพลอยมีระดับตบะที่แข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วยจึงจะอยู่รอดได้ไป๋ซีหลางไม่ลืมเลือ

วงเสี้ยวพลังแดงฉานลุกพึ่บติดไฟที่แดงไม่แพ้กัน ความร้อนบริสุทธิ์ที่ต้องการจะขย้ำกลืนกินทุกสิ่งดูดเอาเปลวเพลิงจากระเบิดที่ทางเมืองหลวงวางกับดักไว้เข้าร่วมในวงเสี้ยวด้วยกันจนหมด เมื่อเพลิงผลาญดูดกินทุกความอาฆาตของชาวบ้านที่ต้องทิ้งบ้านเรือนไปเพื่อหนีสงคราม รวมถึงความแค้นเคืองต่อพวกกบฏที่ลุกฮือขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ลงเสียที ไออาฆาตที่หลงเหลืออยู่ในบ้านเรือนทุกหลังถูกหงโฉวกินเข้าไปอย่างตะกละตะกลามจนอิ่มท้อง มันพร้อมที่จะเคลื่อนมวลพลังต่อแล้วพระจันทร์สีโลหิตเบนแสงไปส่องที่พระราชวังแห่งเต่าดำอสนีบาตสีทองสว่างโร่ตกลงมากระทบกับพระจันทร์จนแตกสลาย ท้องฟ้ากลับมามีแสงสว่างพร้อมกับสายฟ้าสีทองหกเส้นที่ผ่าตามลงมา ดั่งสวรรค์จะลงทัณฑ์กลุ่มกบฏผู้ก่อสงครามป้ายทวงคุณถูกเรียกใช้งานแล้วกุ่ยฉื่อหวงตี้เพิ่งจะได้สติ ก่อนหน้านี้ในสายตาของเขามีเพียงเงาร่างของลูกชายที่ทาบทับกับพระจันทร์สีเลือดอยู่ พลังแฝงแห่งศัสตราวุธที่จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อได้รับการยอมรับเป็นนายปรากฏขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้ปรากฏมานานในประวัติศาสตร์ตระกูลลั่ว คาดว่าหงโฉวเองที่ยังไม่จากไปก็เพราะรอวันนี้เหมือนกัน วันที่นายของมัน