All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 201 - Chapter 210

ลั่วเยียนมู่กำจัดศัตรูคนสุดท้ายลงกลับไม่เห็นฟูเหริน เขาถามองครักษ์เพียงไม่กี่คนที่เหลือรอดอยู่ก็ได้ความจึงรีบวิ่งเข้าป่าตามมาพร้อมกับลูกชาย ภาพที่เห็นกลับทำให้ชายชาตรีและเด็กชายแทบจะหยุดหายใจลง ณ ตรงนั้นกู้รั่วเหยียนอยากจะยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าลูกชายสุดที่รัก แต่มือของนางไม่อาจขยับได้อีกแล้ว "อาลู่...แม่ขอโทษที่อยู่ดูแลเจ้าจนเติบใหญ่ไม่ได้ จงอย่าเศร้า จงอย่าเคียดแค้น จงใช้ชีวิตให้ดี จำไว้ชีวิตเจ้าเป็นของตัวเจ้าเอง...แม่จะคอยเฝ้าดูเจ้าอยู่บนดวงจันทร์ทุกค่ำคืน" แม้ใกล้จะลาโลกกู้รั่วเหยียนก็ยังไม่ลืมว่าลูกชายของนางมักนอนไม่หลับ ต้องคอยให้นางไปกอดกล่อมทุกคืน ก่อนไปทำสงครามนางจึงใช้ดวงจันทร์เป็นตัวแทนของนาง โดยหวังว่าลูกชายมองดวงจันทร์แล้วจะหลับฝันดีโดยที่ไม่ต้องมีนางอยู่เคียงข้างความเศร้าเสียใจจุกขึ้นมาในอกจนนางต้องกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง กู้รั่วเหยียนอยากจะเฝ้ามองดูลูกชายเติบโต อยากจะสอนดาบสอนวิชาการศึกให้กับเขา อยากจะเห็นเขาแต่งงานมีลูกมีหลาน ที่สำคัญคืออยากจะเป็นแม่ที่คอยค้ำจุนให้เขาเติบใหญ่ได้อย่างมีความสุข แต่โชคชะตากลับเล่นตลก นางเบนสายตามองไปทางใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแตกสลายของส

"เทพปลาคุนก็เรียกพวกข้าเช่นนี้ ฝาแฝดหยินหยางคืออะไรกันแน่?" เจียงหยูหยางมองดูจิ้งจอกหิมะของเขาหิ้วหางของตัวตนอันน่าเหลือเชื่อไล่ปิดประตูปีศาจ ทางแคว้นชิงหลงซือจุนของเขาเองก็พยายามอย่างหนักอยู่เช่นกัน เขากับพี่ชายได้พลังตื่นรู้แห่งฟ้าดินนี้มาหลังจากประตูปีศาจแห่งสุดท้ายถูกเปิดออก หากปิดช่องทางเชื่อมโยงแห่งแดนมนุษย์และปีศาจไปได้ทุกอย่างจะต้องกลับเป็นเหมือนเดิมแน่ จึงถามขึ้นหวังถ่วงเวลา'ฝาแฝดหยินหยางก็คือพวกเจ้าทั้งสอง และก็คือพวกข้าทั้งสอง พี่น้องร่วมครรภ์ดั่งหยินหยางอยู่ในไข่บรรพกาลก่อนผานกู่จะสับขวาน คือฟ้าและดินที่ไม่อาจแยกจาก คือหยินและหยางที่เป็นขั้วตรงข้ามแต่ก็ผสมกลมกลืนจนพรากจากกันไม่ได้' สวรรค์คลายข้อสงสัยให้ด้วยความโอบอ้อมเมตตา"หมายความว่าฝาแฝดทุกคู่เกิดมาจากไข่บรรพกาลหรืออย่างไร?" เจียงหยูหมิงถามส่งเดช สองฝาแฝดเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดสิ่งใดต่อกัน เขาคิดหาวิธีช่วยน้องชายถ่วงเวลาอเวจีหัวเราะเสียงบาดหู 'ย่อมต้องไม่ใช่ ตั้งแต่ยุคบรรพกาลมา ฝาแฝดที่มีหยินและหยางสถิตอยู่มีเพียงพวกเรากับพวกเจ้าเท่านั้น ดังนั้นผู้ที่จะมารับช่วงต่อจากเราย่อมต้องเป็นพวกเจ้า'"เหตุใดต้องมีพลังหยินหยางเท่

บทที่ 109จุดจบของราชวงศ์เสวียนเทพเซียนผู้ผูกพันธะสัญญากับราชวงศ์เสวียนรั้งอยู่ที่สนามรบเพื่อทดแทนบุญคุณ เพียงแต่เทพปลาคุนออกตัวทอดทิ้งราชวงศ์เสวียนแล้ว ตอนนี้ฟ้าดินก็ยังแปรปรวนจนแทบจะพลิกผันกลับบนเป็นล่าง กลับล่างเป็นบนอยู่แล้ว หยินหยางปรากฏตัวเหนือม่านฟ้าทั่วทั้งสี่แคว้น ก่อนหน้านี้เทพเซียนทั้งหกทำได้แต่ป้องกันตนจากภัยพิบัติแห่งฟ้าดิน มิได้สนใจมนุษย์เบื้องล่าง หากสามารถยืมมือฟ้าดินกำจัดได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ พวกเขาจะได้ไม่ต้องมือแปดเปื้อนโดยที่ยังรักษาสัตย์สาบานไว้ได้อยู่ฝ่ายกองทัพกบฏแต่ละฝั่งก็รีบมารวมตัวกันที่เหล่าผู้นำทัพ คุณชายซางเฮ่อซวีลอยขึ้นไปบนอากาศ มือเรียวยกขลุ่ยฉวี่ซิ่นขึ้นจรดริมฝีปากเป่าบทเพลงแห่งความโดดเดี่ยว ความเปลี่ยวเหงาอันแรงกล้าสร้างเกราะกำบังแข็งแกร่งกว้างร้อยลี้ครอบคลุมสนามรบฝั่งที่มีทหารของฝ่ายตนเสียส่วนใหญ่ไว้ กลุ่มพันธมิตรกบฏอีกสองทัพฟาดฟันผ่านศัตรูเพื่อฝ่าเข้ามาในวงล้อม ขณะเดียวกันคนข้างในก็คอยช่วยสกัดโจมตีทหารหลวงแคว้นเสวียนอู่ให้และแล้วหยินหยางก็หายไปกลายเป็นกระดาษขาวปิดแผ่นฟ้าและน้ำหมึกดำลิขิตบันทึกฟ้าดินใหม่ให้พวกเขาได้เห็นเป็นประจักษ์พยาน จากนั้นผืนดิ

บทที่ 110ทุกสิ่งล้วนสูญเปล่า"เจียงหยูหมิง อย่าได้ยื่นมือเข้ามาแทรกเชียว" ลั่วถิงลู่กล่าวเสียงเย็น ดวงตาคมปลาบจ้องเซียนผู้สังหารบิดาตรงหน้าไม่วางตา มือกำด้ามหงโฉวแน่นพร้อมจู่โจม"ข้ารู้อยู่แล้ว แต่อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงเซียน ลั่วถิงลู่ เมื่อใดที่ชีวิตเจ้าจะมีอันเป็นไป อย่าหาว่าข้ายุ่งไม่เข้าเรื่อง" เจียงหยูหมิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด การต่อสู้นี้ลั่วถิงลู่แบกเอาแค้นสังหารบิดาและความแค้นสังหารกษัตริย์ผู้กอบกู้ของชาวกุยเหว่ยทุกคนไว้บนบ่า แต่ขณะเดียวกัน นี่ก็เป็นการต่อสู้ที่เป็นไปไม่ได้ ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์มิอาจอยู่เหนือกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน มิอาจทำลายเซียนได้ หากจะทำได้อย่างน้อยก็ควรอยู่ในระดับครึ่งก้าวเซียนถึงจะพอมีหนทาง แต่ลั่วถิงลู่ยังไม่เฉียดที่ระดับนั้นเลยด้วยซ้ำ"เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าไม่มีโอกาสนั้น"ลั่วถิงลู่กระทืบเท้าเรียกไฟผลาญออกมาช่วยส่งตัวเขาไปข้างหน้าด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แต่ก็ยังช้าไปสำหรับเซียน หงโฉวเข้าทิ่มแทง เซียนยกดาบใหญ่มาขวางตัวไว้ต่างโล่ ลั่วถิงลู่ไม่ติดกับเดิมเป็นครั้งที่สอง หงโฉวถูกเบี่ยงออกด้านข้าง ลั่วถิงลู่ใช้ไฟส่งตัวขึ้นด้านบนตวัดเสี้ยวพระจันทร์แดงแห

บทที่ 111บัลลังก์ที่ข้าไม่ต้องการสงครามยุติลง พระราชวังที่พังทลายลงมาจนไม่เหลือเค้าโครงย่อมต้องใช้เวลาในการสร้างขึ้นมาใหม่ แคว้นเสวียนอู่ก็ยังคงตั้งอยู่หลังบนเต่าดำเช่นเคย แต่สัญลักษณ์ต่างๆ ถูกออกกฎให้เปลี่ยนแปลงจากเพียงแค่เต่าดำเป็นเต่าดำที่มีงูดำเลื้อยพันรอบตัว สัญลักษณ์แทนการรวมตัวเข้าด้วยกันของเต่าและงู เสวียนอู่ที่แท้จริง"ไหนคำทำนายบอกว่าหมดยุคเต่าดำก็จะเป็นยุคงูดำไง" เจียงหยูหมิงนอนเล่นอยู่ในกระโจม เขาไม่ค่อยอยากเผยตัวให้คนเห็นมากนักเนื่องจากเหตุการณ์บันทึกฟ้าดิน แค่อยู่ในกระโจมเฉยๆ เขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบถึงตัวเขาทั่วทั้งค่ายชั่วคราวของกลุ่มกบฏแล้ว อีกสาเหตุสำคัญคือผู้นำกลุ่มกบฏอย่างคุณชายซางเกลียดขี้หน้าเขาอย่างกับอะไรดี"ซางเฮ่อซวีบอกว่าการทำนายยังต้องอาศัยเต่าดำเป็นผู้รับส่ง เดิมเสวียนอู่เต่างูมิอาจพรากกัน สัตว์เทพไม่เคยแบ่งแยก มีเพียงมนุษย์ที่เป็นผู้แบ่ง เต่าและงูในคำทำนายหมายถึงรัชศกของมนุษย์ รัชศกต่อไปก็ให้เป็นการร่วมมือกันของทั้งเต่าและงูเหมือนแผ่นดินที่เราเหยียบอยู่เถอะ" ลั่วถิงลู่อธิบายแล้วเอนตัวลงบนเตียงเคียงข้างเจียงหยูหมิง แขนแกร่งดึงอีกฝ่ายเข้ามาตระกองกอด หลังจาก