บททั้งหมดของ กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: บทที่ 211 - บทที่ 220

ลั่วถิงเหยียนลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างเจิดจ้าทำให้เขาต้องกะพริบตาซ้ำๆ อยู่นานกว่าจะลืมขึ้นมาได้เต็มตา ลั่วถิงเหยียนเอียงคอแข็งทื่อจากการที่ไม่ได้ขยับมานาน ที่ข้างเตียงคือมารดาที่นั่งหลับโดยยังกุมมือของเขาเอาไว้"ท่านแม่"เสียงแหบแห้งปลุกให้ฉินกุ้ยเฟยสะดุ้งตื่น เมื่อนางเห็นเขากำลังจ้องมองนาง ฉินกุ้ยเฟยก็ร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งใจ มารดากอดมือของบุตรชายแนบหน้าให้หายกังวลใจ หลังเอาน้ำให้เขาจิบก็รีบออกไปเรียกหมอหลวงฉินมาข่าวการฟื้นขององค์ชายรองไปถึงราชสำนักอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าคนแรกที่มาถึงคือลั่วถิงลู่ที่พาองครักษ์มายืนล้อมตำหนักองค์ชายรองไว้ไม่ให้มีใครกล้าบุกเข้าไป เมื่อลั่วถิงลู่เข้ามา ฉินกุ้ยเฟยกับหมอหลวงฉินก็ถอยออกไปให้พวกเขาได้พูดคุยกัน เจียงหยูหมิงถ่ายเทปราณดินให้เขาเล็กน้อยพอให้มีแรงลุกขึ้นมาพูดคุยกันได้"พี่ใหญ่กลับมาแล้ว แล้วเสด็จพ่อเล่า?"ลั่วถิงลู่มองน้องชายนิ่งแล้วก็ถอนหายใจออกมา สุดท้ายก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง"เสด็จพ่อ...สิ้นพระชนม์?" ลั่วถิงเหยียนตกใจจนไอออกมา ก้อนเลือดสีดำที่คั่งค้างภายในถูกขับออกเปรอะเต็มผ้าห่ม น้ำตาแห่งความโศกศัลย์ซึมขึ้นมาที่ดวงตาคมแต่เขาต้อ

บทที่ 112ช่วงเวลาแสนสงบสุขทายาทแห่งบัลลังก์เต่าดำทั้งเจ็ดที่หายตัวไปในสงครามถูกพบอยู่ในตำหนักแปดสำราญด้วยสภาพที่ไม่น่าดูชมเสียเท่าไร หนึ่งในสายเลือดเต่าดำที่หลงเหลืออยู่ในกายไม่มากอย่างฉีจวิ้นหวางที่เป็นพระญาติขอปลดบรรดาศักดิ์ปลีกวิเวกไปใช้ชีวิตกับฟูเหรินอยู่ที่ขาขวาหน้า เพื่อป้องกันมิให้มีการสนับสนุนให้เขาแย่งชิงบัลลังก์แห่งเต่าดำคืนที่เมืองหลวง"คุณชายซางยังไม่ตัดสินโทษคนพวกนั้น" จงหลินอี้กล่าวกับเซียวซิงโหรวที่ติดตามเขาลงมายังเกาะกุยเหว่ยด้วย"ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถอะ ข้า...ขอไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก" เซียวซิงโหรวก้มมองความว่างเปล่าบนพื้นดิน ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ทำใจมองดูพี่น้องต้องมาตายตกไม่ได้จงหลินอี้มองเขาก่อนจะถามออกมา "ข้าเห็นท่านนำอัฐิออกมาสามใบ"เซียวซิงโหรวยิ้มเศร้าสร้อย "สุดท้ายข้าก็เกลียดท่านยายไม่ลง"จงหลินอี้กลับโกรธเคืองแทน "ทั้งๆ ที่นางทำให้ท่านต้องกลายเป็นแบบนี้"เซียวซิงโหรวส่ายหน้า "เป็นข้าเมื่อสมัยเด็กเองที่ชอบไปตามติดท่านยายไม่ห่าง ก่อนหน้าที่จะได้รับป้ายผ่านประตูวังหลวงถาวรยังเคยแต่งตัวเป็นนางกำนัลของเสด็จพี่สามเพื่อจะได้แอบเข้าวังไปพบกับท่านยาย ตอนนั้นเจ้าเองย

บทที่ 113พร้อมหน้าพร้อมตากลับบ้านของพวกเราหลังจากจบสงครามเปลี่ยนแผ่นดิน ลั่วถิงลู่ก็ขึ้นครองราชย์สถาปนาเป็นกุ่ยเยว่หวงตี้มาได้ห้าปีแล้วตั้งแต่กลับมาถึงเกาะกุยเหว่ยไม่นาน หลิวจิ่นเหอก็ขอผู้เป็นนายออกเดินทางไปเยียวยาสถานที่ที่ได้รับผลกระทบจากภัยสงครามและประตูปีศาจทั่วสี่แคว้นตามปณิธานดั้งเดิม เนื่องด้วยเขาได้รับใช้ลั่วถิงลู่จนยุติสงครามในแคว้นเสวียนอู่ได้แล้ว หลังจากนี้ก็ขอไถ่บาปแห่งบรรพบุรุษตามวิถีเดิม จงหลินอี้ที่ยืนยันจะรั้งอยู่เพื่อติดตามลั่วถิงลู่จึงได้ขึ้นตำแหน่งหัวหน้าผู้ติดตามแทนหลิวจิ่นเหอ ภายหลังจากที่ลั่วถิงลู่ขึ้นเป็นกษัตริย์หน่วยของผู้ติดตามลับทั้งหลายก็ได้ดำรงตำแหน่งเป็นหน่วยองครักษ์รักษาพระองค์ มีตำแหน่งราชการ ไม่ต้องทำงานหลบซ่อนอยู่ในที่มืดอีกต่อไป สุดท้ายหลังจากบัลลังก์ของลั่วถิงลู่มั่นคงแล้ว หน่วยทดสอบพิษประจำพระองค์อย่างหูเย่าก็ขอถอนตัวเพื่อกลับสำนักพิษทลายเมฆาส่วนลั่วถิงลู่ก็ต้องนั่งขาแข็งอยู่บนบัลลังก์ทองที่บิดาเคยนั่งและเจียงหยูหมิงเองก็ต้องนอนเอกเขนกรอเขาประชุมเหมือนเดิม ดีขึ้นมาหน่อยที่เขาได้มานอนรออยู่ที่ห้องพักส่วนพระองค์อันหรูหราด้านหลังฉากกั้นบัลลังก์แทน

"อาหมิง อาหยาง มากินข้าวฝีมือแม่เจ้าได้แล้ว""เรียก ไท่ซ่างหวง[1] กับ เทียนเสินมาด้วยสิ""หึ! ที่นี่บ้านสกุลเจียง ข้าไม่ต้อนรับคนสกุลอื่น!"เจียงฟูเหรินตีแขนสามีเบาๆ "ท่านพี่ ท่านจัดอาหารเสียเต็มโต๊ะขนาดนี้ยังจะมาบอกว่าไม่ต้อนรับอีก""ข้าเตรียมไว้ให้ลูกเรากินต่างหาก ไม่หมดก็ยังมีอาหยาง อย่างไรก็กินเรียบไม่เหลือข้าวให้เจ้าเห็นสักครึ่งเมล็ด" เจียงจิ้งฮึดฮัด"ท่านพ่อ ข้าไม่ใช่หมูนะ" เจียงหยูหยางเดินนำไป๋ซีหลางออกมาจากรูปภาพวังวนน้ำหมึกดำที่มุมห้องหนึ่ง"ไม่เป็นไร ข้าพกหมูมาด้วยตัวหนึ่ง" เจียงหยูหมิงกับลั่วถิงลู่เองก็ออกมาจากรูปภาพวังวนน้ำหมึกดำอีกรูปหนึ่งเจียงฟูเหรินเห็นลูกน้อยทั้งสองก็รีบไปควงแขนกอดหอมให้ชื่นใจคนละฟอดสองฟอดแล้วจูงไปนั่งที่โต๊ะอาหารตัวใหญ่กลางห้อง "อย่าไปสนใจพ่อเจ้า แม่ทำอาหารไว้เผื่อโรงทานที่วัดเสินเจี๋ยอยู่แล้ว จะไปกินหมดได้อย่างไรกัน"แท้จริงสองสามีภรรยาสกุลเจียงก็มาจากรูปภาพวังวนน้ำหมึกดำอันเป็นประตูที่เจียงหยูหมิงตั้งไว้ให้เช่นกัน ทั้งสองคุ้นชินกับการอยู่ที่วัดเสินเจี๋ยแล้ว ที่นั่นมีผู้มาทำบุญไม่เว้นวันทำให้สองสามีภรรยามีเพื่อนคุยเล่นสนุกสนานได้ตลอดเวลา บ้านสกุลเจี

บทพิเศษแด่รักแท้ ความเสียใจชั่วชีวิต"ศิษย์พี่เฟิงจู ข้ามาขอแลกเปลี่ยนถุงเฉียนคุนขอรับ""เจ้าบื้อ! เฟิงจูคือศิษย์พี่ผู้เป็นลูกชายของเจ้าสำนัก คนนี้คือศิษย์พี่เฟยจูต่างหาก!""เสร็จกัน! ศิษย์พี่ยิ่งเกลียดเวลาโดนเรียกสลับกับคุณชายน้อย เขาต้องไม่ยอมแลกเปลี่ยนถุงเฉียนคุนให้กับเราแน่"เฟยจูที่อยู่ในที่พำนักส่วนตัวของศิษย์ฝ่ายในแห่งสำนักบรรพตหมื่นมรรคาสบถออกมาด้วยความรำคาญปนโมโห ตั้งแต่เขาสร้างถุงเฉียนคุนโดยใช้พลังแห่งมิติเวลาออกมาได้ ทางสำนักก็จัดให้เป็นของวิเศษล้ำค่าแห่งสำนักทันที แต่สาเหตุที่ทำให้มีคนมากมายทั้งในและนอกสำนักรู้จักชื่อเสียงของถุงเฉียนคุน คือผู้ที่เขามักถูกเรียกชื่อสลับบ่อยจนน่ารำคาญ คุณชายน้อยแห่งสำนักบรรพตหมื่นมรรคา เฟิงจูพวกเขาทั้งสองเป็นศิษย์รุ่นเดียวกัน ตั้งแต่สมัยเพิ่งเข้าสำนักใหม่ๆ พวกเขาก็โดนเรียกชื่อสลับกันอยู่เสมอ อีกฝ่ายก็มักทำตัวสนิทสนมกับเขาจนเฟยจูผู้รักสงบรำคาญต้องออกปากไล่อยู่บ่อยครั้งด้วยความที่เป็นลูกชายของเจ้าสำนักผู้อื่นจึงมักเรียกเขาว่าคุณชายเฟิงจู อีกทั้งอีกฝ่ายยังมีนิสัยมากเล่ห์เสเพล ชอบตีสนิทคนอื่นไปทั่ว และยังชอบที่จะโปรยเสน่ห์เกี้ยวศิษย์หญิงไปทั่ว