All Chapters of ทวงแค้น ลิขิตชะตารัก: Chapter 11 - Chapter 20

องครักษ์ร่างสูงนามเข่อซิง ที่ยืนอยู่ด้านนอกเพื่อรอรับคำสั่ง เดินจากไปและไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมสตรีใบหน้างดงามนางหนึ่ง ท่าทางของนางแลดูมึนงงเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางก็ทำตามคำสั่งขององครักษ์ผู้นั้นแต่โดยดีโดยมิได้ปริปากถาม“จงเก็บเรื่องที่เจ้าเห็นในคืนนี้เอาไว้เป็นความลับ หากข้าได้ยินว่ามีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องนี้ ข้าจะฝังเจ้าเอาไว้กลางป่า”เซี่ยหวายอีหรือจิ้นอ๋องที่ปลอมตัวเป็นองครักษ์คุ้มกันขบวนราชทูต ข่มขู่จ้าวหงอิงก่อนที่เขาจะลงจากรถม้าไป จ้าวหงอิงที่นั่งตัวลีบอยู่ในมุมหนึ่งของรถม้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะช่วยเปลี่ยนชุดที่เปียกชื้นออกจากร่างของหยวนชิงหลิง“ท่านไปทำอันใดมากันแน่ท่านหญิงลู่จิว”จ้าวหงอิงมองใบหน้างามที่กำลังหลับสนิทก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ นางส่ายหน้าให้กับความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง“เฮ่อ!!!อย่ารู้เลยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นได้อายุสั้นแน่ๆ ท่านหญิงท่านเองก็คงจะลำบากไม่น้อยเช่นกันสินะ ข้ายังหวังว่าสักวันพวกเราจะได้กลับไปพบหน้าครอบครัวที่แคว้นฉินอีกครั้ง”จ้าวหงอิงมองสำรวจภายในรถม้าที่หยวนชิงหลิงโดยสารมา รถม้าของนางที่ได้รับสิทธิ์นั่งมาคนเดียวช่างกว้างขวาง ภายในก็ถูกบุนวมเ

เอ่ยจบนางก็ลงจากรถม้าตามมาด้วยจ้าวหงอิง สตรีทั้งสองเดินย้อนกลับไปที่รถม้าคันเล็กที่นางนั่งโดยสารมา ด้านในมีสตรีสามคนและหนึ่งในนั้นคือหลี่อันหรง“เจ้ามาทำอันใดที่นี่”หลี่อันหรงตกใจมากที่เห็นหยวนชิงหลิง นางยังจำความเจ็บปวดที่หยวนชิงหลิงตบนางได้ หลี่อันหรงเผลอยกมือขึ้นกุมที่ใบหน้าของตนอย่างลืมตัว“ข้าจะมาทำอันใดที่นี่ก็หาใช่ธุระกงการของเจ้า หลบไปหรืออยากจะโดนเหมือนครั้งก่อน”หยวนชิงหลิงยกมือขึ้นทำท่าจะตี หลี่อันหรงและสตรีอีกสองนางรีบวิ่งลงจากรถม้าราวกับผึ้งแตกรัง นางหันไปพยักหน้าให้จ้าวหงอิงเข้าไปเก็บของที่นางนำติดตัวมาทั้งหมด เมื่อเสร็จแล้วพวกนางก็เดินจากไป โดยที่ไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อของหลี่อันหรง“อันธพาลหยวนชิงหลิง!! ฝากไว้ก่อนเถอะถึงแคว้นเซี่ยเมื่อใดข้าจัดการเจ้าแน่”หยวนชิงหลิงพาจ้าวหงอิงกลับมาที่รถม้าของนางอีกครั้งหลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว อาเฟยก็มาตามนางไปทำอาหาร“ท่านหญิงลู่จิว องครักษ์จับปลามาแล้วขอรับ”หยวนชิงหลิงก้าวลงมาจากรถม้า“ข้าบอกแล้วว่าให้เรียกชื่อข้าตามสบาย ช่างเถอะ ปลาเล่าอยู่ไหน”ข้าจะกล้าเอ่ยนามของท่านออกมาตรงๆ ได้อย่างไร เพียงแค่ข้าอยู่

“ใบหน้าของเจ้าเสียโฉมแล้วจากนี้ไปแม้แต่นางบำเรอในกองทัพเจ้าก็เป็นไม่ได้ ตีตราทาสที่ใบหน้าของนาง จากนี้ไปนางจะต้องทำงานชั้นต่ำทุกอย่างในคณะเดินทาง หลังจากไปถึงแคว้นเซี่ยแล้วส่งนางไปยังซ่องนางโลมชั้นต่ำที่สุด ให้รับลูกค้าวันละห้าสิบคนเป็นเวลาหนึ่งปี เมื่อครบหนึ่งปีให้ส่งนางไปทำงานที่เหมืองเกลือ”หลี่อันหรงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจลนลาน นางพยายามคลานมาที่เท้าของเซี่ยหวายอีเพื่อขอความเมตตา แต่ถูกเขาเตะกระเด็นออกไปไกล คนของเขานำโซ่ตรวนมาคล้องมือและเท้าของนางเอาไว้ จากนั้นจึงลากนางออกไปไม่แม้แต่จะเรียกหมอมารักษา“ทุกคนจงจำวันนี้เอาไว้ให้ดี ต่อไปพูดแต่เรื่องที่ควรพูด แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนได้แล้ว อีกไม่ช้าเราจะออกเดินทางกันต่อ”หยวนชิงหลิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมค่อยๆ เดินหันหลังจากไป เสียงของหลี่อันหรงที่สบถด่าทอว่าร้ายบิดาของนางยังคงดังก้องอยู่ภายในหัว หยวนชิงหลิงรู้สึกหายใจไม่ออก เหมือนมีบางอย่างกำลังกดทับหัวใจของนาง ภาพเบื้องหน้าที่นางเห็นค่อยๆ หดแคบลงและมืดดำทีละน้อยร่างบางซวนเซไปด้านหน้าก่อนที่จะล้มลง เซี่ยหวายอีมองตามแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของนางเดินกลับไปที่รถม้าด้วยสายตาเป็นห่วง เขาส

หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตากลมโตไม่หยุด ทำให้นางมองตัวหนังสือที่อยู่บนกระดาษได้ไม่ชัดเจน หยวนชิงหลิงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดอยู่หลายครั้งจนขอบตาของนางแดงช้ำ เซี่ยหวายอีเห็นร่างบางที่กำลังพยายามทำตัวเข้มแข็งแล้วอดรู้สึกเวทนามิได้แม่ทัพหยวน ท่านช่างมีบุตรีที่ดียิ่งนัก ข้ารู้สึกอิจฉาท่านเสียจริง เซี่ยหวายอีคิดในใจหลังจากที่หยวนชิงหลิงอ่านเนื้อความในจดหมายทั้งหมด นางก็ไม่สามารถประคองตนเองให้ยืนอยู่ได้อีกต่อไป ร่างบางทรุดลงไปกับพื้นกระอักเลือดออกมากองโต สติของนางดับวูบไปในทันที แต่มือยังคงกำกระดาษจดหมายที่บิดาเขียนถึงตนเอาไว้แน่น“หยวนชิงหลิง!!!”เซี่ยหวายอีรีบพุ่งเข้าไปรับนางก่อนที่ร่างของนางจะล้มกระแทกพื้น แม่ทัพเซี่ยเขย่าร่างที่หมดสติของหยวนชิงหลิงเบาๆ แต่ไร้การตอบสนองกลับมา เขาจึงอุ้มนางไปวางบนเตียง“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ไปตาหมอมาให้ข้า”เสียงคำรามลั่นดังไปทั่วกองทัพของแม่ทัพเซี่ย ทำเอาทหารที่เดินผ่านกระโจมพักของเขาถึงกับสะดุ้งไปตามๆ กัน“ท่านหมอมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หมอเยี่ยนรีบเปิดผ้าปิดประตูกระโจมเข้าไป เขามองไปยังร่างบางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ นางอีกแล้วหรือ ตั้งแต่ที่ออกม

แม้หยวนชิงหลิงจะรู้ว่าที่บิดาของตนต้องสิ้นชีพไป มิได้เป็นเพราะฝีมือของคนแคว้นเซี่ย แต่เป็นเพราะความโลภในอำนาจของคนแคว้นฉินที่พวกเขาตระกูลหยวนใช้เลือดเนื้อเพื่อปกป้อง แต่เมื่อได้ยินพวกเขาเอ่ยถึงบิดาของตนเช่นนั้น นางก็รู้สึกไม่พอใจยิ่งนักดูเหมือนเซี่ยหวายอีจะเข้าใจความรู้สึกของนาง ที่ต้องมาทนฟังเรื่องราวของบิดาผู้ล่วงลับของตน เขาจึงเอ่ยเพื่อตัดบทหันเหความสนใจที่ทุกคนมีต่อหยวนหมิงออกไป“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ นอกจากสิ่งของที่แคว้นฉินส่งมาเพื่อเป็นบรรณาการแด่พระองค์แล้ว ฉินฮ่องเต้ยังส่งสาวงามมาอีกยี่สิบนาง พระองค์คิดจะทำอย่างไรต่อไป กับพวกนางหรือพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ที่ละความสนใจไปจากสตรีบรรณาการเหล่านั้นแล้วก่อนหน้านี้ หันมาพินิจสาวงามเหล่านั้นอย่างตั้งใจ ยามนี้ตนเองก็อายุล่วงเลยไปห้าสิบปีแล้ว ไม่มีความคิดที่จะรับสนมนางในใดๆ อีก แต่กลับต้องมาสะดุดตากับสตรีที่งดงามนางหนึ่งที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าตน“เจ้าที่คุกเข่าอยู่ข้างหน้าเรา เงยหน้าขึ้นซิ”ฮ่องเต้ชี้ไปที่หยวนชิงหลิงอย่างเจาะจง ก่อนที่นางจะทำตามรับสั่งอย่างว่าง่าย เมื่อหยวนชิงหลิงเงยหน้าขึ้น จากที่ทุกคนคิดเอาไว้ว่านางนั้นดูงดงามโดดเด่นกว่าสตรีทุก