All Chapters of ทวงแค้น ลิขิตชะตารัก: Chapter 21 - Chapter 30

ภาพที่หนุ่มสาวสองคนหันหน้าเข้าหากัน ทั้งยังกระซิบกระซาบเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง สำหรับทุกคนที่นี่ ใครๆ ต่างก็รู้ว่าจิ้นอ๋องนั้นไม่สุงสิงกับผู้ใด แม้แต่กับฮ่องเต้ที่เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่ก็สิ้นหวังกับคนปากหนักอย่างเขาแล้ว นอกเสียจากที่ชายหนุ่มจะยอมเอ่ยออกมาเองเมื่อเห็นว่าตนเองนั้นจำเป็นจะต้องพูดเท่านั้นเหล่าขุนนางที่คิดจะส่งบุตรสาวของตนมาให้จิ้นอ๋องได้ดูตัว ต่างก็ต้องหยุดความคิดของตนเอาไว้ เพราะผู้ที่ปาดหน้าทุกคนเข้าสู่เส้นชัยกลับเป็นสตรีต่างแคว้นอย่างหยวนชิงหลิงเสียได้“ดูเหมือนเจ้าจะพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย”หยวนชิงหลิงพยักหน้า“แน่นอนสิ ท่านหล่อเหลาออกปานนี้ ต่อให้ข้านอนหลับฝันไปหลายตื่นก็ไม่คิดว่าคนที่ข้าต้องแต่งงานด้วยจะเป็นท่าน เรื่องนี้ถือว่าข้าได้กำไรแล้ว”ร่างบางหัวเราะเสียงใสออกมาอย่างอารมณ์ดี การแสดงออกของนางและจิ้นอ๋องล้วนอยู่ในสายตาของสวีไทเฮา สตรีที่มีอำนาจสูงสุดในวังหลัง นางรู้สึกปลื้มใจที่ได้เห็นหลานชายของตนแสดงอารมณ์ออกมาเหมือนอย่างที่มนุษย์ทั่วไปเขาทำกัน ดูเหมือนว่าเด็กสาวผู้นี้จะเป็นตัวนำโชคของแคว้นเซี่ยเสียแล้วหลังงานเลี้ยงจบลง หยวนชิงหลิงถูกนางกำนัลพาตัว

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด หยวนชิงหลิงนอนอยู่ภายในห้องเก็บของที่เหม็นอับ หูของนางได้ยินเพียงเสียงคลื่นของทะเลและกลิ่นเค็มโชยมา นางถูกกรอกด้วยยางบางอย่างทำให้ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่เวลาทานอาหารก็ต้องมีคนคอยป้อน ถึงนางจะพยายามขัดขืนทุกทางแต่สุดท้ายมันก็ไร้ผลร่างบางถูกห่อด้วยผ้าสีดำก่อนจะถูกแบกลงจากเรือ นางไม่รู้ว่าตนเองจะต้องไปหยุดลงที่ไหน แต่ในใจก็ได้แต่ภาวนาขอให้เซี่ยหวายอีรู้ตัวแล้วตามาช่วยนางออกไปให้ได้หยวนชิงหลิงถูกโยนเข้าไปในห้องเล็กห้องหนึ่งอย่างไม่ไยดี ขาของนางถูกล่ามโซ่เอาไว้ หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทด้านนอกถูกไม้ตีปิดเอาไว้แน่นหนา ส่วนประตูหน้าก็ถูกคล้องโซ่ ทำให้ภายในห้องดูมืดมิดแม้จะเป็นช่วงเวลากลางวัน ยังดีที่มีเตียงนอนและผ้าห่มวางเอาไว้ให้ นอกจากเวลาอาหารแล้ว จะไม่มีใครมาเปิดประตูนี้เด็ดขาดหยวนชิงหลิงไม่เข้าใจว่าเหตุใด พวกเขาจะต้องปิดตาห่อตัวนางด้วยผ้า หรือว่าที่นี่จะเป็นที่ที่นางรู้จัก หยวนชิงหลิงขยับกายที่พอจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างเดินไปยังหน้าต่าง นางใช้นิ้วเจาะกระดาษให้เป็นรูก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ เท่าที่จะพอมองเห็นได้นอกจากต้นไม้แล้วนางก็มองไม่เห็นภาพอื่นใด แต่แล้วลม

“ระวังตัวด้วย แม้ว่าข้าจะรู้ว่าท่านเก่งกาจกว่าผู้ใด แต่อาวุธนั้นไร้ดวงตาอาจทำให้บาดเจ็บได้”หยวนชิงหลิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเซี่ยหวายอีพานางกลับมาส่งยังที่พักในค่ายทหาร“ได้ข้าจะระวัง เจ้าเองก็ห้ามออกไปจากที่นี่โดยเด็ดขาด แม้พวกเขาจะอ้างคำสั่งของข้าก็ตามที”เอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกจากกระโจมที่พักไป“ให้คนเฝ้าที่นี่เอาไว้ห้าคน ห้ามใครก็ตามที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเข้าใกล้กระโจมหลังนี้”สั่งจบร่างสูงก็ทะยานลับหายไปในความมืด หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ นางไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะจบลงเมื่อใด แต่องค์ชายใหญ่ไม่มีทางนั่งรออยู่เฉยๆ เพื่อให้จิ้นอ๋องจับตัวเขาได้แน่“แคกๆๆๆ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!! เหตุใดถึงได้มีควันมากมายเพียงนี้”องค์ชายใหญ่ที่พึ่งได้สติ เดินโซซัดโซเซออกมาจากเรือนหลังเล็กที่เขาคิดจะใช้ช่วงเวลาวสันต์ร่วมกับหยวนชิงหลิงทั้งคืน คนของเขาที่เห็นนายใหญ่เดินมาด้วยท่าทางแปลกประหลาดก็รีบเข้ามาดูทันที“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะเหตุใดองค์ชายถึงได้....เลือด!!!พระองค์ได้รับบาดเจ็บหรือ”คนขององค์ชายใหญ่รีบเข้ามาดูอาการเจ้านายของตน เมื่อเห็นว่าชุดของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือ

ท่าทางตัวสั่นหมอบกราบของพวกนาง มิได้ทำให้โทสะที่อยู่ภายในใจของเซี่ยหวายอีลดลงแม้เพียงนิด เขาเกลียดคนที่เข้ามายุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของเขามากที่สุด เซี่ยหวายอีกกำลังจะสั่งให้ทหารลากพวกนางออกไปโบย แต่หยวนชิงหลิงเป็นผู้ที่ห้ามเอาไว้ก่อน“ท่านอ๋องเพคะ พวกนางก็บอกอยู่มิใช่หรือว่าเป็นคำสั่งของฮองเฮาให้มาที่นี่ หากท่านสั่งลงโทษพวกนางเช่นนี้จะเป็นการไม่ให้เกียรติต่อฮองเฮานะเพคะ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า อีกไม่นานข้าก็ต้องแต่งเข้าจวนจิ้นอ๋องแล้ว สาวใช้ของข้าก็ไม่มีสักคน ได้พวกนางมาก็เบาแรงพ่อบ้านเหวิน จะได้ไม่ต้องหาบ่าวรับใช้เพิ่ม”หยวนชิงหลิงเอ่ยเพียงเท่านั้น สาวงามทั้งห้าที่คุกเขาอยู่ก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงกัน ทั้งยังถลึงตาใส่หยวนชิงหลิงแสดงท่าทางไม่ยินยอมออกมา พวกนางถูกฮองเฮาส่งมาที่นี่ในฐานะอนุมิใช่ให้มาเป็นสาวใช้ ไม่มีทางที่พวกนางจะยินยอมทำตามที่หญิงต่างแคว้นนางนั้นพูดแน่“ต้องขออภัยท่าหญิงลู่จิว พวกเราเป็นคนของฮองเฮา ไม่สามารถทำงานรับใช้เจ้าได้ หน้าที่อย่างเดียวของเราคือการปรนนิบัติรับใช้ท่านอ๋องเท่านั้น”สาวงามนางนั้นเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง เพรา

“หลิงเอ๋อ ข้าเองก็ไม่ชอบใจนักที่จะต้องแยกจากเจ้า แต่ที่ชายแดนนั้นอันตรายยิ่งนัก ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบ้าง แต่ถ้าหากเจ้าอยู่ที่นี่ภายในจวนจิ้นอ๋อง เช่นนั้นข้าก็จะได้ทำหน้าที่ของตนได้วางใจ เพราะว่าเจ้ายังปลอดภัยอยู่ในอาณาเขตของข้า”หยวนชิงหลิงเข้าใจในความหมายที่เขากำลังสื่อ แต่ที่นางกำลังเป็นห่วงคือคนในครอบครัว ท่านแม่ ท่านย่าและน้องชายของนาง ไม่รู้ว่าเวลานี้พวกเขาจะเป็นเช่นไรบ้าง“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านเดินทางไปชายแดนได้อย่างวางใจเถอะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย รอวันที่ท่านกลับมา”เซี่ยหวายอีดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มของนางอย่างโหยหา แต่เวลานี้เขามีภาระหน้าที่ที่สำคัญจะต้องทำ จำต้องปล่อยนางไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์หลังจากที่กองทัพของจิ้นอ๋องออกเดินทางไปยังชายแดน ข่าวการศึกภายในแคว้นฉินก็ถูกส่งมาอยู่เรื่อยๆ เป็นอย่างที่เซี่ยหวายอีคาดเดา เฉิงอ๋องนำกำลังกองทัพของตนเดินทางเข้าประชิดเมืองหลวงแคว้นฉินในเวลาเพียงหนึ่งเดือนศึกภายในแคว้นฉินกำลังระอุ ที่ชายแดนแคว้นอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ แคว้นฉินต่างก็เตรียมกำลังทหารเอาไว้ เพื่อรอดูว่าฝ่ายใดจ