สตรีบรรณาการ

เซี่ยหวายอีถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เดิมทีเขาก็กำลังคิดที่จะบอกนางอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะถูกนางสงสัยก่อนเสียได้ เห็นทีการแปลงโฉมของเขาคงจะใช้ไม่ได้กับนาง หรือบางทีอาจเป็นเขาที่ไร้ความสามารถเอง เซี่ยหวายอีหยิบหน้ากากที่วางอยู่บนโต๊ะมายื่นให้กับนาง

“ข้าคือจิ้นอ๋องแห่งแคว้นเซี่ย”

หยวนชิงหลิงชี้ไปที่ใบหน้าของเซี่ยหวายอี ก่อนที่จะตะโกนออกมา

“หา!!!จิ้นอ๋องหรือ ท่านก็คือแม่ทัพเซี่ยที่ใส่หน้ากากผู้นั้น แล้วเหตุใดท่านจึง....”

นางมองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้าแล้วมองไปที่หน้ากากที่อยู่ในมือตน ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“คงไม่ใช่ว่า....ท่านก็คือหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นด้วยหรอกกระมัง”

ร่างสูงที่นั่งอยู่ไม่ไกลตัวแข็งทื่อขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นจึงพยักหน้าช้าๆ หยวนชิงหลิงไม่อยากจะเชื่อเลย นี่นางทำสิ่งใดลงไปกันแน่เนี่ย ตลอดการเดินทางนางเอาแต่ข่มเหงเขาทั้งยังพูดจาไม่ดีกับเขาอีกด้วย

แม้กระทั่งตอนอยู่ที่แคว้นฉินนางเคยทำร้ายร่างกายเขาด้วยซ้ำ ก็นางไม่รู้นี่นาว่าเขาคือเชื้อพระวงศ์ของแคว้นเซี่ย เรื่องนี้ถือว่านางไม่ผิดก็แล้วกัน เป็นเขาเองที่ปลอมตัวมาทำลับๆ ล่อๆ ที่จวนของนาง หวังว่าหลังจากนี้เขาจะไม่เอาคืนนางหรอกนะ

ดวงตาของหยวนชิงหลิงกลอกกลิ้งไปมา คิดหาทางเอาตัวรอด ถ้าหากนางประจบเขาตอนนี้จะยังทันอยู่ไหม เซี่ยหวายอียกนิ้วชี้เคาะที่หน้าผากมนเบาๆ

“เจ้ากำลังคิดเรื่องเหลวไหลอันใดอยู่กัน เลิกคิดได้แล้ว ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง อาการดีขึ้นบ้างแล้วหรือไม่”

เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่ที่บิดาตายจากไป เขาเป็นคนแรกที่ทำให้นางรู้สึกได้พึ่งพิงใครสักคน ครั้งก่อนก็เป็นเรื่องที่เขาช่วยนางจากองค์ชายห้า ต่อมาเขายังช่วยนางจากการจมน้ำอีก ครั้งนี้.....

“ขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยเหลือข้ามาตลอด ชิงหลิงจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่าน แม้ข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ หากวันหน้าสามารถช่วยเหลือสิ่งใดท่านอ๋องได้ ชิงหลิงจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ว่า....”

เซี่ยหวายอีเลิกคิ้วมองใบหน้างามที่ยังคงซีดเซียว รอว่านางจะเอ่ยสิ่งใดต่อ

“เรื่องการแก้แค้นให้บิดาและตระกูลหยวนนั้นก็สำคัญ ข้าจึงมีเรื่องต้องการขอร้องท่านอ๋องสักหน่อย”

บุรุษผู้นี้เป็นผู้ที่มีชื่อเสียงและมีอำนาจในแคว้นเซี่ย หากเกาะขาของเขาเอาไว้ บางทีหนทางการแก้แค้นของนางอาจราบรื่นกว่าเดิม

หยวนชิงหลิงไม่รู้ว่าเซี่ยหวายอีเองก็คิดที่จะทำลายคนตระกูลฉินที่กล้ามาหลอกใช้เขาเช่นกัน ต่อให้นางไม่ขอร้องเขา แม่ทัพเซี่ยก็ไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายๆ แน่นอน

“วางใจเถิด ต่อให้เจ้าไม่ร้องขอ ข้าก็คิดที่จะจัดการกับคนที่กล้ามากระตุกหนวดของข้าอยู่แล้ว ส่วนนี่ของเจ้า ต้องขออภัยที่ข้าอ่านจดหมายฉบับนี้โดยที่มิได้ขออนุญาต ข้าเพียงอยากรู้ว่าแม่ทัพหยวนหมิงเขียนสิ่งใดเอาไว้กันแน่ถึงทำให้เจ้ามีอาการเช่นนั้น”

เซี่ยหวายอียื่นจดหมายที่ยับยู่ยี่เพราะหยวนชิงหลิงกำมันเอาไว้แน่นก่อนที่นางจะหมดสติคืนกลับไป ความเจ็บปวดปรากฏฉายชัดอยู่ในดวงตา ใบหน้างามเศร้าสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด หยวนชิงหลิงรับจดหมายจากมือของเขา ก่อนที่จะพับเก็บเอาไว้อย่างประณีต

“ท่านอ๋อง ก่อนออกเดินทางไปที่เมืองหลวงข้าอยากขอร้องท่านสักเรื่องได้หรือไม่”

เซี่ยหวายอีพยักหน้ารับอย่างไม่มีท่าทีลังเล

“ท่านช่วยส่งคนไปสืบดูความเป็นอยู่ของครอบครัวข้าที่เขตแดนของอ๋องเจ็ดได้หรือไม่ หากเรื่องราวทั้งหมดเป็นดั่งที่บิดาของข้าเขียนเอาไว้ ข้าเกรงว่าจะเป็นข้าเองที่ส่งพวกเขาไปตาย”

ใบหน้างามดูเจ็บปวดขึ้นมาทันที เมื่อเอ่ยถึงครอบครัวที่ยังเหลืออยู่ของตน

“เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ก่อนที่เราจะออกเดินทางจากแคว้นฉิน ข้าได้ส่งสายลับแฝงตัวไปกับขบวนเดินทางของอ๋องเจ็ดเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานคงได้รู้ข่าวคราวของพวกเขาแน่”

หยวนชิงหลิงพยักหน้ารับอย่างซึ้งใจ ถ้าหากนางมีหนทางแก้แค้นพวกคนแซ่ฉิน ต่อให้นางต้องขายวิญญาณให้แก่พญามัจจุราชนางก็จะทำ

หลังจากที่หยวนชิงหลิงอาการดีขึ้น บรรยากาศภายในกองทัพก็ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง กำหนดการเดินทางสู่เมืองหลวงแคว้นเซี่ยได้ถูกกำหนดขึ้นอีกครั้ง ภายหลังที่ทุกคนรู้ว่าเรื่องที่ทำให้ท่านแม่ทัพมีท่าทีเคร่งเครียดก่อนหน้านี้ เป็นเพราะสตรีบรรณาการที่มาจากแคว้นฉิน พวกเขาต่างก็มองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด

หนึ่งเดือนต่อมา ขบวนกองทัพก็เดินทางมาถึงต้าเหลียง เมืองหลวงของแคว้นเซี่ย เหล่าสตรีบรรณาการที่ถูกส่งมาจากแคว้นฉินต่างก็ถูกส่งตัวเข้าไปในวังหลวงพร้อมกับเซี่ยหวายอีผู้เป็นแม่ทัพที่เป็นบุคคลสำคัญในการต่อสู้ในศึกครั้งนี้

“ถวายบังคมฮ่องเต้แห่งแคว้นเซี่ย ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”

หยวนชิงหลิงเดินนำหน้าเหล่าสตรีที่มาจากแคว้นฉิน เพื่อทำความเคารพต่อผู้ครองแคว้น สาวงามทั้งยี่สิบคนคุกเข่าก้มหน้าอยู่ตรงกลางท้องพระโรงอันใหญ่โตด้วยท่าทีสงบนิ่ง

เพราะก่อนหน้านี้ในระหว่างการเดินทาง หยวนชิงหลิงได้พูดคุยกับพวกนางแล้วว่า ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นเมื่อเดินทางไปถึงแคว้นเซี่ยแล้ว ขอให้พวกนางจงสงบนิ่งเอาไว้ อย่าได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือด้อยค่าเกียรติยศของตนเอง ต่อให้พวกนางจะถูกดูแคลนจากคนแคว้นเซี่ยก็ตามที

เหล่าขุนนางที่อยู่พร้อมหน้าภายในท้องพระโรง ต่างก็ส่งเสียฮือฮาออกมาอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าสตรีที่ถูกส่งมาเพื่อเป็นบรรณาการจากแคว้นฉิน จะงดงามและมีท่าทีสงบนิ่งได้น่าตกใจเช่นนี้ ดูเหมือนพวกนางจะถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดีเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“กลับมาแล้วหรือจิ้นอ๋อง ครั้งนี้เจ้าทำหน้าที่ของตนได้อย่างไร้ที่ติจนทำให้พวกเราแคว้นเซี่ยได้ชัยเหนือแคว้นฉิน หลายปีผ่านไปใครจะไปคิดว่าแม่ทัพผู้เกรียงไกรอย่างหยวนหมิงจะมาสิ้นท่าให้เด็กคราวลูกอย่างเจ้า”

เซี่ยนหวายอีโค้งคำนับให้ผู้เป็นลุงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่าทีเคารพ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงชื่นชมพ่ะย่ะค่ะ ที่กระหม่อมสามารถกำชัยชนะในครั้งนี้ได้ เป็นเพราะแม่ทัพหยวนหมิงอายุมากแล้ว หากเป็นครั้งที่เขายังอายุรุ่นราวคราวเดียวกับกระหม่อม เห็นทีว่าศึกในครั้งนี้คงจะไม่ง่าย”

“ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าเด็กคนนี้ ไม่ว่าเมื่อใดก็เอาแต่ถ่อมตัว ไม่โอ้อวดความสามารถของตนเอง เรารู้ว่าเจ้านั้นชื่นชมหยวนหมิงในความสามารถเรื่องการสู้รบ ดั่งเช่นที่แม่ทัพทั้งหลายต่างชื่นชมผู้ที่มีฝีมือเหนือกว่า แต่เจ้าหลานชาย ตอนนี้เจ้าได้ก้าวข้ามผู้ที่เจ้าชื่นชมได้แล้ว จงภูมิใจเสียเถิด”

ฮ่องเต้หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างอารมณ์ดี วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขยิ่งกว่าวันไหนๆ หลายสิบปีมาแล้วที่ตระกูลหยวนแห่งแคว้นฉินนั้น เป็นดั่งหินผาที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นระหว่างสองดินแดน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปีหินผาอันแข็งแกร่งก็มิเคยสั่นคลอน ในยามนี้สิ้นแล้วภูผาหินลูกนั้น ถึงเวลาที่แคว้นเซี่ยจะขึ้นครองเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า