ความลับถูกเปิดเผย

หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตากลมโตไม่หยุด ทำให้นางมองตัวหนังสือที่อยู่บนกระดาษได้ไม่ชัดเจน หยวนชิงหลิงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดอยู่หลายครั้งจนขอบตาของนางแดงช้ำ เซี่ยหวายอีเห็นร่างบางที่กำลังพยายามทำตัวเข้มแข็งแล้วอดรู้สึกเวทนามิได้

แม่ทัพหยวน ท่านช่างมีบุตรีที่ดียิ่งนัก ข้ารู้สึกอิจฉาท่านเสียจริง เซี่ยหวายอีคิดในใจ

หลังจากที่หยวนชิงหลิงอ่านเนื้อความในจดหมายทั้งหมด นางก็ไม่สามารถประคองตนเองให้ยืนอยู่ได้อีกต่อไป ร่างบางทรุดลงไปกับพื้นกระอักเลือดออกมากองโต สติของนางดับวูบไปในทันที แต่มือยังคงกำกระดาษจดหมายที่บิดาเขียนถึงตนเอาไว้แน่น

“หยวนชิงหลิง!!!”

เซี่ยหวายอีรีบพุ่งเข้าไปรับนางก่อนที่ร่างของนางจะล้มกระแทกพื้น แม่ทัพเซี่ยเขย่าร่างที่หมดสติของหยวนชิงหลิงเบาๆ แต่ไร้การตอบสนองกลับมา เขาจึงอุ้มนางไปวางบนเตียง

“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ไปตาหมอมาให้ข้า”

เสียงคำรามลั่นดังไปทั่วกองทัพของแม่ทัพเซี่ย ทำเอาทหารที่เดินผ่านกระโจมพักของเขาถึงกับสะดุ้งไปตามๆ กัน

“ท่านหมอมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หมอเยี่ยนรีบเปิดผ้าปิดประตูกระโจมเข้าไป เขามองไปยังร่างบางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ นางอีกแล้วหรือ ตั้งแต่ที่ออกมาจากแคว้นฉินกี่ครั้งแล้วที่เขาต้องมารักษานาง ท่านหญิงลู่จิวร่างกายของเจ้าช่างอ่อนแอยิ่งนัก

“นางเป็นอย่างไรบ้าง”

เซี่ยหวายอีถามอาการของหยวนชิงหลิงจากหมอเยี่ยนด้วยความเป็นห่วง

“นางสะเทือนใจมากเกินไปทำให้ลมปราณตีกลับจึงทำให้นางหมดกระอักเลือดออกมาและหมดสติ ข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้พวกท่านพูดคุยเรื่องใดกันอยู่ แต่ข้าขอแนะนำสักหน่อยนะท่านอ๋อง อย่าพูดเรื่องนั้นกับนางอีก ไม่อย่างนั้นจากคนที่ร่างกายแข็งแรงอาจป่วยขึ้นมาจริงๆ ก็ได้”

หมอเยี่ยนออกจากกระโจมไปต้มยาสงบใจและยาบำรุงให้หยวนชิงหลิง เซี่ยหวายอีนั่งมองใบหน้างามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเงียบๆ จากนั้นเขาจึงออกไปตักน้ำมาเช็ดใบหน้าให้นาง

ความจริงเซี่ยหวายอีไม่ต้องการที่จะละลาบละล้วง เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผู้อื่น แต่เขาอยากรู้ว่าแม่ทัพหยวนหมิงเขียนสิ่งใดเอาไว้กันแน่ จึงทำให้หยวนชิงหลิงมีอาการเช่นนี้

มือเรียวยาวพยายามแกะกระดาษจดหมายออกจากมือเล็กของนางที่กำเอาไว้แน่นทั้งที่ยังไม่ได้สติกลับมา หลังจากที่เขาอ่านเนื้อความภายในจดหมายจนจบ เซี่ยหวายอีก็โมโหจนตบโต๊ะที่อยู่ข้างเตียงจนพังยัง จื่อชางที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบพุ่งเข้าไปในกระโจมอย่างไม่รีรอ เพราะคิดว่านายของตนกำลังได้รับอันตราย

“ท่านอ๋อง เกิดสิ่งใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อจื่อชางมองเห็นเศษซากโต๊ะที่อยู่มุมหนึ่งของกระโจม เขาก็เข้าใจในสถานการณ์ทันที

“กระหม่อมจะให้คนมาทำความสะอาดทีหลัง”

เอ่ยจบจื่อชางก็เดินออกไปทำหน้าที่ของตนเช่นเดิม เซี่ยหวายอีก้มลงมองกระดาษจดหมายที่อยู่ในมือของตนอีกครั้ง เนื้อความในจดหมายเขียนถึงหยวนชิงหลิงเอาไว้ว่า

ถึงหลิงเอ๋อ

บุตรสาวสุดที่รักของพ่อ หากลูกได้รับจดหมายฉบับนี้แสดงว่าพ่อนั้นได้จากโลกใบนี้ไปแล้ว ลูกจงตั้งใจฟังให้ดี พ่อนั้นถูกสหายที่ไว้ใจมากที่สุดทรยศหักหลัง หลี่ฮั่วชางได้ร่วมมือกับองค์ชายห้าวางแผนยึดอำนาจในกองทัพ น่าเสียดายที่พ่อรู้ตัวช้าไป ตอนนี้อาการถูกพิษของพ่อกำลังกำเริบจนไม่สามารถรักษาได้ พ่อคิดว่าตนเองอาจจะอยู่ได้อีกเพียงไม่นานแล้ว พ่ออยากเห็นลูกในชุดเจ้าสาวสีแดง แต่งงานออกเรือนเป็นฝั่งเป็นฝากับบุรุษที่ลูกรัก พ่อเสียใจที่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับลูกไม่ได้ หลิงเอ๋อหากลูกอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว จงพาคนตระกูลหยวนที่เหลือเดินทางออกจากแคว้นฉินซะ อย่าได้ไว้ใจผู้ใดเด็ดขาดโดยเฉพาะคนตระกูลฉิน พ่อรักลูกสองคนมาก บอกแม่ของลูกด้วยว่า สามีที่ไร้ความสามารถผู้นี้ขอโทษนางจากใจจริง ที่ปล่อยให้นางรอคอยมาตลอด ดูแลและกตัญญูท่านย่าแทนพ่อด้วย

หยวนหมิง

ความจริงเซี่ยหวายอีรู้สึกสงสัยมานานแล้ว เพราะเนื้อหาในจดหมายฉบับนี้ เขาถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดโดยกระจ่างว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

การต่อสู้ระหว่างเขาและแม่ทัพหยวนหมิงยังไม่ทันได้เริ่ม แต่ร่างกายของเขากลับมีเลือดเปรอะเปื้อนชุดเกราะเต็มไปหมด คล้ายกับถูกทำร้ายมาก่อนหน้านี้ อีกทั้งบาดแผลที่เขาพึ่งได้รับมานั้นทำให้ตนเองก็รู้สึกสงสัย

คราแรกเซี่ยหวายอีคิดว่าหยวนหมิงได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ในสนามรบ แต่แม่ทัพใหญ่ที่กรำศึกมาเนิ่นนานอย่างเขาไม่น่าใช่ผู้ที่อ่อนแอถึงเพียงนั้น เป็นเพราะเขาถูกวางยาพิษและถูกคนของตนหักหลังนั่นเอง

ทำให้การต่อสู้ระหว่างเขาและแม่ทัพหยวนหมิงจบลงอย่างรวดเร็ว อีกทั้งก่อนตายเขายังแอบส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับตน หากด้านหน้าซองที่ปิดผนึกมิได้เขียนชื่อของหยวนชิงหลิงเอาไว้ เขาคงจะเปิดอ่านไปนานแล้ว

นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาต้องปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์ติดตามคณะราชทูตไปที่แคว้นฉิน เขาอยากรู้ว่าชื่อหยวนชิงหลิงที่อยู่ด้านหน้าซองจดหมายคือผู้ใด

เพราะจดหมายฉบับเดียวทำให้เขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งๆ ของนางและแคว้นฉิน อีกอย่างคนพวกนั้นถึงกับกล้าใช้เขาเล่นละครตบตาประชาชนแคว้นฉิน หากไม่หาทางเอาคืนเขาคงนอนตายตาไม่หลับแน่

เซี่ยหวายอีแสดงอาการโกรธเกรี้ยวมาออกทางสีหน้า หากมิใช่ว่าทั้งสองแคว้นทำสัญญาสงบศึกต่อกันแล้ว เขาอยากจะยกทัพกลับไปตีแคว้นฉินแล้วทำลายให้สิ้นซากเสียตอนนี้เลย

ผ่านไปสองวันแล้วที่หยวนชิงหลิงยังไม่ฟื้นคืนสติกำหนดการเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงแคว้นเซี่ยก็ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

เซี่ยหวายอีเองก็เอาแต่นั่งเฝ้านางอยู่แต่ภายในกระโจมของตนไม่ออกไปไหน ใบหน้าหล่อเหลามีความกังวลปรากฏฉายชัด ความรู้สึกหวาดกลัวของเขาผุดขึ้นมาในใจตลอดเวลา เขากลัวว่านางจะไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

“เจ้าเป็นใคร”

ใบหน้างามที่ดูซีดเซียวของหยวนชิงหลิงหันไปมองผู้ที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ข้างเตียง เซี่ยหวายอีไม่คิดว่านางจะปุบปับฟื้นขึ้นมาเช่นนี้ เขาจึงมิทันได้ใส่หน้ากากเอาไว้

“ขะ...ข้าคือ”

นางจ้องมองหน้าเขาอย่างเฝ้ารอคำตอบ เซี่ยหวายอีถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ช่างเถิด ถึงนางจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาแล้ว นางก็คงไม่รู้หรอกว่าเขาคือองครักษ์ในคืนนั้น

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้น หยวนชิงหลิงขยับเข้าไปใกล้เขา จากนั้นนางจึงทำจมูกฟุดฟิดเหมือนกำลังดมกลิ่นบางอย่าง เซี่ยหวายอีที่ไม่ทันตั้งตัวทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับไปไหน

“นี่!!เจ้าเป็นสตรีนะ เหตุใดไม่รู้จักสำรวมเช่นนี้ มาดมข้าด้วยเหตุใด”

หยวนชิงหลิงไม่สนใจคำพูดของเขา นางยื่นมือไปจับใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้า หันซ้ายหันขวาเพื่อดูให้ชัดๆ

“เจ้ารูปงามมาก ข้าไม่เคยเห็นบุรุษใดรูปงามเท่ากับเจ้ามาก่อน แต่กลิ่นกายและน้ำเสียงของเจ้า....ช่างเหมือนกับหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นจริงเชียว”

นางถอยห่างออกจากเซี่ยหวายอี ก่อนที่จะมองเขาด้วยสายตาค้นหา

“บอกมาว่าเจ้าเป็นใคร”