ความไม่พอใจของฮองเฮา

“เอาเถอะ เรื่องนี้เราจะไม่ยุ่งปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าก็แล้วกัน ส่วนเรื่องสารลับที่เจ้าส่งมาก่อนหน้านี้นั้น สืบมาอย่างกระจ่างแล้วใช่หรือไม่”

ฮ่องเต้ที่เคยเอ่ยเย้าแหย่หลานชาย กลับมามีท่าทีจริงจังอีกครั้ง เมื่อเอ่ยถึงสารลับที่เซี่ยหวายอีส่งมาก่อนที่เขาจะเคลื่อนทัพกลับมายังเมืองหลวง

“แม้ในยามนี้ จะสิ้นแม่ทัพหยวนหมิงไปแล้ว แต่ก็ไม่อาจดูแคลนในความสามารถของแม่ทัพคนใหม่ที่ขึ้นมาทำหน้าที่แทนได้นะพ่ะย่ะค่ะ นอกจากนี้ภายในแคว้นฉินนั้นจากที่กระหม่อมได้ตามสืบดู ดูเหมือนกำลังจะมีคลื่นใต้น้ำ เหล่าองค์ชายต่างก็ต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันอย่างลับๆ และผู้ที่พวกเราต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิดนั้นคืออ๋องเจ็ด แม้ตัวเขาจะแสดงออกว่าไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงใดๆ แต่ที่ชายแดนกลับซ่องสุมกำลังพลเตรียมเอาไว้ กระหม่อมคิดว่าอีกไม่นานแคว้นฉินจะต้องเกิดศึกภายในอย่างแน่นอน”

เซี่ยหวายอีเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ หลังจากที่สนทนาหารือกับฮ่องเต้เกี่ยวกับเรื่องภายในกองทัพ ชายหนุ่มก็ขอทูลลาเพื่อกลับไปยังจวนของตนที่ไม่ได้กลับมานานหลายปี ที่นั่นได้พ่อบ้านเหวินที่เข้มงวดเป็นผู้ดูแล ทำให้เซี่ยหวายอีไม่จำเป็นต้องห่วงมากนัก

ข่าวลือที่ฮ่องเต้ต้องการแต่งตั้งสนมคนใหม่ถูกเล่าลือไปทั่ววังหลวง ยิ่งหยวนชิงหลิงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากนางกำนัลต่างจากสตรีบรรณาการคนอื่น ยิ่งตอกย้ำข่าวลือนั้นเข้าไปอีก ฮองเฮาที่ได้ฟังคำบอกเล่าจากมามาที่รับใช้ข้างกาย นางก็แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“นางจิ้งจอกจากแคว้นฉินอย่างนั้นหรือ ข้าเองก็อยากจะเห็นกับตาตนเองเช่นกันว่านางจะงดงามดั่งที่ข่าวลือว่าเอาไว้หรือไม่”

ต้วนฮองเฮาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะสั่งให้นางกำนัลไปตามหยวนชิงหลิงให้มาเข้าเฝ้าตนที่ตำหนักชิงหนิง เมื่อหยวนชิงหลิงได้รับคำสั่งนางก็ตามนางกำนัลผู้นั้นไปอย่างว่าง่าย แต่ภายในใจนั้นกลับคิดต่างออกไป เห็นทีเรื่องราวครั้งนี้มันจะไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นเสียแล้ว

หยวนชิงหลิงถูกสั่งให้ยืนตากแดดรอที่หน้าตำหนักถึงสองชั่วยาม ก่อนที่นางจะถูกเรียกตัวเข้าพบ เพราะร่างกายที่ได้รับการฝึกยุทธมาบ้างทำให้นางแข็งแรงกว่าสตรีทั่วไป ยืนรอแค่เพียงสองชั่วยามไม่นับว่าเป็นอันใดสำหรับนาง

“ถวายบังคมฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปีพันๆ ปี”

ต้วนฮองเฮามิได้สั่งให้นางลุกขึ้น แต่พระนางกำลังพินิจใบหน้างามของหยวนชิงหลิงอยู่เงียบๆ ในแคว้นเซี่ยต้วนฮองเฮาถือว่าตนเองนั้นงดงามเป็นเอกมิมีผู้ใดเทียม แต่เมื่อได้พบหน้าสตรีแคว้นฉินผู้นี้แล้ว ความงามของนางนับว่าเป็นอันใด

มิน่าเล่า นางงดงามเช่นนี้เองฝ่าบาทถึงได้หลงใหลในตัวนางตั้งแต่แรกพบ ไม่ได้!!! นางจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปมิได้ เป็นเพียงแค่สตรีต่างแคว้นจะมาแย่งความโปรดปรานของฝ่าบาทไปได้อย่างไร หากวันหน้านางให้กำเนิดองค์ชาย ตำแหน่งของบุตรชายของนางจะมิต้องสั่นคลอนเพราะสตรีต่างแคว้นผู้นี้อย่างนั้นหรือ ดวงตาของต้วนฮองเฮาวาวโรจน์อย่างอำมหิต ก่อนจะออกคำสั่งเสียงดัง

“ตรีต่างแคว้นผู้นี้กล้าลบหลู่ข้า ทหารจับตัวนางไปประหารเดี๋ยวนี้”

ทหารที่อยู่ด้านนอกตำหนักชิงหนิงต่างก็กรู่เข้ามาภายในตามคำสั่ง หยวนชิงหลิงที่คุกเข่าอยู่ถึงกับหน้าเหวอไปทันที นางเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้เพื่อกำจัดข้าเลยอย่างนั้นหรือ ฮองเฮาผู้นี้นางโง่เขลาหรือไม่ก็คงเป็นบ้าไปแล้วกระมัง ตนเองถึงจะเป็นสตรีบรรณาการจากแคว้นฉิน แต่ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นท่านหญิงขั้นสี่คิดที่จะประหารก็ประหารได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ

“เจ้ากำลังสั่งให้ประหารผู้ใดกัน”

เสียงทุ้มทรงอำนาจดังมาจากหน้าประตูตำหนัก ทั้งต้วนฮองเฮา นางกำนัลและทหารต่างก็รีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

“ฝ่าบาท พระองค์มาได้อย่างไรเพคะ”

ต้วนฮองเฮาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเท่า ท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนางทำให้หยวนชิงหลิงแอบขำในใจ ใบหน้าของนางในยามนี้เหมือนคนที่กำลังกลืนยาขมเข้าไปทั้งชาม

“ถ้าเราไม่มาที่นี่ จะได้เห็นอย่างนั้นหรือว่าเจ้ากำลังสั่งประหารคนทั้งที่ไม่มีความผิด ต้วนชิวหลี คิดว่าตนเป็นฮองเฮาแล้วจะทำสิ่งใดก็ได้อย่างนั้นหรือ เจ้าถึงกับใช้อำนาจในทางที่ผิดสั่งลงโทษผู้อื่นเพื่อความพอใจของตน เราให้คนจับตามองตำหนักของเจ้าตั้งแต่ที่เจ้าให้นางกำนัลไปตามหยวนชิงหลิงมาที่นี่แล้ว คิดจะโกหกอะไรเราอีก”

ต้วนฮองเฮากำลังจะเอ่ยเพื่อแก้ต่างให้ตนเอง แต่ถูกฮ่องเต้ตอกหน้ากลับไป ทำให้นางจำต้องหุบปากเอาไว้

“เจ้าคงจะอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายมากเกินไปแล้วกระมัง ถึงได้มีเวลามาคิดแต่เรื่องเหลวไหลเช่นนี้อยู่ได้ ตั้งแต่วันนี้คืนตราคำสั่งของวังหลังมาให้เรา นำไปมอบให้พระสนมอี้เฟย ให้นางดูแลวังหลังแทนฮองเฮา ส่วนฮองเฮาประพฤติมิชอบ ใช้อำนาจในทางที่ผิด ข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่า ให้กักบริเวณห้ามออกจากตำหนักชิงหนิงเป็นเวลาครึ่งปี หากไม่มีคำสั่งจากเราผู้ใดกล้าขัดขืนให้ประหารทันที”

เอ่ยจบ ฮ่องเต้ก็สะบัดชุดมังกรสีทองอร่ามเดินออกจากตำหนักชิงหนิงไปอย่างไม่ไยดี ต้วนฮองเฮาที่ได้ยินคำสั่งลงโทษจากฮ่องเต้พระนางถึงกับเป็นลมล้มพับไป นางกำนัลในตำหนักชิงหนิงต่างก็วุ่นวายรีบไปตามหมอหลวงเพื่อมารักษาพระนาง

หยวนชิงหลิงที่คุกเข่าอยู่ตั้งแต่ต้น ปรายหางตามองเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเดินออกจากตำหนักชิงหนิงไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง เหมือนเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น ไม่เกี่ยวกับนางเลยแม้แต่นิดเดียว

ข่าวลือเรื่องที่ฮองเฮาถูกฮ่องเต้สั่งลงโทษเพราะสตรีบรรณาการจากแคว้นฉิน ถูกเล่าลือออกไปทั่ววังหลวง แม้แต่เหล่าขุนนางที่มาว่าราชการต่างก็รับรู้เรื่องนี้โดยทั่วกัน นั่นยิ่งตอกย้ำข่าวลือก่อนหน้ามากกว่าเดิม สนมนางในที่คิดเล่นงานหยวนชิง หลิงต่างก็เก็บความคิดของตนกลับคืนไป เพราะไม่ต้องการลงเอยเช่นเดียวกับต้วนฮองเฮา

สวีไทเฮาเองก็รู้เรื่องนี้เช่นเดียวกัน แต่เรื่องที่พระนางรู้มานั้นต่างจากที่ต้วนฮองเฮารู้ เพราะเรื่องนี้เป็นฮ่องเต้ที่ตรัสกับพระนางด้วยตนเอง หลานชายที่แสนอาภัพของนางตอนนี้คิดเรื่องแต่งงานแล้ว นางที่เป็นย่านั้นก็รู้สึกวางใจขึ้นมาเล็กน้อย ต่อให้สตรีนางนั้นจะมาจากต่างแคว้น แต่ก็ยังดีซะกว่าที่เด็กคนนั้นจะเอาแต่ขลุกอยู่แต่ในกองทัพไม่สนใจเรื่องมีทายาท

หลายวันต่อมา พระสนมอี้เฟยก็ได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้จัดงานเลี้ยงขึ้นเพื่อเป็นการต้อนรับเหล่าแม่ทัพนายกองที่พึ่งกลับมาจากการศึกกับแคว้นฉิน

นางกำนัลแต่งกายให้หยวนชิงหลิงด้วยชุดสีฟ้าอ่อนปักลายนกยวนยางเกาะกิ่งเถาฮวา ใบหน้าเนียนใสและงดงามของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ก่อนที่ขันทีที่อยู่ด้านนอกจะเคาะประตูถามนางออกมาเสียงดัง