ประชดประชัน

“ใบหน้าของเจ้าเสียโฉมแล้วจากนี้ไปแม้แต่นางบำเรอในกองทัพเจ้าก็เป็นไม่ได้ ตีตราทาสที่ใบหน้าของนาง จากนี้ไปนางจะต้องทำงานชั้นต่ำทุกอย่างในคณะเดินทาง หลังจากไปถึงแคว้นเซี่ยแล้วส่งนางไปยังซ่องนางโลมชั้นต่ำที่สุด ให้รับลูกค้าวันละห้าสิบคนเป็นเวลาหนึ่งปี เมื่อครบหนึ่งปีให้ส่งนางไปทำงานที่เหมืองเกลือ”

หลี่อันหรงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจลนลาน นางพยายามคลานมาที่เท้าของเซี่ยหวายอีเพื่อขอความเมตตา แต่ถูกเขาเตะกระเด็นออกไปไกล คนของเขานำโซ่ตรวนมาคล้องมือและเท้าของนางเอาไว้ จากนั้นจึงลากนางออกไปไม่แม้แต่จะเรียกหมอมารักษา

“ทุกคนจงจำวันนี้เอาไว้ให้ดี ต่อไปพูดแต่เรื่องที่ควรพูด แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนได้แล้ว อีกไม่ช้าเราจะออกเดินทางกันต่อ”

หยวนชิงหลิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมค่อยๆ เดินหันหลังจากไป เสียงของหลี่อันหรงที่สบถด่าทอว่าร้ายบิดาของนางยังคงดังก้องอยู่ภายในหัว หยวนชิงหลิงรู้สึกหายใจไม่ออก เหมือนมีบางอย่างกำลังกดทับหัวใจของนาง ภาพเบื้องหน้าที่นางเห็นค่อยๆ หดแคบลงและมืดดำทีละน้อย

ร่างบางซวนเซไปด้านหน้าก่อนที่จะล้มลง เซี่ยหวายอีมองตามแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของนางเดินกลับไปที่รถม้าด้วยสายตาเป็นห่วง เขาสังเกตเห็นอาการผิดปกติ จึงรีบพุ่งไปรับร่างของหยวนชิงหลิงเอาไว้ ปากก็ตะโกนสั่งให้คนของเขาไปตามหมอมาดูอาการของนาง อีกครั้งที่ขบวนของราชทูตแคว้นเซี่ยจะต้องหยุดลงเพราะอาการป่วยของหยวนชิงหลิง

ผ่านไปเพียงไม่นานหลังจากที่ท่านหมอเยี่ยนออกจากรถม้าไป หยวนชิงหลิงก็รู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา นางมองไปที่จ้าวหงอิงที่นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของรถม้า จากนั้นจึงค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง

“ข้าเป็นอะไรไปหรือ”

จ้าวหงอิงรีบเข้ามาดูนางและแสดงอาการดีใจออกมา

“ท่านหญิงท่านฟื้นแล้ว ข้าเป็นห่วงแทบแย่ที่เห็นท่านหมดสติไป ยังดีที่หัวหน้าองครักษ์รับร่างของท่านเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นท่านคงบาดเจ็บไปแล้ว”

หยวนชิงหลิงจำได้เพียงนางกำลังเดินกลับมาที่รถม้า เหตุการณ์หลังจากนั้นนางจำไม่ได้เลย เขาช่วยนางเอาไว้อีกแล้วสินะ จ้าวหงอิงไปตามท่านหมอเยี่ยนกลับมาตรวจชีพจรให้หยวนชิงหลิงอีกครั้ง จากนั้นจึงจัดยาสงบใจให้จ้าวหงอิงไปต้มมาให้นางดื่ม

ตั้งแต่วันที่มีเรื่องกับหลี่อันหรงหยวนชิงหลิงก็เงียบขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางแทบไม่ออกมาจากรถม้าเลยเอาแต่นั่งเหม่อมองไปบนท้องฟ้าจากทางหน้าต่าง ทำเอาจ้าวหงอิงที่นั่งมากับนางรู้สึกเป็นห่วง

“ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ท่านหญิงลู่จิวกลับมาร่าเริงเช่นเดิมได้ พวกท่านที่สนิทกับนางก่อน ช่วยข้าออกความคิดได้หรือไม่”

จ้าวหงอิงนั่งลงด้านข้างของอาเฟยก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ ท่าทางของอาเฟยเองก็แสดงออกว่าหนักใจไม่แพ้กัน ตั้งแต่ที่หยวนชิงหลิงเอาแต่เก็บตัวอยู่ในรถม้า บรรยากาศภายในขบวนเดินทางก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะนางเป็นเช่นนี้คงไปกระทบต่อจิตใจของใครอีกหลายคน

“ข้าเองก็ไร้หนทาง อ่อนี่ คุณหนูจ้าวเจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านหญิงมีสิ่งใดที่ชอบบ้าง บางทีสิ่งนั้นอาจทำให้นางกลับมาร่าเริงเช่นแต่ก่อนได้”

จ้าวหงอิงแสดงท่าทางครุ่นคิด นางเองก็พึ่งจะสนิทกับท่านหญิงลู่จิวได้ไม่นาน รู้เพียงนางขอบทำอาหารแต่เรื่องอื่นนางแทบไม่รู้อะไรเลย

“เฮ่อ!!! ข้านี่ช่างเป็นคนที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี ข้าเคยได้รับความช่วยเหลือจากนางมามากมาย แต่ข้ากลับทำอะไรเพื่อนางไม่ได้เลยสักอย่าง”

จ้าวหงอิงถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้ เหล่าพ่อครัวที่นั่งรวมตัวกันอยู่ตรงนั้นก็รู้สึกไม่ต่างจากนาง หยวนชิงหลิงที่เดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นเพราะบังเอิญนางออกจากรถม้าเพื่อมาเติมน้ำดื่ม

“นี่เป็นเพราะข้าเลยทำให้พวกเจ้าต้องเป็นกังวลขนาดนี้เชียวหรือ”

นางพึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนที่จะได้กลิ่นหอมเย็นที่แสนคุ้นเคย หยวนชิงหลิงหันกลับไปด้านหลังก่อนที่จะปะทะเข้ากับร่างสูงของเซี่ยหวายอี

“เจ้า!!!”

หยวนชิงหลิงพยายามตั้งหลักไม่ให้คนเองล้มลง แต่เพราะพื้นดินตรงนั้นไม่เสมอกันทำให้เท้าของนางเหยียบไม่ได้สมดุล ร่างบางหงายไปทางด้านหลังก่อนที่จะถูกเซี่ยหวายอีโอบเอวคอดของนางเอาไว้ได้ด้วยแขนแข็งแรง

“แค่ยืนเองเจ้าก็ไม่ไหวแล้วหรือ จะลงมาจากรถม้าทำไม”

เพราะประโยคประชดประชันที่ออกมาจากร่างสูง ทำให้หยวนชิงหลิงมองค้อนเขาด้วยความไม่พอใจ

“ข้ายืนเองได้ ไม่ต้องให้เจ้าช่วย”

นางพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของเซี่ยหวายอี แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ แขนแข็งแรงกอดรัดนางเอาไว้นิ่งไม่มีทีท่าว่าจะขยับ หยวนชิงหลิงถลึงตากลมโตใส่ผู้ที่ตัวสูงกว่า ก่อนที่นางจะกระทืบลงไปที่เท้าของเขาจนสุดแรง จนเซี่ยหวายอีต้องรีบปล่อยนาง

“คนฉวยโอกาส ข้ายังไม่ลืมเรื่องที่เจ้าบังคับจูบข้าหรอกนะ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ”

นางรีบเดินหนีไปทางที่เหล่าพ่อครัวและจ้าวหงอิงนั่งอยู่ องครักษ์ชางรุ่ยและเข่อซิงเดินออกมาจากมุมหนึ่งของรถม้า พวกเขามองล้อเลียนเจ้านายของตน ก่อนที่จะรีบวิ่งหนีไปเพราะกลัวถูกลงโทษ

“เจ้า!!”

ร่างสูงที่อยู่บนหลังม้าได้แต่สบถออกมาด้วยความไม่พอใจ นี่เขาผิดอันใดอีกนางถึงได้แสดงท่าทางโมโหเขาเช่นนี้ เซี่ยหวายอีถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

ทุกคนในขบวนราชทูตต่างก็ต้องลงมาจากรถม้าเพื่อเข้ารับการตรวจสอบและลงทะเบียนก่อนเข้าไปในกองทัพ หยวนชิง หลิงและจ้าวหงอิงก้าวลงมาจากรถม้าเดินตามทหารไป ถึงแม้ว่านางจะทำท่าไม่สนใจแต่สายตาของนางก็คอยมองหาร่างสูงของเซี่ยหวายอีอยู่เช่นเดิม

“หายไปไหนแล้วนะ ข้านี่ช่างขี้ลืมเสียจริง เดินทางด้วยกันมาตั้งนานแต่ข้าไม่เคยถามชื่อเขาเลย แล้วอย่างนี้เวลามีปัญหาจะไปตามเขาได้จากที่ใด”

หยวนชิงหลิงได้แต่ก่นด่าตนเองในใจ เพราะอารมณ์ที่มาก่อนเหตุผลทำให้นาลืมเรื่องที่สำคัญไปเลย จ้าวหงอิงมองใบหน้าของหยวนชิงหลิงที่มีท่าทางยุ่งยากใจ นางจึงเอ่ยถามออกมาเบาๆ

“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

หยวนชิงหลิงพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปตอบคำถามนาง

“ข้าลืมถามชื่อหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นเอาไว้น่ะสิ หากวันหน้าพวกเราเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมา บางทีอาจจะสามารถใช้ชื่อของเขาเป็นเกราะกำบังภัยได้ ตอนนี้อยู่ในสถานที่ที่มิใช่บ้านเมืองของเรา สิ่งใดทำให้พวกเราสามารถปกป้องตนเองได้เราก็ควรทำ”

จ้าวหงอิงพยักหน้าเห็นด้วย นางเองก็ช่วยหยวนชิงหลิงมองหาร่างสูงของหัวหน้าองครักษ์ผู้นั้น แต่น่าเสียดายที่ทั้งสองจะไม่มีวันได้เห็นพวกเขาอีก

หลังจากที่ลงทะเบียนรายชื่อเข้าไปในกองทัพแคว้นเซี่ยเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยวนชิงหลิงก็มารวมกลุ่มกับเหล่าสตรีบรรณาการจากแคว้นฉิน เรื่องที่หยวนชิงหลิงเคยพูดเอาไว้เกี่ยวกับสิ่งที่พวกนางจะต้องประสบหลังจากนี้ ทำเอาสาวงามเหล่านั้น แสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด