ให้บทเรียนแก่หลี่อันหรง

สตรีบรรณาการเหล่านั้นที่รายล้อมหยวนชิงหลิง หลังจากที่ได้ยินความจริงจากปากนาง บ้างก็ร้องไห้ บ้างก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ให้พวกนางรู้เสียตั้งแต่ตอนนี้จะได้ปรับตัวทัน ดีกว่าไปรู้ทีหลังแล้วต้องมานั่งเสียใจและแตกสลายด้วยความจริงที่ว่าพวกนางถูกคนทั้งครอบครัวทอดทิ้ง

“หยุดร้องไห้เสียเถิด ตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือพวกเราได้แล้ว ทุกอย่างมันเป็นเพียงเรื่องของการเมืองเท่านั้น พวกเราก็เป็นแค่เพียงตัวหมากเล็กๆ ของพวกเขา จากนี้ไปก็จงพยายามปรับตัวให้ได้ เผื่อว่าวันหน้าต้องอยู่ในช่วงชีวิตที่ลำบากจะได้ไม่ต้องมานั่งนึกเสียใจทีหลัง”

หยวนชิงหลิงเอ่ยปลอบพวกนางเสียงอ่อนโยน นางเพียงหวังว่าสตรีเหล่านี้จะเข้มแข็งขึ้นในไม่ช้า และยืนได้ด้วยขาของตนเอง

ทุกคำพูดของนางกระทบจิตใจของใครหลายคน รวมถึงบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังต้นไม้ที่ใช้กางกระโจม เขามองใบหน้าเล็กที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาที่หน้าผากเพราะความร้อนของกองไฟที่นางใช้ทำอาหาร เขาอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดให้นางแต่แล้วก็ต้องหยุดการกระทำของตนเอาไว้

“คิดบ้าอันใดของข้าอยู่กันแน่ นางก็เป็นแค่เพียงตัวยุ่งเท่านั้น เลิกสนใจนางไปเสีย”

เซี่ยวหวายอีรีบเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่เขาจะทำอะไรบ้าๆ ลงไปโดยไม่รู้ตัว

ตั้งแต่วันที่หยวนชิงหลิงได้เอ่ยความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่พวกนางถูกส่งไปที่แคว้นเซี่ย สตรีหลายคนก็มีการเปลี่ยนแปลงรวมทั้งสตรีร่างสูงที่นางได้รู้ชื่อในภายหลังว่านางชื่อมู่หยูเยว่ พวกนางมาขอให้หยวนชิงหลิงสอนเรื่องการทำอาหาร ส่วนสาวใช้ที่ติดตามพวกนางมาก็ทำหน้าที่สอนการซักผ้าทำความสะอาด

พวกนางรับชุดของทหารองครักษ์ที่ใส่แล้วมาซักเมื่อมีโอกาส แรกเริ่มอาจมีติดขัดอยู่บ้าง บางคนซักไม่สะอาด บางคนก็ทำชุดขาด แต่พวกนางกลับไม่ได้ถูกตำหนิกลับมาเลยสักคน

กลับกันพวกเขากลับรู้สึกขอบคุณที่พวกนางทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อคณะราชทูตแคว้นเซี่ย ดีกว่าตอนแรกเริ่มออกเดินทางที่พวกนางทำแต่เรื่องวุ่นวายเรียกร้องสิ่งนั้นสิ่งนี้ทำให้พวกเขาต้องปวดหัวอยู่หลายวัน เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านหญิงลู่จิวที่ทำให้บรรยากาศการเดินทางครั้งนี้เปลี่ยนไป

เหล่าสตรีที่เคยเอาแต่นั่งอยู่ในรถม้ามาตลอดทาง เริ่มมีปฏิสัมพันธ์พูดคุยกับทหารองครักษ์บ้าง ทำให้บรรยากาศการเดินทางที่แสนยาวไกลเริ่มสนุกและไม่น่าเบื่อ

แต่ยังมีคนบางพวกที่หัวแข็งไม่ยอมเปลี่ยนแปลง เช่นคุณหนูตระกูลหลี่ที่ตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับหยวนชิงหลิงอย่างเห็นได้ชัด นางคอยปลุกปั่นสตรีที่นั่งรถม้าคันเดียวกับนางและสตรีบางคนที่ไม่ชอบการทำงานหนักให้หลงเชื่อว่าเรื่องที่หยวนชิงหลิงพูดนั้นไม่เป็นความจริง

ทั้งยังบอกว่าหยวนชิงหลิงทรยศต่อแคว้นฉินไปเข้ากับศัตรูอย่างแคว้นเซี่ย เพราะอย่างนั้นอาหารที่พวกนางได้รับจึงน้อยลงและรสชาติแย่ลงทุกวันจนแทบไม่สามารถกลืนลงท้องได้ เรื่องนี้หยวนชิงหลิงไม่รู้เพราะนางกำลังยุ่งอยู่กับการสอนทำอาหาร

“นี่มันอาหารคนหรืออาหารหมูกันแน่เหตุใดถึงได้รสชาติแย่เพียงนี้”

หลี่อันหรงโยนชามใส่โจ๊กผักป่าไปที่พ่อครัวที่กำลังทำอาหาร ที่นางกล้าทำเช่นนี้เพราะคิดว่าพ่อครัวเหล่านั้นมีสถานะต่ำต้อยที่สุดในคณะเดินทาง นางเพียงต้องการหาที่ระบายอารมณ์เท่านั้น เพราะหลายวันนี้มานี้สตรีที่เคยเชื่อฟังนางต่างก็ตีตัวออกหาก หันไปเรียนทำอะไรไร้สาระกับหยวนชิงหลิง

ร่างของพ่อครัวเต็มไปด้วยเศษผักและข้าว ทุกคนต่างมองไปที่นางเป็นจุดเดียว ก่อนที่หยวนชิงหลิงจะรีบยกถังไม้ที่ใส่น้ำไปราดลงบนตัวเขา

“อาเฟยเจ้าร้อนหรือไม่ พวกเจ้าไปยกน้ำมาอีก”

หยวนชิงหลิงสั่งสตรีสองสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล พวกนางรีบนำถังไม้ไปตักน้ำมาราดลงบนตัวของอาเฟยจนเศษผักและข้าวหลุดออกจนหมด ทำให้มองเห็นรอยแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าและลำคอของเขา เพราะโจ๊กที่หลี่อันหรงโยนมานั้นพึ่งตักจากหม้อ

“สารเลว”

หยวนชิงหลิงเดินตรงไปที่หลี่อันหรงด้วยดวงตาวาวโรจน์ก่อนจะจิกหัวนางลากไปที่ด้านหน้าอาเฟย อารมณ์ของนางตอนนี้ปะทุถึงขีดสุดแล้ว กล้าทำร้ายสหายของนางอย่างนั้นหรือ สตรีนางนี้หากไม่สั่งสอนเสียบ้างนางคงจะยังคิดว่าตนเองสูงส่งและไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

“ขอโทษเขาซะ!! หลี่อันหรง ก่อนที่ข้าจะจับหัวเจ้าจุ่มลงไปในหม้อต้มโจ๊ก กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายสหายของข้า เจ้าอย่าหวังว่าวันนี้ข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไปอย่างสบายๆ เหมือนครั้งก่อน”

หลี่อันหรงแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาอย่างลนลาน นางไม่คิดว่าเพียงแค่ราดโจ๊กใส่พ่อครัวต่ำต้อยผู้หนึ่ง จะทำให้หยวนชิงหลิงออกหน้าปกป้องเขาและแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวมากมายเช่นนี้

“ข้าไม่ขอโทษ!! พวกมันก็เป็นเพียงแค่คนชั้นต่ำเท่านั้นเหมาะสมกับคำขอโทษของข้าหรือ แล้วเจ้าเป็นอันใดกับพ่อครัวผู้นี้กันถึงได้ต้องโกรธแทนมัน หรือว่ามันเป็นคนรักของเจ้า จึงทำให้เจ้าโกรธถึงเพียงนี้ ตกต่ำใหญ่แล้วนะหยวนชิงหลิง หรือเป็นเพราะองค์ชายห้าไม่ชายตามองเจ้าแล้ว เลยทำให้เจ้าไปคว้าเอาคนชั้นต่ำจากแคว้นเซี่ยมาเป็นคนรัก ข้าเศร้าใจแทนบิดาของเจ้าที่ด่วนจากไปเสียจริง บุตรสาวอกตัญญูรักกับศัตรูที่สังหารตนเอง เห็นทีพ่อของเจ้าที่อยู่ในปรโลกคนจะตายตาไม่หลับเป็นแน่”

หยวนชิงหลิงจะไม่โมโหมากมายเพียงนี้ ถ้าหากหลี่อันหรงด่าแค่เพียงนาง แต่ตอนนี้นางได้แตะเกล็ดย้อนของหยวนชิงหลิงเข้าแล้ว เรื่องที่นางไม่สมควรดึงเข้ามาเกี่ยวด้วยก็คือเรื่องบิดาของนาง หลี่อันหรงคิดว่าตนเองมีกี่ชีวิตกัน

หยวนชิงหลิงคว้ากระบี่ที่เอวของเซี่ยหวายอีที่พึ่งเดินเข้ามา เขาได้รับรายงานจากชางรุ่ยเรื่องของหลี่อันหรงที่นางทำแล้ว ร่างสูงจับแขนของนางเอาไว้เพราะเกรงว่านางจะสังหารสตรีที่อยู่ตรงหน้า หยวนชิงหลิงตวัดสายตาขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตแดงก่ำไหวระริก น้ำตาที่จวนเจียนจะหยดไหลกลอกกลิ้งอยู่ในดวงตาของนาง

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เซี่ยหวายอีดึงกระบี่ออกจากมือของนางก่อนที่จะฟันไปที่ใบหน้าของหลี่อันหรง เมื่อนางร้องออกมาเพราะความเจ็บปวด เขาก็ฟันลิ้นของนางทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ปากเน่าๆ ของเจ้าไม่ควรจะมีลิ้นเอาไว้พูดในเรื่องที่ไม่ดี”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอำมหิต