จดหมายจากหยวนหมิง

บุรุษร่างสูงใบหน้าค่อนข้างหล่อเหลาผู้หนึ่ง เดินมาหยุดยืนที่ลานฝึกด้านหน้าค่าย ที่ที่พวกหยวนชิงหลิงกำลังยืนอยู่

“ฟังทางนี้ ท่านแม่ทัพมีเรื่องที่จะแจ้งให้ทุกคนทราบ”

เบื้องหน้าของทุกคน มีบุรุษชุดดำรูปร่างสูงใหญ่เดินตรงมายังพวกนาง บนใบหน้าของเขาสวมหน้ากากสีดำเอาไว้ครึ่งหน้า กลิ่นอายที่แผ่ออกมาทำเอาทุกคนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่สินะแม่ทัพเซี่ยผู้โด่งดัง หยวนชิงหลิงคิดในใจ

นางยืนอยู่ด้านหน้าของสตรีทั้งหมด พร้อมเผชิญหน้ากับแม่ทัพเซี่ยด้วยท่าทางกล้าหาญ ดวงตากลมโตของนางมองตรงไปยังเขาไม่มีท่าทีหวั่นเกรง

“เจ้าคงจะเป็นท่านหญิงลู่จิวผู้โด่งดังสินะ คนของข้าที่เดินทางไปแคว้นฉินต่างก็เอ่ยถึงเจ้าไม่ขาดปาก ความกล้าหาญของเจ้านั้นมีมากล้นไม่ต่างจากความงามของเจ้าเลย ข้าช่างถูกใจเจ้าเสียจริง”

นิ้วมือเรียวจับปลายคางของนางเล็กน้อย หยวนชิงหลิงไม่แม้แต่จะหลบสายตาจากเขา หากนางแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาแม้เพียงนิด พวกนางทั้งหมดอาจถูกทหารหยาบคายเหล่านั้นข่มเหงรังแก

“ใช่แล้ว เป็นข้าเอง ข้ารับพระบรมราชโองการจากฮ่องเต้แคว้นฉิน ให้เดินทางมาที่แคว้นเซี่ย ทำหน้าที่เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น ขอท่านแม่ทัพเซี่ยโปรดให้เกียรติ”

หยวนชิงหลิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ถึงภายนอกนางจะดูไม่รู้สึกอะไร แต่หัวใจของนางกลับเต้นกระหน่ำเป็นกลองศึก นางกลัวเขาจริงๆ เพียงแต่ไม่แสดงออกมาให้เห็นเท่านั้น มีเพียงแผ่นหลังบอบบางที่หลั่งเหงื่อเย็นออกมาจนเปียกชุ่ม

“โอ้!! ได้แน่นอน พวกเราชาวแคว้นเซี่ยจะดูแลสาวงามทุกคนที่มาจากแคว้นฉินเป็นอย่างดี สิบวันหลังจากนี้พวกเจ้าจะได้เดินทางกลับไปยังเมืองหลวงแคว้นเซี่ยพร้อมกับกองทัพอย่างยิ่งใหญ่”

เอ่ยจบแม่ทัพเซี่ยหรือจิ้นอ๋องเซี่ยหวายอีที่ใส่หน้ากากสีดำก็หันไปสั่งคนของตน

“จัดที่พักและอาหารให้พวกนาง ห้ามทหารเข้าใกล้กระโจมที่พักของสตรีที่มาจากแคว้นฉิน และสั่งเฝ้ายามรอบละสองคน”

“อ้อ! ข้าลืมบอกไปอย่างหนึ่ง ห้ามพวกเจ้าเดินเพ่นพ่านไปรอบๆ เด็ดขาด ข้าอาจจะสั่งทหารไม่ให้เข้าใกล้พวกเจ้าได้ แต่หากพ้นจากสายตาของข้าแล้ว ข้ามิอาจห้ามบุรุษกลัดมันนับหมื่นที่ห่างจากภรรยามาเนิ่นนานเหล่านั้นได้ หากยังอยากเดินทางไปยังเมืองหลวงแคว้นเซี่ยโดยสภาพยังสมบูรณ์อยู่ ก็จงทำตามคำแนะนำของข้าอย่างว่าง่าย เอาล่ะวันนี้พูดคุยกันเพียงเท่านี้ก็พอ ท่านหญิงลู่จิว ขอตัวก่อน”

เอ่ยจบเขาก็ก้มหัวให้นางเล็กน้อยก่อนผละจากไป หยวนชิงหลิงขยับตัวอย่างอึดอัด นางอยากจะคุยเรื่องบิดาของนางกับเขา แต่น่าเสียดายที่ร่างสูงไม่เปิดโอกาสให้นางได้ถามเลยสักนิด

กระโจมที่พักของหยวนชิงหลิงถูกแยกออกจากสตรีทั้งสิบเก้าคน ส่วนหลี่อันหรงนางไม่รู้ว่าพวกเขาพานางไปที่ใดแล้ว ทหารแคว้นเซี่ยต่างก็คิดว่าคุณหนูเหล่านั้นที่มาจากแคว้นฉิน จะต้องสร้างปัญหาให้พวกตนเป็นแน่ เพราะที่นี่เป็นเพียงค่ายทหารที่แสนทุรกันดาร

ไม่มีบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติให้ความสะดวกสบายดั่งเช่นในจวนตระกูลใหญ่ แต่น่าเสียดายที่พวกนางต่างก็ทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง ไม่มีใครโวยวายเรื่องที่พักหรืออาหาร ชุดเสื้อผ้าของพวกนางต่างก็ซักกันเอง

เหล่าทหารแคว้นเซี่ยมองแม่นางน้อยแคว้นฉินด้วยสายตางุนงง เกิดสิ่งใดขึ้นกับพวกนางกันแน่ สตรีที่งดงามและบอบบางเดินหิ้วถังน้ำใบใหญ่กลับไปที่กระโจมที่พักของตนโดยไม่ร้องขอให้บุรุษช่วยเหลือเลยสักนิด

วิถีชีวิตการเป็นอยู่ในช่วงหลายวันของพวกนางในค่ายทหาร ต่างก็ถูกรายงานไปยังเซี่ยหวายอีอย่างละเอียด บุรุษร่างสูงในชุดเกราะสีดำพยักหน้ารับรู้

“ทหารของเราเตรียมตัวเสร็จหรือยัง เจ้าไปสั่งพวกนางว่าพรุ่งนี้จะต้องออกเดินทางไปที่เมืองหลวงพร้อมกองทัพ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เข่อซิงที่ถอดหน้ากากหนังมนุษย์ออกแล้ว กลายเป็นหนุ่มรูปงามท่าทางเจ้าชู้ขี้เล่น รับคำแล้วออกไปจากกระโจมที่พักของแม่ทัพแคว้นเซี่ยทันที

หยวนชิงหลิงที่ได้ฟังเข่อซิงรายงานคำสั่งของเซี่ยหวายอี นางก็พยักหน้าเข้าใจ แต่นางรู้สึกคุ้นเคยท่าทางของนายทหารผู้นี้ยิ่งนัก แม้ใบหน้าของเขานั้นดูจะแตกต่างจากองครักษ์ที่อยู่ในคณะราชทูต แต่กลิ่นอายของเขากลับคล้ายคลึงกัน แต่เรื่องนั้นมิใช่เรื่องสำคัญที่นางควรใส่ใจ จึงทำให้นางเลิกสนใจในตัวเขาไปโดยปริยาย และก่อนที่เข่อซิงจะจากไปหยวนชิงหลิงได้เอ่ยรั้งเขาเอาไว้

“ข้ามีธุระกับท่านแม่ทัพเซี่ย ขอเข้าพบเขาได้หรือไม่”

เข่อซิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า หยวนชิงหลิงเดินตามร่างสูงไปยังกระโจมหลังใหญ่ นางรออยู่ด้านนอกเพื่อให้เข่อซิงเข้าไปรายงาน ไม่นานเขาก็เดินกลับออกมา

“ท่านแม่ทัพอนุญาตให้ท่านหญิงเข้าพบแล้วขอรับ”

หยวนชิงหลิงเดินเข้าไปในกระโจม ร่างสูงใหญ่กำลังนั่งอยู่บนตั่งตัวยาวโดยที่ยังคงเปลือยท่อนบนเอาไว้ ในมือของเขามีทวนพู่แดงที่ดูวาววับและคมกริบวางอยู่บนตัก เขาใช้ผ้าค่อยๆ เช็ดทวนเล่มนั้นอย่างบรรจง

สายตาของนางมองตามนิ้วมือเรียวยาวของเขาที่กำลังขยับไปมา และค่อยๆ ไล่ไปตามลำแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม นางมองเห็นร่องรอยของบาดแผลเป็นน้อยใหญ่มากมายอยู่บนตัวเขา

ลมหายใจของนางเริ่มรู้สึกติดขัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองไปยัง แผ่นอกเปลือยเปล่าที่กำลังขยับขึ้นลงตามการหายใจ ก่อนที่สายตาของนางจะมองต่ำลงไปเรื่อยๆ บ้าจริงข้ากำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่ นางรีบดึงสติที่กำลังจะเตลิดไปของตนให้กลับคืนมา

“ข้าน้อยหยวนชิงหลิง คารวะท่านแม่ทัพเซี่ย”

นางย่อตัวทำความเคารพร่างสูงที่เหมือนจะไม่ได้สนใจในการมาของนางเลย หยวนชิงหลิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ต้องมาอยู่ในสถานที่ปิดกับบุรุษเปลือยกายสองต่อสอง ถึงแม้ว่าเขาจะมีรูปร่างที่น่ามองก็ตามที แต่นางก็ยังคงเป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเรือน หากเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้เข้าเห็นทีนางคงจะต้องกลายเป็นสตรีที่ต้องมลทินไปแล้ว

“เจ้ามีธุระใดที่ต้องการคุยกับข้า นอกเหนือจากการยืนมองร่างกายของข้าอย่างนั้นหรือ ท่านหญิงลู่จิว”

หยวนชิงหลิงใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย นี่เขาสังเกตเห็นอย่างนั้นหรือ แล้วเหตุใดถึงไม่ห้ามนางเล่า หยวนชิง หลิงยกกำปั้นปิดปากกระแอมไอแก้เขิน ก่อนตอบคำถามของเขา

“อะแฮ่ม!!..ต้องขออภัยที่ข้าเสียมารยาทต่อท่านแม่ทัพ ที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะมีธุระสำคัญกับท่านจริงๆ”

เซี่ยหวายอีวางมือจากอาวุธคู่กายของตน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับนาง อย่างจริงจัง

“พูดธุระของเจ้ามาเถิด”

นางพยักหน้า

“มีข่าวลือมากมายที่แคว้นฉินเกี่ยวกับการต่อสู้ของท่านกับแม่ทัพหยวนหมิงแห่งแคว้นเซี่ย ท่านได้โปรดตอบคำถามของข้ามาตามตรงได้หรือไม่ ท่านคือผู้ที่สังหารบิดาของข้าหรือเป็นผู้อื่นกันแน่”

เซี่ยหวายอีคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว ว่านางจะต้องมาถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งของกระโจม ก่อนที่เขาจะหยิบบางอย่างออกมายื่นให้นาง

“เจ้าคงจะจำลายมือของบิดาตนเองได้กระมัง”

หยวนชิงหลิงพยักหน้า นางยื่นมืออันสั่นเทาไปยังจดหมายที่ถูกปิดผนึกเอาไว้ บนซองด้านนอกยังคงมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนเป็นดวงๆ น้ำตาที่เคยคิดว่าเหือดแห้งไปแล้วของนางกลับไหลออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

นางแทบจะประคองร่างกายตนเองให้มีสติเอาไว้ไม่ได้ หยวนชิงหลิงกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาอย่างยากเย็น นิ้วเรียวของนางแกะผนึกซองจดหมายที่บิดาทิ้งเอาไว้ก่อนตายด้วยมืออันสั่นเทา