ต่อรอง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด หยวนชิงหลิงนอนอยู่ภายในห้องเก็บของที่เหม็นอับ หูของนางได้ยินเพียงเสียงคลื่นของทะเลและกลิ่นเค็มโชยมา นางถูกกรอกด้วยยางบางอย่างทำให้ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่เวลาทานอาหารก็ต้องมีคนคอยป้อน ถึงนางจะพยายามขัดขืนทุกทางแต่สุดท้ายมันก็ไร้ผล

ร่างบางถูกห่อด้วยผ้าสีดำก่อนจะถูกแบกลงจากเรือ นางไม่รู้ว่าตนเองจะต้องไปหยุดลงที่ไหน แต่ในใจก็ได้แต่ภาวนาขอให้เซี่ยหวายอีรู้ตัวแล้วตามาช่วยนางออกไปให้ได้

หยวนชิงหลิงถูกโยนเข้าไปในห้องเล็กห้องหนึ่งอย่างไม่ไยดี ขาของนางถูกล่ามโซ่เอาไว้ หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทด้านนอกถูกไม้ตีปิดเอาไว้แน่นหนา ส่วนประตูหน้าก็ถูกคล้องโซ่ ทำให้ภายในห้องดูมืดมิดแม้จะเป็นช่วงเวลากลางวัน ยังดีที่มีเตียงนอนและผ้าห่มวางเอาไว้ให้ นอกจากเวลาอาหารแล้ว จะไม่มีใครมาเปิดประตูนี้เด็ดขาด

หยวนชิงหลิงไม่เข้าใจว่าเหตุใด พวกเขาจะต้องปิดตาห่อตัวนางด้วยผ้า หรือว่าที่นี่จะเป็นที่ที่นางรู้จัก หยวนชิงหลิงขยับกายที่พอจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างเดินไปยังหน้าต่าง นางใช้นิ้วเจาะกระดาษให้เป็นรูก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ เท่าที่จะพอมองเห็นได้

นอกจากต้นไม้แล้วนางก็มองไม่เห็นภาพอื่นใด แต่แล้วลมสายหนึ่งก็พัดโชยมา หอบเอากลิ่นหอมและกลิ่นของน้ำมาด้วย กลิ่นหอมนี้เป็นกลิ่นที่นางรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก

“หรือว่า.... ไม่จริงน่า เหลือเชื่อเกินไปแล้ว”

หยวนชิงหลิงพยายามสูดดมกลิ่นนั้นอีกครั้ง กลิ่นหอมยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อยามที่ลมพัดโชยมา ทำให้นางมั่นใจได้ว่าตนเองอยู่ที่ใด

เซี่ยหวายอีสั่งให้สายลับของตนที่ซ่อนตัวอยู่ตามแคว้นต่างๆ รายงานความเคลื่อนไหวมายังเขา แต่แล้วกระทั่งตอนนี้ทุกอย่างก็ยังคงเงียบสนิท เขามืดแปดด้านไม่รู้ว่านางจะถูกพาตัวไปไกลถึงที่ใดแล้ว เขาพลาดไปจริงๆ ที่มิได้ให้คนแฝงตัวไปกับองค์ชายห้าเพราะคิดดูแคลนในความสามารถของเขา ในเวลานี้เซี่ยหวายอีรู้สึกเสียใจยิ่งนัก

ร่างสูงยืนอยู่ใต้ต้นไม่ใหญ่ด้วยท่าทางเหม่อลอย ในระหว่างที่พวกเขากำลังพักม้า หลังจากที่ใช้พวกมันวิ่งมาเป็นเวลานาน เหยี่ยวตัวใหญ่ร้องดังเสียดแก้วหูแว่วมาแต่ไกล ทำให้ร่างสูงหลุดจากภวังค์หันไปมองตามที่มาของเสียง

“ได้ความว่าอย่างไรบ้าง”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างคาดหวัง เขาหวังว่าครั้งนี้จะได้ข่าวคราวอะไรกลับมาบ้าง หลังจากที่นางหายตัวไปหลายวัน

“เจอแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องพวกท่านจะต้องไม่เชื่อแน่ว่าสายลับของเราพบตัวนางที่ไหน”

เข่อซิงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

“ที่ไหน!! / ที่ไหน!!”

ทั้งเซี่ยหวายอีและชางรุ่ยเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“จิ่งโจว พ่ะย่ะค่ะ”

ใช่แล้ว ใครจะไปคิดว่านางที่ทุกคนออกตามหาไปทั่วดินแดนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม และเป็นสถานที่ที่ไม่ว่าใครต่างก็คิดไม่ถึง เมืองจิ่งโจวชายแดนแคว้นเซี่ยที่ติดกับเมืองเหออันชายแดนแคว้นฉิน ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือนหยวนชิงหลิงใช้เวลาอยู่ที่นั่นจนนางรู้สึกคุ้นชิน ก่อนออกเดินทางมายังเมืองหลวงแคว้นเซี่ยพร้อมกับกองทัพ

กลิ่นหอมที่นางรับรู้ได้ในตอนที่นางอยู่ในห้อง มันคือกลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้ที่ขึ้นอยู่ใกล้กับลำธาร ที่แห่งนั้นพวกนางใช้เวลาส่วนใหญ่ในการซักผ้าและชำระกาย ทำให้ครั้งแรกที่นางได้กลิ่นนางจึงรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก แสดงว่าที่ที่นางถูกขังเอาไว้จะต้องอยู่ไม่ไกลจากค่ายทหารแน่นอน หยวนชิงหลิงเริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย นางหวังว่าเซี่ยหวายอีจะนึกออก ว่านางถูกจับขังเอาไว้ที่ไหน

เสียงโซ่เหล็กกระทบกันที่ด้านหน้าประตู ทำให้หยวนชิง หลิงละความสนใจในเรื่องต่างๆ ก่อนที่จะมองไปยังที่มาของเสียง หญิงวัยกลางคนอายุราวสามสิบปี แต่งด้วยชุดสตรีชาวบ้านธรรมดาของแคว้นเซี่ย เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับถาดอาหารในมือ นางวางทุกอย่างลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่มุมหนึ่ง ก่อนที่จะพยักพเยิดให้หยวนชิงหลิงทานอาหาร

“รีบทานเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยต้องรีบออกไป”

เสียงแหบแปล่งเอ่ยขึ้น พยายามเร่งเร้าให้หยวนชิงหลิงทำตาม ร่างบางพินิจสตรีวัยกลางคนที่แต่งหน้าหนาเตอะ ก่อนจะทานอาหารตามที่นางบอก

หลังจากที่ใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวสวยในชามไปมา ทำให้มองเห็นม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งที่สอดไส้อยู่ข้างใน หยวนชิงหลิงเงยหน้ามองนาง จากนั้นจึงหยิบกระดาษแผ่นนั้นคลี่ออกอ่าน

ด้านในเขียนเอาไว้ว่าให้นางเตรียมตัวเอาไว้คืนนี้ สตรีวัยกลางคนที่จับตามองหยวนชิงหลิงอยู่พยักหน้าให้นาง จากนั้นจึงเก็บสำรับทั้งหมดออกไป

ช่วงกลางดึก เสียงตุ้บดังขึ้นที่หน้าประตูสองเสียง องครักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ถูกตีจนสลบจากนั้นเสียงไขกุญแจด้านนอกก็ดังขึ้น ร่างบางที่นอนหลับตาอยู่ก็รีบดีดตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ บุรุษชุดดำเดินเข้ามาภายในห้องทำให้หยวนชิง หลิงชะงักไป นางไม่รู้ว่าคนผู้นี้คือคนที่จะมาช่วยเหลือนางใช่หรือไม่ ทำให้นางมองไปที่เขาด้วยสายตาระแวดระวัง

“ข้าเอง ข้าเอง”

ชายชุดดำบีบเสียงของตนให้เล็กลง ทำให้หยวนชิงหลิงจำได้

“เจ้าเป็นบุรุษอย่างนั้นหรือ”

นางถามเขาด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งสองจะช่วยกันไขกุญแจโซ่ตรวนที่อยู่ที่เท้าของนาง

“ข้าน้อยคือคนของจิ้นอ๋อง ท่านหญิงได้โปรดรีบตามข้ามาก่อนที่....”

คบเพลิงที่อยู่ด้านนอกสว่างวาบขึ้น หยวนชิงหลิงรู้แล้วว่า พวกตนกำลังติดกับดัก นางชักกระบี่ออกมาจากเอวของชายหนุ่มชุดดำก่อนที่จะใช้มันพาดไปที่คอของตน

“ปล่อยเขาไปซะ!! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้เห็นข้าเป็นศพแรก”

หลายคนที่กำลังย่างสามขุมตรงมาที่นางต่างก็หยุดชะงักไปพร้อมกัน

“หยวนชิงหลิง เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครอย่างนั้นหรือ ถึงได้กล้ามาต่อรองกับข้า”

เสียงทุ้มเดินออกมาจากด้านหลัง ทำให้นางมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน

“ฉินฉู่อี้.... ไม่ว่าข้าจะมีสิทธิ์ต่อรองกับเจ้าหรือไม่ แต่ถ้าเจ้าอยากให้ข้าตายเจ้าคงสังหารข้าไปนานแล้ว ไม่มีทางเก็บชีวิตข้าเอาไว้ถึงตอนนี้หรอก ถ้าหากว่าข้าหมดประโยชน์กับเจ้าแล้ว”

“เจ้า!!”

องค์ชายห้าได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ นางรู้จักเขาดีมากเกินไป ทำให้นางมีข้อต่อรองที่เหนือกว่า

“ปล่อยมันไป!! จำเอาไว้นะหยวนชิงหลิง ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะอดทนต่อเจ้า”

ชายชุดดำหันกลับมามองใบหน้างามของนางอีกครั้งด้วยสายตาขอบคุณ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไปจากที่แห่งนั้นและหายลับไปในความมืด

องค์ชายห้าสั่งให้คนใช้ผ้าปิดตาของนาง ก่อนจะย้ายนางไปที่อื่น แต่จมูกของหยวนชิงหลิงยังคงได้กลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้อยู่จางๆ นั่นหมายความว่านางน่าจะยังไม่ได้ถูกย้ายไปที่ไหนไกล นางได้แต่ภาวนาให้เซี่ยหวายอีตามมาทันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เซี่ยหวายอีและคนของเขาตามมายังที่ซ่อนขององค์ชายห้าที่จับตัวหยวนชิงหลิงขังเอาไว้ แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่าที่นั่นว่างเปล่าเสียแล้ว ดูจากข้าวของที่ระเกะระกะสามารถเดาได้ว่าพวกมันพากันย้ายจากที่แห่งนั้นไปด้วยความรีบร้อน

“น่าจะยังไปไหนได้ไม่ไกล พวกเจ้าทุกคนแยกย้ายกันออกสำรวจให้ทั่ว ห้ามทำงานพลาดอีกเด็ดขาด”

เซี่ยหวายอีเอ่ยออกมาเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบลุกโชนด้วยความโกรธแค้น เมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากสายลับที่พวกมันทำกับนาง

แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นดั่งที่หวัง ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามค้นหาเท่าใดก็ไม่สามารถหาตัวนางพบ ไม่มีแม้แต่เบาะแสหรือร่องรอย เหมือนกับว่าไม่ว่าเขาจะเคลื่อนไหวไปในทิศทางใด ก็มีสายตาของพวกมันติดตามอยู่ตลอด

หยวนชิงหลิงถูกพาเดินเข้าไปในป่าลึก เส้นทางที่เข้าไปนั้นดูลึกลับซับซ้อน ถึงแม้นางจะถูกปิดตาเอาไว้แต่ก็สามารถจำเส้นทางได้เพียงคร่าวๆ