หนีตายเอาตัวรอด

ทุกคนต้องเดินผ่านถ้ำเล็กอยู่นานกว่าจะทะลุอีกด้านที่เป็นใจกลางหุบเขา ที่นั่นมีหมู่บ้านขนาดใหญ่และดูเหมือนจะมิใช่หมู่บ้านธรรมดา ชายฉกรรจ์มากมายกำลังฝึกต่อสู้ไม่ต่างจากทหาร เหมือนกำลังเตรียมตัวออกรบ

ไม่ต้องให้นางเดาก็รู้ได้ว่าที่นี่จะต้องเป็นสถานที่ที่ใครบางคนซ่องสุมกำลังคนเอาไว้แน่ แล้วใครล่ะที่กล้าเหยียบจมูกพญามัจจุราชอย่างจิ้นอ๋องในพื้นที่ของเขาเช่นนี้

“มาแล้วหรือ เหตุใดถึงได้ปล่อยให้ข้ารอนานถึงเพียงนี้”

ชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่ บนใบหน้ามีหน้ากากสีดำที่แสนคุ้นเคยสวมอยู่ หยวนชิงหลิงเห็นคราแรกนางถึงกับตกใจ เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าทั้งหมดเป็นเพียงการเล่นละครแสร้งตบตา

เขารู้จักกับฉินฉู่อี้อยู่แล้วอย่างนั้นหรือ หรือว่าทั้งสองร่วมมือกันมานานแล้ว แล้วเขาจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร ทุกอย่างที่นางเห็นอยู่ในเวลานี้ล้วนดูย้อนแย้งไม่เข้ากัน หยวนชิงหลิงยืนเงียบเพื่อรอดูสถานการณ์ต่อไป มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

“เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ นำตัวนางไปขังแล้วเฝ้าเอาไว้ให้ดี”

องค์ชายห้าเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปสั่งคนของตน จากนั้นจึงเดินเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งพร้อมกับชายสวมหน้ากากดำ

หยวนชิงหลิงถูกจับขังเอาไว้อีกครั้ง นางไม่มีทางเชื่อว่าเจ้าคนที่สวมหน้ากากดำผู้นั้นจะเป็นจิ้นอ๋อง ถึงแม้ว่าลักษณะท่าทางการพูดและน้ำเสียงของเขาแทบจะเหมือนกันทั้งหมด เขาจะลำบากให้ฉินฉู่อี้จับตัวนางมาที่นี่ทำไม ในเมื่อนางและเขากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว

ช่วงเย็น คนขององค์ชายห้ายกน้ำสำหรับอาบเข้ามาภายในห้องของนาง ห้องนี้ดูดีกว่าทุกห้องที่นางเคยถูกขังเอาไว้ ทำให้หยวนชิงหลิงรู้สึกสังหรณ์ใจว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับตน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ นางแสร้งทานอาหารที่พวกเขายกมาให้ หลังจากที่องครักษ์เห็นนางทานเข้าไปพวกเขาก็เดินออกจากห้อง หยวนชิงหลิงรีบคายอาหารออกมาจากนั้นจึงแอบเอามันไปเททิ้งที่ซอกมุมหนึ่ง มิได้แตะอาหารเหล่านั้นแม้แต่นิดเดียว

ยามจื่อ (23.00-01.00) เสียงเปิดประตูเข้ามาภายในห้องไม่เบานัก หยวนชิงหลิงที่ไม่กล้านอนหลับรู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ร่างสูงใหญ่ของชายสวมหน้ากากเดินโซเซเข้ามาภายในห้อง ด้านนอกประตูองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ก็เดินผละจากไป

กลิ่นเหล่าที่โชยมาจากกายเขา ทำให้หยวนชิงหลิงรู้ว่าบุรุษผู้นี้กำลังเมา โอกาสของนางมาถึงแล้ว ร่างบางนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงเพื่อรอโอกาสที่จะซัดเขาให้หมอบ แล้วหาทางหนีไปจากที่นี่

สัมผัสที่มาจากเขาทำให้นางรู้สึกขยะแขยงต่างจากสัมผัสของเซี่ยหวายอีอย่างสิ้นเชิง ร่างบางพยายามอดทนเอาไว้เพื่อรอจังหวะที่เขาเผลอ ในระหว่างที่เขากำลังพยายามถอดชุดทั้งยังใช้จมูกซุกไซร้ไปที่ซอกคอของนาง

หยวนชิงหลิงก็ลุกขึ้นคว้าแจกันดอกไม้ที่นางซ่อนเอาไว้ทุบไปที่หัวของเขาอย่างแรงถึงสองครั้ง แจกันชิ้นนั้นแตกละเอียดพร้อมเลือดที่ไหลหลินออกมาจากหัวของชายสวมหน้ากาก หยวนชิงหลิงผลักร่างที่ล้มทับตนออก ก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้ากลับอย่างเร่งรีบ

ในช่วงเวลาที่นางคิดจะหนีไป หยวนชิงหลิงรู้สึกติดใจเรื่องหน้ากากที่เขาสวมอยู่ จึงย้อนกลับไปดึงสีดำนั้นออก ภาพใบหน้าของใครคนหนึ่งทำให้นางตกตะลึงจนแทบหาเสียงตนเองไม่เจอ

“องค์ชายใหญ่!! ทำไมถึงเป็นเขา”

ใบหน้างามตกตะลึงจนซีดเผือด นางรีบสวมหน้ากากกลับคืนเข้าที่เดิม จากนั้นจึงรีบหนีออกมาจากห้องนั้นไปทันที ดูเหมือนนางจะได้รู้เรื่องใหญ่เข้าเสียแล้ว คนที่ซ่องสุมกำลังคนและร่วมมือกับฉินฉู่อี้คือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเซี่ยอย่างนั้นหรือ นี่เขาคิดที่จะก่อกบฏหรืออย่างไร

หยวนชิงหลิงใช้ความมืดให้เป็นประโยชน์ นางเร้นกายภายใต้ความมืด เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของเหล่าองครักษ์ที่เดินตรวจตรายังที่ต่างๆ ก่อนจะไปถึงปากทางเข้าที่เป็นถ้ำ ที่นั่นมีคนเฝ้าอยู่สองคน หยวนชิงหลิงคิดหาวิธีให้ตนผ่านไปได้โดยที่ไม่ให้คนพวกนั้นรู้ตัว

นางย้อนกลับมายังหมู่บ้านอีกครั้ง ก่อนที่จะใช้คบไฟที่ปักเอาไว้ให้แสงสว่างเผาเรือนที่มุงด้วยหญ้าแห้งสองสามหลัง

“ไฟไหม้จ้า!! ไฟไหม้!!”

นางตะโกนเสียงดังปลุกให้คนทั้งหมู่บ้านตื่นขึ้น ร่างบางใช้ดินปาดไปที่ใบหน้าของตนเพื่อให้มองไม่ออกว่าเป็นใคร ก่อนจะวิ่งกระหืดกระหอบไปยังทางเข้า

“พี่ชาย!! กระท่อมทางด้านนู้นถูกไฟไหม้ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”

หยวนชิงหลิงแสดงท่าทีร้อนรนออกมา ชายสองคนที่เฝ้าทางเข้าเห็นพระเพลิงกำลังลุกท่วม พวกเขาก็รู้สึกตกใจรีบพากันวิ่งไปยังต้นเพลิงทันที ส่วนหยวนชิงหลิงที่ได้โอกาสนางก็รีบวิ่งเข้าไปในถ้ำเล็กนั้นโดยไม่คิดหันหลังกลับไปมอง

ทางด้านเซี่ยหวายอี แม้หมู่บ้านแห่งนั้นจะอยู่ใจกลางหุบเขา แต่เมื่อเกิดเพลิงไหม้กลางดึกเช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องมองเห็นได้อย่างชัดเจน

“ที่นั่นแหละ!! ต้องเป็นที่นั่นแน่นอน รีบไปเร็วเข้า!!”

เซี่ยหวายอีและคนของเขาอีกยี่สิบกว่าคน เร่งทะยานตรงไปยังต้นเพลิงทันที แต่เมื่อเข้าไปในป่าลึกกลับหาทางเข้าไม่พบ พวกเขาเดินวนอยู่ที่นั่นเป็นนาน จนกระทั่งร่างหนึ่งทะลึ่งพรวดออกมาจากซอกหินที่ไม่น่ามีจะมีคนเข้าไปได้

“ชะ...ช่วยข้าด้วย!!”

หยวนชิงหลิงวิ่งล้มลุกคลุกคลานมายังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เพราะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงต่อให้ไม่มีแสงจากคบไฟนางก็สามารถมองเห็นใบหน้าของทุกคนได้อย่างชัดเจน

“เซี่ยหวายอี!! ข้าเอง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว รีบไปพากองทัพของเจ้ามาที่นี่เร็วเข้า”

หยวนชิงหลิงที่วิ่งหนีมานาน ส่งเสียงหอบเหนื่อยออกมาเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

“เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ค่อยๆ พูด ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัว”

เซี่ยหวายอีกอดร่างบางที่ใบหน้ามอมแมมลายพร้อยเป็นลูกแมวเอาไว้ในอ้อมอก หยวนชิงหลิงพยายามตั้งสติก่อนจะสูดเอากลิ่นหอมที่แสนคุ้นเคยเข้าเต็มปอด เพื่อเป็นกำลังให้แก่ตน ตอนนี้นางรู้สึกปลอดภัยแล้ว

“องค์ชายใหญ่ร่วมมือกับองค์ชายห้าแคว้นฉินซ่องสุมกำลังคนเพื่อก่อกบฏ เจ้ารีบไปพากองทัพของเจ้ามาที่นี่ตอนนี้เลย ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวว่าข้าหนีออกมา แล้วก็ควันไฟที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้ข้าเป็นคนจุดมันขึ้นเอง”

หยวนชิงหลิงเอ่ยละล่ำละลักออกมา ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ตกใจไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน แต่นางจะกุเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อสิ่งใดกัน เพราะนางเองก็ตกเป็นเหยื่อ

“เจ้าไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง”

เซี่ยหวายอีก้มลงอุ้มร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาพาร่างเล็กทะยานจากที่แห่งนั้นไป ทิ้งให้คนของเขาเฝ้าทางเข้าเอาไว้

ไม่นานกองทัพที่ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเร่งด่วนก็เดินทางเข้าไปในป่าลึก ทางเข้าที่หยวนชิงหลิงได้ชี้บอกเอาไว้นั้นเล็กเกินไปที่ทหารในกองทัพทั้งหมดจะเข้าไปได้ หากเป็นเช่นนี้พวกเขาจะต้องตกเป็นรองแน่ เมื่อถึงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต้องต่อสู้กัน