สาวงามที่ถูกส่งมายังจวนจิ้นอ๋อง

และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เซี่ยหวายอีคาดคะเน คนขององค์ชายใหญ่ที่หนีไปทางปากถ้ำถูกสังหารไม่มีเหลือรอดแม้แต่คนเดียว บางส่วนที่ยอมแพ้ก็ถูกจับตัวไปสอบสวน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ความอะไรเพราะพวกเขาเป็นแค่ทหารปลายแถวที่พึ่งถูกฝึกมาไม่นาน ส่วนทหารที่ถูกฝึกมานานนั้นหนีไปทางอุโมงค์ใต้ดินพร้อมกับองค์ชายใหญ่หมดแล้ว

เข่อซิงและทหารห้าพันนายที่จัดการเก็บกวาดผู้ที่ต่อต้านกองทัพของจิ้นอ๋องทยอยเดินออกมาทางถ้ำเล็ก ภายในหมู่บ้านแห่งนั้นเหลือเพียงชาวบ้านชายหญิงที่เป็นผู้อาศัยดั้งเดิมเท่านั้น ส่วนทหารขององค์ชายใหญ่ไม่หนีไปก็ถูกสังหารจนสิ้น จากรายงานของเข่อซิงไม่พบตัวองค์ชายใหญ่และคนสนิทของเขา ดู เหมือนเจ้าตัวจะไหวตัวทันและหนีออกไปก่อน

“ไม่เป็นไร ต่อให้ครั้งนี้เขาสามารถหนีรอดไปได้ แต่ข้าจะต้องหาหลักฐานมาเอาผิดต่อเขาได้ในไม่ช้าแน่”

เซี่ยหวายอีเอ่ยอย่างหมายมาด ก่อนจะย้อนกลับไปยังกระโจมที่พักที่หยวนชิงหลิงรออยู่ ร่างบางที่อ่อนเพลียจากการหนีเอาตัวรอดมาทั้งคืน นอนหลับตาพริ้มแต่หัวคิ้วกลับขมวดเป็นปมเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งฝันร้าย

นางส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาคล้ายคนที่กำลังอึดอัดกับบางสิ่ง แต่เมื่อนิ้วมือเรียวที่เย็นเฉียบแตะที่แก้มเนียนเบาๆ หัวคิ้วที่เคยขมวดเป็นปมของนางก็ดูผ่อนคลายลง

เซี่ยหวายอีที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน เวลานี้พระอาทิตย์กำลังส่องแสงโผล่พ้นเหลี่ยมเขาขึ้นมา ตัวเขาและทหารที่ติดตามได้ทำงานหนักมาทั้งคืน ดังนั้นก่อนที่จะเข้ามาในกระโจมเซี่ยหวายอีได้สั่งให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัย เพราะหลังจากนี้พวกเขาอาจต้องเผชิญหน้ากับศึกครั้งใหญ่ในอีกไม่นาน

หลังจากที่หยวนชิงหลิงถูกจับตัวไปและเซี่ยหวายอีได้ชิงตัวนางกลับมา พวกเขาก็เดินทางกลับไปยังเมืองหลวงแคว้นเซี่ยพร้อมกัน ก่อนหน้าที่จะเข้าไปยังวังหลวงเอนุญาตยหวายอีได้เล่าสถานการณ์ทั้งหมดให้นางรับรู้แล้ว

แม้หยวนชิงหลิงจะกล้ายืนยันว่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับการลักพาตัวนางนั้นจะมีองค์ชายใหญ่อยู่ด้วย แต่ก็มีเพียงนางเท่านั้นที่อยู่ในเหตุการณ์ และมีเพียงเซี่ยหวายอีและคนของเขาเท่านั้นที่เชื่อในคำพูดของนาง แต่เมื่อไร้หลักฐานก็ไม่สามารถเอาผิดเขาได้

เมื่อทั้งสองเข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์ หยวนชิงหลิงจึงมิได้เอ่ยถึงองค์ชายใหญ่ออกมา นางจำต้องบอกว่านางไม่เห็นหน้าผู้ที่จับตัวนางไปเท่านั้น

เซี่ยหวายอีได้กราบทูลต่อฮ่องเต้เรื่องที่มีใครบางคนซ่องสุมกำลังพลเอาไว้ใจกลางหุบเขาที่ชายแดน และเขาได้พากองทัพไปถล่มเสียราบคาบหมดแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ทราบตัวผู้บงการ

ก่อนออกจากห้องทรงงาน เซี่ยหวายอีได้ขอให้ฮ่องเต้พระบรมราชานุญาตให้หยวนชิงหลิงไปอยู่ที่จวนของตนแทน เพราะเกรงว่านางจะมีอันตรายอีกครั้ง และฮ่องเต้ก็ได้พระราชทานอนุญาตแก่เขา

สองร่างเดินเคียงคู่ออกจากประตูวังหลวงเพื่อขึ้นรถม้าของจวนจิ้นอ๋องที่จอดรออยู่ ทำให้พบกับรถม้าขององค์ชายใหญ่เข้าโดยบังเอิญ

“จิ้นอ๋อง ท่านหญิงลู่จิว พวกเจ้ากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกจับตัวไป คงมิได้บาดเจ็บที่ใดกระมัง”

หยวนชิงหลิงเงยหน้ามองร่างสูงที่กำลังก้าวลงมาจากรถม้าที่ติดตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ นางยอบกายคำนับเขาก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่ที่เป็นห่วง หม่อมฉันมิได้บาดเจ็บที่ใดเพคะ”

หยวนชิงหลิงแอบเบะปากในใจอย่างนึกรังเกียจ เจ้าคนหน้าไม่อาย ช่างกล้าถามออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยเหมือนกับว่าตนเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการลักพาตัวข้า เสแสร้งไปเถอะ สักวันข้าจะถลกหน้ากากที่เจ้าสวมใส่ออกมาต่อหน้าผู้คน

เมื่อสองร่างกลับขึ้นรถม้าของจวนจิ้นอ๋องไป องค์ชายใหญ่ที่กัดฟันอดทนมานานก็บันดาลโทสะกับผู้ติดตาม

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะเซี่ยหวายอี เจ้าจะเย่อหยิงได้ก็แค่เพียงตอนนี้เท่านั้นแหละ เมื่อใดที่ข้าขึ้นนั่งบนบัลลังก์ เจ้าจะเป็นคนแรกที่ข้าจะคิดบัญชีด้วย”

องค์ชายใหญ่สะบัดแขนเสื้ออย่างหัวเสีย ก่อนเดินเข้าไปในวังหลวงด้วยอารมณ์คุกรุ่น เมื่อเขาได้เห็นสตรีที่ตนหมายปองเดินขึ้นรถม้าไปกับคนที่เขาเกลียดขี้หน้าเข้ากระดูกดำ

เมื่อรถม้าหยุดลงที่ด้านหน้าจวนจิ้นอ๋อง เซี่ยหวายอีก้าวลงมาก่อนจากนั้นจึงอุ้มร่างบางที่อยู่ด้านในลงมายืนเคียงข้างตน พ่อบ้านเหวินและบ่าวในจวนต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น ไม่คิดว่าเจ้านายของจวนที่ใครๆ ต่างก็ขนานนามว่าบุรุษเย็นชาไร้หัวใจจะแสดงออกเช่นนี้ต่อสตรีนางหนึ่ง ถึงแม้ว่านางจะงดงามมากเพียงใด แต่จิ้นอ๋องที่ผู้คนเล่าลือนั้นมีนิสัยแทบไม่ต่างจากตัวจริงที่เขาเป็น

“นี่คือพ่อบ้านเหวิน เป็นคนเก่าแก่ทำงานรับใช้อยู่ที่จวน จิ้นอ๋องตั้งแต่เสด็จพ่อและเสด็จแม่ของข้ายังอยู่ ส่วนนางคือท่านหญิงลู่จิวคู่หมั้นของข้า พ่อบ้านเหวินจัดเรือนพักที่อยู่ใกล้กับเรือนของข้าให้นาง ช่วงนี้นางจะพักอยู่ที่จวนจิ้นอ๋อง”

เอ่ยจบ เซี่ยหวายอีก็จูงมือของหยวนชิงหลิงเดินกลับเข้าจวนไป ทิ้งให้ใครหลายคนต่างยืนตกตะลึงกับคำพูดของชายหนุ่มผู้เป็นนายของจวน

“ทะ...ท่านอ๋อง บ่าวยังมิทันได้แจ้งเรื่องสำคัญเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

พ่อบ้านเหวินที่พึ่งได้สติกลับมารีบวิ่งตามร่างสูงของเซี่ยหวายอีไป ก่อนที่เรื่องราวอันเลวร้ายจะเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปแล้ว สตรีงดงามอรชรในชุดหลากสีห้านางยืนเรียงรายอยู่ด้านหน้าทางเข้าเรือนของเขา

“พวกเจ้าเป็นใคร”

เสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางได้รูปของชายหนุ่ม เซี่ยหวายอีไม่ได้กลับมายังจวนแห่งนี้สามปี เขาจึงไม่ค่อยคุ้นหน้าบ่าวรับใช้ในจวน นอกจากพ่อบ้านเหวินและบ่าวรับใช้ในเรือนของเขาแล้วเขาแทบไม่รู้จักใครเลย

แต่ดูจากการแต่งตัวที่หรูหราของพวกนางทั้งห้าแล้ว หากจะบอกว่าเป็นสาวใช้ก็ไม่น่าจะใช่ อีกอย่างที่เรือนของเขานั้นห้ามสตรีเข้าใกล้ มีเพียงบ่าวรับใช้ชายเท่านั้นที่เข้ามาดูแล

“รีบบอกมา!!ก่อนที่ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้า ใครใช้ให้พวกเจ้าเข้ามาที่นี่”

เซี่ยหวายอีตะคอกเสียงดัง สาวงามเหล่านั้นหวาดกลัวจนตัวสั่น ในคราแรกที่รับงานนี้มาพวกนางต่างก็วาดฝันว่าจะได้ร่วมเตียงกับบุรุษที่รูปงามเป็นหนึ่งอย่างจิ้นอ๋อง แต่หลังจากที่ได้เห็นท่าทางของเขาในยามนี้ แค่เอาตัวรอดจากที่นี่ไปให้ได้ก็นับว่าสวรรค์คุ้มครองแล้ว

“หม่อมฉัน..... ได้รับคำสั่งจากฮองเฮาให้มาทำหน้าที่รับใช้ท่านอ๋องเพคะ พระนางเห็นว่าพระองค์พึ่งกลับมาจากชายแดนบางทีอาจต้องการ....ผ่อนคลาย”

คำว่าผ่อนคลายของนางเบาลง ต่อให้ตอนนี้นักบวชมาได้ยินคำพูดของนาง พวกเขาก็ย่อมต้องฟังเข้าใจแน่

โทสะของเซี่ยหวายอีพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เมื่อได้ยินสาวงามนางนั้นเอ่ยถึงฮองเฮา ดี ดียิ่งนัก เขาออกจากเมืองหลวงเพื่อตามหาหยวนชิงหลิงแค่เพียงไม่นาน จวนจิ้นอ๋องของเขาก็มีคนไม่กลัวตายกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งเสียแล้ว เห็นทีเขาจะต้องสั่งสอนฮองเฮาสุนัขผู้นั้นให้รู้เสียแล้ว ว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรยุ่ง

สาวงามทั้งห้านางเห็นท่าทางของจิ้นอ๋องแสดงออกน่าหวาดกลัวเช่นนั้น พวกนางก็รีบคุกเข่าลงพร้อมกัน เพื่ออ้อนวอนขอชีวิตต่อมัจจุราชที่ยืนทำหน้าถมึงทึงตรงหน้า

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต พวกเรามิได้มีเจตนาเข้ามาที่นี่โดยพละการ แต่เป็นรับสั่งจากฮองเฮา พวกเรามิสามารถขัดคำสั่งได้”