องค์ชายใหญ่

ภาพที่หนุ่มสาวสองคนหันหน้าเข้าหากัน ทั้งยังกระซิบกระซาบเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง สำหรับทุกคนที่นี่ ใครๆ ต่างก็รู้ว่าจิ้นอ๋องนั้นไม่สุงสิงกับผู้ใด แม้แต่กับฮ่องเต้ที่เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่ก็สิ้นหวังกับคนปากหนักอย่างเขาแล้ว นอกเสียจากที่ชายหนุ่มจะยอมเอ่ยออกมาเองเมื่อเห็นว่าตนเองนั้นจำเป็นจะต้องพูดเท่านั้น

เหล่าขุนนางที่คิดจะส่งบุตรสาวของตนมาให้จิ้นอ๋องได้ดูตัว ต่างก็ต้องหยุดความคิดของตนเอาไว้ เพราะผู้ที่ปาดหน้าทุกคนเข้าสู่เส้นชัยกลับเป็นสตรีต่างแคว้นอย่างหยวนชิงหลิงเสียได้

“ดูเหมือนเจ้าจะพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย”

หยวนชิงหลิงพยักหน้า

“แน่นอนสิ ท่านหล่อเหลาออกปานนี้ ต่อให้ข้านอนหลับฝันไปหลายตื่นก็ไม่คิดว่าคนที่ข้าต้องแต่งงานด้วยจะเป็นท่าน เรื่องนี้ถือว่าข้าได้กำไรแล้ว”

ร่างบางหัวเราะเสียงใสออกมาอย่างอารมณ์ดี การแสดงออกของนางและจิ้นอ๋องล้วนอยู่ในสายตาของสวีไทเฮา สตรีที่มีอำนาจสูงสุดในวังหลัง นางรู้สึกปลื้มใจที่ได้เห็นหลานชายของตนแสดงอารมณ์ออกมาเหมือนอย่างที่มนุษย์ทั่วไปเขาทำกัน ดูเหมือนว่าเด็กสาวผู้นี้จะเป็นตัวนำโชคของแคว้นเซี่ยเสียแล้ว

หลังงานเลี้ยงจบลง หยวนชิงหลิงถูกนางกำนัลพาตัวมายังตำหนักหย่งโซ่วของไทเฮา ร่างบางได้แต่ถอนหายใจกับเรื่องราวที่แสนวุ่นวายรอบๆ ตัว ถัดจากฮองเฮาก็เป็นไทเฮาอย่างนั้นหรือ หรือพระนางไม่พอใจที่ตนเองได้แต่งงานกับจิ้นอ๋องผู้นั้นกันนะ

นางกำนัลน้อยเดินนำหยวนชิงหลิงเข้าไปด้านในห้องโถงของตำหนัก ที่นั่นมีหญิงชราท่าทางเข้มงวด แม้อายุของนางจะดูล่วงเลยไปเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว แต่ท่าทางที่ดูทรงอำนาจของนางทำให้มองดูแล้วน่าหวั่นเกรง มิต่างจากบุตรชายของนางแม้เพียงนิด

“หม่อมฉันหยวนชิงหลิง ขอคารวะไทเฮา ขอพระองค์ทรงพระเกษมสำราญเพคะ”

ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงใสกังวาน ท่าทางที่ดูอ่อนน้อมแต่ไม่อ่อนแอของนางนั้นทำให้ไทเฮาพอพระทัยยิ่งนัก

“ลุกขึ้นเถิด”

หยวนชิงหลิงทำตามรับสั่งอย่างว่าง่าย ก่อนที่ไทเฮาจะตรัสขึ้นอีกครั้ง

“ข้าเคยได้ยินข้ารับใช้ในวังหลวง เอ่ยถึงเรื่องเกี่ยวกับเจ้ามาไม่น้อย แต่พอมาได้เห็นกับตาเรื่องที่ทุกคนเล่าลือนั้นดูไม่เกินจริงนัก เด็กสาวที่งดงามราวนางจิ้งจอกที่ใช้ใบหน้าล่อลวงบุรุษให้หลงใหล ทำให้ฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นถึงกับต้องออกหน้าเพื่อช่วยเหลือนาง”

หยวนชิงหลิงแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เริ่มแล้วสินะ คราวนี้ไทเฮาจะมาไม้ไหนกับนาง ถ้าครั้งนี้หากนางถูกลงโทษโดยไทเฮา แม้แต่ฮ่องเต้ก็คงจะช่วยชีวิตนางเอาไว้ไม่ได้ เซี่ยหวายอี!! เจ้าอยู่ที่ไหน!! รีบมาช่วยข้าจากกรงเล็บพญามารเร็วเข้า

หยวนชิงหลิงได้แต่ภาวนาในใจ แต่ดูเหมือนคำอ้อนวอนต่อสวรรค์ของนางจะไม่เป็นผล เพราะจนแล้วจนรอดร่างสูงที่คุ้นเคยก็มิได้ปรากฏตัวออกมา

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น สิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดเป็นเรื่องที่ถูกลือกันในวังหลังแห่งนี้ มิใช่สิ่งที่ข้าคิด เด็กน้อยมานั่งนี่สิ ข้างๆ ข้า”

สวีไทเฮาตบลงไปบนเบาะนุ่มข้างพระวรกาย ก่อนที่จะกวักมือเรียกหยวนชิงหลิง ร่างบางเห็นดังนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ นี่นางกำลังทดสอบความแข็งแกร่งทางจิตใจข้าหรืออย่างไร เหตุใดไม่พูดให้เร็วกว่านี้เล่า ข้าเกร็งจนตัวชาไปหมดแล้ว

หยวนชิงหลิงเดินเข้าไปนั่งข้างสวีไทเฮาอย่างว่าง่าย พระนางจับมือเรียวเล็กมากุมเอาไว้ก่อนจะตบลงไปเบาๆ เพื่อให้นางรู้สึกสบายใจ

“อย่าได้หวาดกลัวข้าไปเลยเด็กน้อย อีเอ๋อนั้นเป็นหลานชายที่ข้ารักมากที่สุด ไม่ว่าเด็กคนนั้นเลือกใครเข้ามาเคียงคู่ข้าก็เห็นดีด้วยทั้งนั้น”

ไทเฮาเอ่ยถึงเซี่ยหวายอีด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามกาลเวลาแลดูเศร้าโศก เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเด็กคนนั้นช่างมีชีวิตที่แสนอาภัพนัก บิดามารดามาด่วนจากไปตั้งแต่ยังเล็ก ตั้งแต่นั้นมาตัวเขาก็มิค่อยแสดงอารมณ์ความรู้สึกเหมือนเช่นผู้อื่น พออายุสิบกว่าปีก็วิ่งโร่ไปที่ชายแดนเหมือนต้องการให้ตนเองสิ้นชีพเสียที่นั่น ตั้งแต่ที่เจ้ามาอยู่ที่นี่ เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเขาแสดงอารมณ์ความรู้สึกและสนทนากับผู้อื่นอย่างเป็นธรรมชาติ แม้แต่ข้าที่เป็นย่าของเขา เด็กคนนั้นก็ไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาให้เห็น หยวนชิงหลิง หญิงชราผู้นี้ขอฝากหลานชายคนดีของข้าไว้กับเจ้าได้หรือไม่”

หยวนชิงหลิงถึงกับอึ้งจนไม่รู้ว่าตนเองจะต้องตอบรับหรือปฏิเสธความคาดหวังที่สวีไทเฮามอบให้มา หากวันหน้านางและเขาไม่เป็นดั่งที่พระนางต้องการ นางมิต้องถูกกุดหัวหรืออย่างไร

“เพคะ หม่อมฉันจะทำให้ดีที่สุด”

หยวนชิงหลิงพยายามตอบคำถามที่ให้ดูเป็นกลางที่สุด ในอนาคตจะเป็นอย่างไร คงต้องเอาไว้รอดูเมื่อถึงเวลานั้นก็แล้วกัน

หลังจากออกมาจากตำหนักหย่งโซ่ว ร่างบางก็ถูกใครบางคนเดินออกมาขวางเอาไว้ เขาคนนั้นคือองค์ชายใหญ่เซี่ยหยูเทียนที่เกิดจากฮองเฮาและฮ่องเต้เมื่อครั้งยังเป็นเพียงรัชทายาท

“คารวะองค์ชายใหญ่เพคะ”

หยวนชิงหลิงยอบกายคารวะอย่างอ่อนช้อย แต่ดวงตางามของนางกลับมิได้มองไปยังชายหนุ่ม สายตาของนางมองเลยไปยังด้านหลังของเขาแทน องค์ชายใหญ่เห็นสตรีตรงหน้ามิได้มองมาที่ตน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าด้านหลังของเขามีใครบางคนอยู่

“จิ้นอ๋อง มารับว่าที่พระชายาอย่างนั้นหรือ ข้าเองก็คิดที่จะมาถวายพระพรเสด็จย่าเช่นกัน จึงบังเอิญได้พบนางเข้าพอดี”

เซี่ยหวายอีพยักหน้าให้องค์ชายใหญ่เล็กน้อย ก่อนที่จะกวักมือเรียกหยวนชิงหลิงให้เดินมาหาตน ร่างบางเห็นดังนั้นนางก็ยอบกายคารวะองค์ชายใหญ่อีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

หลังจากที่สองร่างชายหญิงเดินลับไป ความรู้สึกปั่นป่วนชนิดหนึ่งก็เกิดขึ้นภายในใจขององค์ชายใหญ่อย่างหาสาเหตุมิได้ ตั้งแต่ที่ได้เห็นใบหน้างามของนางครั้งแรกในท้องพระโรง เขาก็ไม่เคยสลัดภาพของหญิงสาวนางนั้นออกไปจากหัวได้เลย ยิ่งได้รู้ว่าฮ่องเต้พระราชทานนางให้เป็นสตรีของจิ้นอ๋อง เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนรนเหมือนหัวใจถูกกระชากออกมาจากอก ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับสตรีนางใด นอกจากสตรีต่างแคว้นอย่างหยวนชิงหลิง

“อยู่ให้ห่างจากเขาเอาไว้ เขามิได้เป็นอย่างที่เจ้าเห็น”

หยวนชิงหลิงมองร่างสูงด้วยสีหน้างงงัน อยู่ดีๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ หัวของข้าคงจะตามเจ้าทันหรอกนะ

“ท่านอ๋องหมายถึงใครเพคะ”

“องค์ชายใหญ่”