แอบเดินทางไปเฉิงโจว

“หลิงเอ๋อ ข้าเองก็ไม่ชอบใจนักที่จะต้องแยกจากเจ้า แต่ที่ชายแดนนั้นอันตรายยิ่งนัก ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบ้าง แต่ถ้าหากเจ้าอยู่ที่นี่ภายในจวนจิ้นอ๋อง เช่นนั้นข้าก็จะได้ทำหน้าที่ของตนได้วางใจ เพราะว่าเจ้ายังปลอดภัยอยู่ในอาณาเขตของข้า”

หยวนชิงหลิงเข้าใจในความหมายที่เขากำลังสื่อ แต่ที่นางกำลังเป็นห่วงคือคนในครอบครัว ท่านแม่ ท่านย่าและน้องชายของนาง ไม่รู้ว่าเวลานี้พวกเขาจะเป็นเช่นไรบ้าง

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านเดินทางไปชายแดนได้อย่างวางใจเถอะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย รอวันที่ท่านกลับมา”

เซี่ยหวายอีดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มของนางอย่างโหยหา แต่เวลานี้เขามีภาระหน้าที่ที่สำคัญจะต้องทำ จำต้องปล่อยนางไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์

หลังจากที่กองทัพของจิ้นอ๋องออกเดินทางไปยังชายแดน ข่าวการศึกภายในแคว้นฉินก็ถูกส่งมาอยู่เรื่อยๆ เป็นอย่างที่เซี่ยหวายอีคาดเดา เฉิงอ๋องนำกำลังกองทัพของตนเดินทางเข้าประชิดเมืองหลวงแคว้นฉินในเวลาเพียงหนึ่งเดือน

ศึกภายในแคว้นฉินกำลังระอุ ที่ชายแดนแคว้นอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ แคว้นฉินต่างก็เตรียมกำลังทหารเอาไว้ เพื่อรอดูว่าฝ่ายใดจะกลายเป็นผู้ที่เพลี่ยงพล้ำไปก่อน คนพี่หรือคนน้องหรืออาจเป็นทั้งสองฝ่าย แต่ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ หลังจากเสร็จศึกในครั้งนี้ พวกเขาจะต้องบอบช้ำไม่มากก็น้อย และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่ต่างแคว้นได้เวลาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของตน

สองเดือนมานี้หยวนชิงหลิงเฝ้ารอจดหมายจากชายแดนแต่นางกลับไม่ได้ข่าวคราวครอบครัวของตนเลย ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่ดีหรือไม่

ศึกภายในแคว้นฉินทำให้ประชาชนต้องเดือดร้อนเป็นอย่างมาก ข้าวปลาอาหารไม่ว่ากองทัพจะเดินทางผ่านไปหมู่บ้านไหน ก็มักจะถูกปล้นสะดมจากทหารของทั้งสองฝ่าย เด็กหนุ่มที่อายุครบสิบสี่ไปจนถึงชายชราอายุหกสิบก็จะถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร แต่สงครามระหว่างฮ่องเต้ฉินและเฉิงอ๋องยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง

“เราคงต้องทำอะไรสักอย่าง ให้อยู่แต่ภายในจวนเฉยๆ เช่นนี้ไม่มีทางที่จะทำให้ข้าสบายใจได้”

ร่างบางนำชุดของเซี่ยหวายอีมาปรับแก้ให้เล็กลง ก่อนที่จะสวมเอาไว้ภายใต้ชุดสตรีของนาง จากนั้นหยวนชิงหลิงจึงออกจากจวนไปพร้อมกับสาวใช้สองนางและองครักษ์ผู้คุมกันอีกสี่คน

นางแสร้งทำทีว่าต้องการออกมาเดินเล่นและซื้อชุดใหม่ แต่หลังจากที่สาวใช้และคนคุมกันละสายตา นางก็แอบถอดชุดด้านนอกออก จากนั้นแต่งตัวเป็นบุรุษเดินออกจากร้านขายชุดสตรีแห่งนั้นไปอย่างง่ายดาย

หยวนชิงหลิงตรงไปที่ร้านขายสัตว์ นางจ่ายเงินซื้อม้าที่ลักษณะดีและดูแข็งไปกว่าห้าร้อยตำลึง ก่อนจะแวะซื้อเสบียงเพื่อเอาไว้กินระหว่างทาง จากนั้นจึงควบมันตรงไปยังประตูเมือง

“ขอโทษนะเซี่ยหวายอี ที่ข้าต้องขัดคำสั่งของท่าน ข้าไม่สามารถทนรอฟังข่าวอยู่ที่นี่เพียงอย่างเดียวได้ หากเราสองยังมีวาสนาต่อกันอยู่ สักวันพวกเราจะต้องได้กลับมาพบกันอีกแน่”

หยวนชิงหลิงมองประตูเมืองอันใหญ่โตของแคว้นเซี่ย ก่อนตัดสินใจควบอาชาตัวพ่วงพีที่นางพึ่งได้มาเป็นคู่หูจากไป พร้อมด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ต่อบุรุษที่มีผลต่อความรู้สึกของนาง อย่างไม่รู้ตัว

กว่าองครักษ์ที่เซี่ยหวายอีวางเอาไว้ข้างกายนางจะรู้ตัวว่าหยวนชิงหลิงหายไป นางก็เดินทางออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ร่างบางเร่งขี่ม้าทั้งวันทั้งคืน จะหยุดให้ม้าได้พักก็เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น

ในระหว่างสองเดือนที่เซี่ยหวายอีเดินทางไปยังชายแดน นางจะใช้เวลาส่วนใหญ่ที่ห้องหนังสือของเขา เพราะที่นั่นมีความทรงจำมากมายระหว่างคนทั้งสอง เมื่ออยู่ที่นั่นทำให้นางคลายความคิดถึงที่มีต่อเขาลงไปไม่น้อย และยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่งคือ นางได้คัดลอกแผนที่แคว้นเซี่ยที่อยู่ภายในห้องหนังสือของเซี่ยหวายอีติดมือมาด้วย ดังนั้นเมื่อนางต้องออกเดินทางไปยังแคว้นฉินจึงไม่จำเป็นต้องผ่านชายแดนเมืองจิ่งโจว ที่กองทัพของจิ้นอ๋องตั้งอยู่

ไม่กี่ชั่วยามก่อนที่ร้านขายอาภรณ์สตรี ลู่หลี

“ท่านองครักษ์เจ้าคะ ท่านหญิงลู่จิวหายตัวไปแล้ว”

สาวใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลหยวนชิงหลิง วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากร้านขายชุดสตรีที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง

“หมายความว่าอย่างไร ที่เจ้าบอกว่านางหายตัวไปแล้ว เจ้าดูให้ดีแล้วใช่หรือไม่”

“ข้าดูภายในห้องเปลี่ยนชุดทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ นางบอกว่าต้องการเปลี่ยนชุดที่เลือกมาดูว่าใส่แล้วงดงามหรือไม่ นางให้เราสองคนรอที่ด้านนอก ผ่านไปนานข้าเห็นว่านางเงียบหายไปจึงได้เคาะประตูเพื่อดูว่านางเกิดปัญหาใดหรือไม่ แต่ปรากฏว่าภายในห้องไม่มีร่างของนางอยู่แล้ว เหลือเพียงอาภรณ์ที่นางสวมใส่ติดกายมาเท่านั้น”

สาวใช้นางนั้นชูชุดเดิมของหยวนชิงหลิงขึ้นให้พวกเขาดู ก่อนที่จะมีซองกระดาษร่วงหล่นลงมา ด้านหน้าซองกระดาษแผ่นนั้นเขียนชื่อของเซี่ยหวายอีเอาไว้ องครักษ์ผู้นั้นหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะเข้าใจในอะไรบางอย่าง

“รีบออกตามหานางเร็วเข้า ข้าคิดว่านางคงจะหนีไปได้ไม่ไกลนักหรอก หากให้ท่านอ๋องรู้ว่าพวกเราทำนางหายไป คงได้ถูกลงโทษกันหมดแน่”

เมื่อองครักษ์ผู้นั้นเอ่ยจบ ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันออกตามหาหยวนชิงหลิงภายในเมืองหลวงทุกซอกซอย แต่ก็ยังไร้เงาของนาง

“ข้าได้เขียนจดหมายฝากเอาไว้แล้วว่า อย่าได้โทษว่าเป็นความผิดขององครักษ์และสาวใช้เหล่านั้นเลย เป็นข้าที่ต้องการออกไปตามหาครอบครัวด้วยตนเอง หวังว่าเซี่ยหวายอีจะไม่ลงโทษพวกเขา ไม่อย่างนั้นข้าคงจะรู้สึกผิดที่ทำให้พวกเขาต้องเดือดร้อน”

ร่างบางพึมพำเสียงเบาระหว่างที่หยุดพักม้าที่วัดร้างแห่งหนึ่ง ตรงทางแยกไปยังชายแดนเฉิงโจว

องครักษ์ที่จวนจิ้นอ๋องได้รีบควบม้าส่งสารไปยังจิ่งโจวเพื่อรายงานว่าหยวนชิงหลิงหนีออกไปจากแคว้นเซี่ยแล้ว ต่อมาเมื่อเซี่ยหวายอีได้อ่านจดหมายในมือ เขาก็คิดว่านางน่าจะเดินทางไปยังเฉิงโจวเพื่อออกตามหาครอบครัว

หนึ่งเดือนต่อมา ที่ชายแดนเมืองเฉิงโจวแห่งแคว้นฉิน หน้าด่านถูกปิดเอาไว้มีทหารหลายนายเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา ไม่มีผู้ใดเข้าไปได้และไม่มีผู้ใดสามารถออกมาได้เช่นกัน หยวนชิงหลิงแอบซุ่มดูอยู่ห่างๆ มาสองสามวันแล้ว นางรอจังหวะจนกระทั่งท้องฟ้ามืดลงและทหารที่เฝ้าอยู่ถูกสับเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ช่วงเวลานั้นจะไม่มีผู้ใดเฝ้าหน้าทางเข้าชั่วคราว

“เจ้าเป็นอิสระแล้ว รีบหนีเข้าป่าไปซะ อย่ามาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ เพราะเจ้าจะถูกมนุษย์จับตัวมาขายอีก”

หยวนชิงหลิงตบไปที่สะโพกของมันสองที เพื่อกระตุ้นให้มันออกวิ่ง เมื่อเห็นว่าม้าตัวนั้นวิ่งหายเข้าไปในป่าแล้ว ร่างบางในชุดเด็กหนุ่มก็รีบทะยานเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วโดยไม่มีผู้ใดทันสังเกต ถึงแม้วิชาการต่อสู้ของนางอาจจะไม่เก่งกาจนัก แต่เรื่องหนีนั้นนางคิดว่านางมั่นใจมาก

ภายในเมืองเฉิงโจว ช่วงเวลาที่ดวงตะวันพึ่งจะลาลับขอบฟ้าไปได้เพียงไม่นาน ภายในเมืองกลับมีร้านอาหารข้างทางเล็กๆ เปิดอยู่แค่เพียงร้านเดียว ดูท่าว่าที่นี่เองก็ได้รับผลกระทบเพราะสงครามที่เหล่าเชื้อพระวงศ์ก่อขึ้นไม่น้อย

ตามถนนหนทาง ไม่ค่อยมีผู้คนออกมาเดินข้างนอกเลยทั้งที่ยังเป็นแค่ช่วงหัวค่ำ ร่างบางนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง ก่อนจะตะโกนสั่งบะหมี่เสียงแหบแหลมเพราะนางจำต้องดัดให้เสียงเหมือนบุรุษ เถ้าแก่วัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีที่ขายบะหมี่อยู่กับภรรยา รีบกุลีกุจอมาทำบะหมี่ให้นาง