ข่าวคราวจากเฉิงโจว

เสียงสรรเสริญดังกึกก้องไปทั่วทั้งตำหนัก ข้ารับใช้ต่างก็หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปลื้มปีติ เพราะจากนี้ไปพวกตนที่ตกอยู่ในขุมนรกมาเนิ่นนาน วันนี้คงได้รับการปลดปล่อยแล้ว

“มีพระราชโองการลงไป ปลดฮองเฮาที่ไร้คุณธรรมผู้นั้นให้ไปอยู่ในตำหนักเย็นตั้งแต่วันนี้ ห้ามนางก้าวขาออกมาภายนอกจนกว่านางจะสิ้นอายุขัย ส่วนองค์ชายใหญ่ห้ามออกจากตำหนักของตนจนกว่าจะมีคำสั่งจากเรา”

หลังจากที่มีพระราชโองการออกไป ข่าวเรื่องที่ฮองเฮาถูกปลดไปอยู่ในตำหนักเย็นได้ถูกลือไปทั่วเมืองหลวง อีกทั้งองค์ชายใหญ่ที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของนางยังถูกกักบริเวณอยู่ภายในตำหนัก

ทุกคนต่างพูดถึงเรื่องนั้นไม่ขาดปาก แม้แต่นักกวียังนำมาแต่งเป็นเรื่องเล่าในโรงน้ำชา ถึงความผิดของต้วนฮองเฮาที่กระทำต่อข้ารับใช้ในตำหนักของพระนาง

“ต้วนฮองเฮามีความผิดก็จริง แต่องค์ชายใหญ่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดของนางด้วยอย่างนั้นหรือ เหตุใดฮ่องเต้ถึงได้สั่งลงโทษเขา”

หยวนชิงหลิงวางตำราในมือที่กำลังอ่านลง หลังจากได้ฟังเซี่ยหวายอีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงเมื่อวานนี้

“แม้ยังไม่มีหลักฐานแต่ฝ่าบาทก็มิใช่คนโง่ เรื่องที่เขาร่วมมือกับองค์ชายห้าแคว้นฉินข้าก็ได้กราบทูลไปแล้ว อยู่ที่พระองค์แล้วว่าจะตัดสินใจอย่างไรต่อไป ตอนนี้ก็ได้รู้ชัดแล้วว่าพระองค์ทรงเชื่อเรื่องที่เจ้าเล่าให้ข้าฟัง ถึงได้สั่งกักตัวเขาเอาไว้ภายในตำหนักเพื่อจับตาดู จากนี้ก็เป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องออกค้นหาแหล่งกบดานที่เขาใช้ซ่องสุมกำลังคน หลังจากที่หนีออกมาจากหุบเขาแห่งนั้น”

หยวนชิงหลิงพยักหน้า ก่อนที่จะเลียบๆ เคียงๆ ถามร่างสูงที่กำลังก้มหน้าทำงาน

“แล้ว...เรื่องครอบครัวของข้าเล่า ท่านอ๋องได้ข่าวจากคนของท่านบ้างหรือไม่ ข้าไม่ได้จะเร่งรัดนะ แต่ว่านานแล้วที่ไม่ได้ข่าวจากทางนั้น”

เซี่ยหวายอีวางพู่กันที่อยู่ในมือลง ก่อนจะกวักมือเรียกให้นางเข้ามาหาตน หยวนชิงหลิงเองก็ทำตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย ร่างสูงรวบตัวของนางเข้ามาในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกอดนางเอาไว้ เรื่องนี้ความจริงเขาไม่คิดที่จะบอกนางเพราะกลัวว่านางจะเสียใจ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ความจริงย่อมเป็นความจริง ต่อให้ปิดบังแค่ไหนสักวันนางคงต้องรู้แน่

“เฉิงอ๋องผู้นั้นมีสนมชายามากมายที่ซ่อนเอาไว้ภายในตำหนัก แม้เขาจะมิได้แต่งตั้งพวกนางออกหน้าออกตา แต่ก็ถือว่าเป็นคนของเขา และครอบครัวของเจ้าถูกย้ายออกจากจวนเฉิงอ๋องไปเมื่อเดือนก่อน เพราะท่านแม่ของเจ้าไม่ยินยอมแต่งให้เขา ตอนนี้พวกเขาได้รับการดูแลจากคนของข้าอย่างลับๆ แต่อีกไม่นานเฉิงอ๋องจะต้องรู้สึกระแคะระคายเรื่องนี้แน่ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะหลิงเอ๋อ ข้าได้ส่งคนไปแอบช่วยพวกนางออกมาจากที่นั่นแล้ว และอย่าได้คิดตำหนิตนเองในเรื่องที่เจ้ากระทำลงไป ถึงอย่างไรที่เจ้าไปทำทั้งหมดนั้นก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา คนในครอบครัวของเจ้าจะต้องเข้าใจแน่”

หยวนชิงหลิงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นางทำพลาดอย่างใหญ่หลวง ไม่รู้ว่าตอนนั้นนางไปเอาความมั่นใจเหล่านั้นมาจากที่ใด ที่คิดว่าที่เฉิงอ๋องไม่ยอมแต่งงานเป็นเพราะยังรักท่านแม่ของนางอยู่ ทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงของเขา ที่ต้องการตบตาเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างนางเท่านั้น บางทีเขาอาจเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดก็เป็นได้ และองค์ชายห้าก็เป็นแค่เพียงหมากตัวหนึ่งของเขา

“ขอบคุณท่านอ๋องที่คอยช่วยเหลือข้ามาตลอด ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทน นอกจากความจงรักภักดีที่ข้ามีต่อท่าน”

หยวนชิงหลิงในยามนี้ไม่ต่างจากคนที่กำลังจมน้ำ แล้วมีขอนไม้ใหญ่ลอยมาให้นางเกาะเพื่อให้รอดตาย และขอนไม้นั้นก็มีชื่อว่าเซี่ยหวายอี แม้นางจะยังไม่มั่นใจว่าตัวนางนั้นมีใจต่อเขาหรือไม่ แต่นางมั่นใจว่าตนเองนั้นไว้ใจและเชื่อใจเขายิ่งว่าบุรุษทุกคนที่เข้ามาในชีวิตของนาง ไม่อย่างนั้นหยวนชิงหลิงคงไม่ปล่อยให้เขาแตะเนื้อต้องตัวนาง ทั้งที่องค์ชายห้าไม่เคยได้ทำเช่นนี้มาก่อน

“เจ้าไม่ต้องตอบแทนสิ่งใดข้า เพราะที่ข้าทำเพื่อเจ้าทั้งหมดนั้นเป็นความพอใจของข้าเอง ขอเพียงเจ้าอยู่ข้างกายข้าเช่นนี้ไปเรื่อยๆ อย่าจากข้าไปที่ใดเพียงเท่านี้ข้าก็พอใจแล้ว”

สองร่างตระกองกอดกันอยู่ภายในห้องหนังสือในเรือนของจิ้นอ๋อง ปล่อยความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นให้เป็นเรื่องของอนาคต

เพล้ง!!!

“สารเลวเอ๊ย!!! หรือว่าเสด็จพ่อไปรู้ระแคะระคายเรื่องใดมา ถึงได้สั่งลงโทษข้าเช่นนี้”

องค์ชายใหญ่กวาดของมีค่าที่อยู่ใกล้มือลงจากโต๊ะด้วยความหัวเสีย เขาไม่เข้าร่วมว่าราชการในท้องพระโรงแค่เพียงไม่กี่วันเหตุใดเรื่องราวถึงได้บานปลายออกไปจนไม่สามารถควบคุมได้เช่นนี้ หรือว่าจะเป็นเจ้านั่นที่คอยพูดยุยงเสด็จพ่อให้ชิงชังเขา

“ข้าจะมัวมานั่งสบายใจอยู่ในตำหนักเช่นนี้ไม่ได้ ส่งสารออกไปให้คนของเราเตรียมตัวเอาไว้ ในเมื่อเสด็จพ่อไม่เห็นข้าเป็นลูก เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพระองค์เช่นกัน”

องค์ชายใหญ่เอ่ยออกมาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ประดุจเสือร้ายที่กำลังรอคอยขย้ำคอหอยของเหยื่อที่มันหมายตาเอาไว้

ทางด้านสายลับที่เซี่ยหวายอีวางเอาไว้ที่เฉิงโจวก็ส่งสารลับมายังจวนจิ้นอ๋องอย่างเร่งด่วน เมื่อเฉิงอ๋องเริ่มระดมกำลังทหารของเขา ราวกับว่ากำลังเตรียมทำศึกใหญ่อย่างไรอย่างนั้น หลังจากที่ได้รับสารนั้นมาชายหนุ่มก็รีบตรงดิ่งเข้าไปในวังเพื่อกราบทูลฮ่องเต้ทันที

“เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับองค์ชายใหญ่หรือไม่ ที่เขาทำเช่นนี้เป็นเพราะข้าสั่งลงโทษเขาอย่างนั้นหรือ”

เซี่ยวหวายอีถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ เดิมทีเขาก็เป็นคนที่พูดน้อยอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นผู้เป็นลุงที่มีท่าทีเศร้าเสียใจเพราะบุตรชายที่เป็นดั่งสายเลือดของตน ทรยศต่อบ้านเกิดเมืองนอนไปเข้ากับศัตรูเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปลอบใจเช่นไรดี

“เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐาน บางทีที่เฉิงอ๋องระดมกำลังทหาร อาจเป็นเพราะต้องการชิงบัลลังก์จากฮ่องเต้ฉินก็เป็นได้นะพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ฝ่าบาทปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกระหม่อมเถิด หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด อีกไม่นานพวกเราคงได้รู้แน่”

หลังจากที่เซี่ยหวายอีหารือเรื่องต่างๆ ภายในห้องทรงงานกับฮ่องเต้เสร็จแล้ว เขาก็รีบออกจากวังหลวงเพื่อบอกเรื่องนี้ให้หยวนชิงหลิงฟัง เพราะเวลานี้เฉิงอ๋องได้ปิดเส้นทางเข้าออกชายแดนแคว้นฉินเอาไว้หมดแล้ว ทำให้ครอบครัวของนางยังไม่สามารถหนีออกมาจากที่นั่นได้

เรื่องการระดมกำลังของเฉิงอ๋องได้ถูกหยิบยกขึ้นมาหารือภายในท้องพระโรง ฮ่องเต้จึงมีพระราชโองการสั่งให้จิ้นอ๋องนำกองทหารไปตรึงกำลังเอาไว้ที่ชายแดน เพราะพระองค์เกรงว่าแคว้นฉินจะเล่นไม่ซื่อทั้งที่ทั้งสองแคว้นลงนามในสัญญาสงบศึกกันไปแล้ว

“ท่านให้ข้าตามไปด้วยได้หรือไม่”

หยวนชิงหลิงเอ่ยถามเซี่ยหวายอีในระหว่างที่กำลังช่วยเขาสวมชุดเกราะ เพราะวันนี้เป็นวันที่กองทัพจะต้องออกเดินทางไปยังชายแดนตามคำสั่งของฮ่องเต้ ร่างสูงที่เห็นใบหน้างามแสดงอาการไม่สบายใจเช่นนั้นออกมา เขาจึงหันกลับไปจับมือของนางเอาไว้