นางหายตัวไป

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเรียบเฉย หยวนชิงหลิงหวนนึกถึงสายตาที่เอาแต่จ้องมองนาง ตอนที่อยู่ในงานเลี้ยง แม้นางจะทำเหมือนมิได้สนใจ แต่นางก็รับรู้ได้ว่าตนเองถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ตลอด

ยิ่งนางจับได้ว่าเขาแอบมองนาง แต่เขากลับมิได้หลบสายตา ยังยกจอกเหล้าและส่งยิ้มมาให้นางอีก หยวนชิงหลิงเองก็พอจะรู้โดยสัญชาตญาณว่า ใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลาของเขาคนนั้น ดูไม่ปกติ

“อื้ม ข้ารู้แล้ว ท่านอ๋องไม่ต้องเป็นห่วง”

หยวนชิงหลิงตอบรับคำพูดของเซี่ยหวายอีอย่างเต็มใจ หลังจากที่เขาเดินมาส่งนางที่ตำหนักรับรอง ชายหนุ่มก็จากไป

“ท่านย่า ท่านแม่ อี้เอ๋อ พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง ยังสุขสบายดีอยู่หรือไม่”

เมื่อหยวนชิงหลิงได้มีเวลาอยู่เงียบๆ เพียงคนเดียว ความคิดถึงที่มีต่อครอบครัวก็ผุดขึ้นมา ระยะเวลาที่นางเดินทางมายังแคว้นเซี่ยตั้งแต่ที่ออกมาจากแควินฉินจนถึงตอนนี้ ก็ปาเข้าไปสี่เดือนกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเวลานี้ครอบครัวของนางจะเป็นอย่างไรบ้าง

เห็นทีนางคงต้องขอความช่วยเหลือจากจิ้นอ๋องอย่างจริงจังเสียแล้ว เพราะหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ใจของนางก็ยากที่จะสงบลงได้

เสียงล้อรถม้าบดกับก้อนหินขรุขระดังแว่วเข้ามาในโสต ร่างบางของหยวนชิงหลิงถูกเขย่าไปมาจนทำให้นางรู้สึกเจ็บระบม เปลือกตางามขยับไหวเบาๆ แสดงท่าทางว่านางเริ่มรู้สึกตัวตื่น ความคิดแรกที่ผ่านเข้ามาในหัวคือ นางกำลังมีปัญหา

ทุกอย่างเป็นจริงดั่งที่หยวนชิงหลิงคิด เมื่อคืนก่อนที่นางจะเข้านอน มีนางกำนัลผู้หนึ่งยกชามรังนกเข้ามาในห้องให้นาง บอกนางว่าให้ดื่มก่อนนอนจะทำให้หลับสบาย นางคิดว่าในวังหลวงที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาจะทำให้นางปลอดภัย ไม่คิดว่าตนเองจะตกหลุมพรางจนถูกจับตัวมาเช่นนี้

ใครกันที่อุกอาจถึงขั้นกล้าชิงตัวคนออกมาจากวังหลวงได้ ในหัวของหยวนชิงหลิงตอนนี้มืดแปดด้าน นางพึ่งเดินทางมาถึงแคว้นเซี่ย ไม่คิดว่าจะมีคนที่เกลียดนางถึงขั้นต้องลงมือกับนางเช่นนี้

ในแคว้นเซี่ยคนที่เกลียดนางที่สุดเห็นจะเป็นต้วนฮองเฮาเพราะนอกจากฮองเฮาแล้วจะยังมีใครอีก แต่ตอนนี้นางถูกฮ่องเต้สั่งกักบริเวณอยู่แต่ภายในตำหนัก เช่นนั้นแล้วเป็นใครกัน

แต่แล้วใบหน้ายิ้มแย้มของคนผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของนาง หรือว่าจะเป็นองค์ชายใหญ่ ที่เขาทำเช่นนี้เพราะต้องการแก้แค้นแทนเสด็จแม่ของเขาอย่างนั้นหรือ

ความคิดภายในหัวของหยวนชิงหลิงตีกันยุ่งไปหมด นางคิดไม่ออกแล้วว่าใครกันที่ลักพาตัวนางมาเช่นนี้ ไม่นานความคิดทั้งหลายของนางก็หยุดชะงักลง เมื่อรถม้าที่นางโดยสารมาค่อยๆ วิ่งช้าลงจนหยุดนิ่งสนิท

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตูรถม้า จากนั้นมันจึงถูกดึงเปิดออกอย่างแรง หยวนชิงหลิงถีบสวนคนที่เปิดประตูก่อนที่จะกระโดดออกจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ร่างบางหยุดยืนอยู่ที่พื้นได้อย่างมั่นคง ก่อนที่สายตาของนางจะสะดุดเข้ากับใบหน้าของคนผู้หนึ่ง ที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้า

“สารเลวฉินฉู่อี้!! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

หยวนชิงหลิงตะโกนออกมาเสียงดังอย่างเดือดดาล คนที่วางแผนสังหารบิดาของนาง คนที่ทำลายครอบครัวของนางจนต้องบ้านแตกสาแหรกขาด คนเลวที่นรกส่งมาเกิดคนนั้นคือคนที่จับตัวของนางมา

“โอ้โห!! ไม่ได้พบหน้ากันเพียงไม่นาน ฝีปากของเจ้าคมกริบขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ หยวนชิงหลิง รู้สึกอย่างไรบ้างที่ต้องตกมาอยู่ในกำมือของข้าอีกครั้ง”

หยวนชิงหลิงถ่มน้ำลายลงไปบนพื้นด้วยท่าทางเหยียดหยาม

“ถุย!! ขันทีเช่นเจ้ายังกล้าเอ่ยปากเช่นนี้ได้อยู่อีกหรือ”

หยวนชิงหลิงสะกิดแผลเก่าขององค์ชายห้าด้วยท่าทีได้ใจ ก่อนร่างสูงที่นั่งอยู่บนหลังม้าจะทะยานลงมา ใช้มือหนาบีบลำคอเล็กของนางด้วยความโกรธแค้น

“เป็นอย่างไรเล่า เจ้ายังคิดจะปากดีอยู่อีกหรือไม่ เมื่อได้รู้ว่าตนเองกำลังจะตายภายใต้เงื้อมมือของข้า ขอร้องอ้อนวอนข้าสิ หยวนชิงหลิง บางทีข้าอาจจะใจดียอมปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อก็ได้”

นางไม่คิดยอมแพ้ให้องค์ชายห้า ต่อให้นางจะต้องตายก็ตามที แม้วรยุทธของนางจะสู้เขาไม่ได้แต่นางก็ไม่คิดร้องขอชีวิตจากเจ้าเดรัจฉานผู้นี้แน่ หยวนชิงหลิงกัดปากตนเองก่อนที่จะพ่นเลือดในปากใส่ดวงตาของเขา

“เจ้า!! หยวนชิงหลิง ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกลายเป็นสตรีบ้าเลือดเช่นนี้”

องค์ชายห้าปาดเลือดออกจากดวงตาของตนก่อนที่จะใช้สันมือสับลงไปที่ต้นคอของนางอย่างแรง ทำให้ร่างบางหมดสติล้มพับลงบนพื้น องค์ชายห้าที่เห็นนางหมดสติไปแล้วแต่ความรู้สึกที่ถูกเหยียดหยามยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในในอก เขาเตะเข้าที่ชายโครงของนางอีกหลายครั้งก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้เป็นหน้าที่คนของตนจัดการกับนางต่อ

ภายในวังหลวง ความวุ่นวายได้บังเกิดขึ้นเมื่อหยวนชิง หลิงหายตัวไปจากตำหนักรับรอง นางกำนัลที่ทำหน้าที่ดูแลและขันทีที่ทำหน้าที่เฝ้าด้านหน้าตำหนัก ถูกจับตัวมาทรมานเพื่อเค้นเอาความจริง และผู้ที่ลงมือด้วยตนเองคือเซี่ยหวายอี จิ้นอ๋องที่ผู้คนในเมืองหลวงต่างเล่าลือถึงความโหดเหี้ยมอำมหิตของเขานั่นเอง

ยังไม่ทันที่เล็บจากนิ้วมือทั้งสิบของพวกเขาจะถูกถอด นางกำนัลที่ส่งถ้วยรังนกให้หยวนชิงหลิงดื่มก็สารภาพออกมาจนหมด นางบอกว่าตนเองรับเงินหนึ่งร้อยตำลึงมาจากนางกำนัลที่อยู่ในตำหนักชิงหนิง เพื่อส่งรังนกให้หยวนชิงหลิงดื่มเท่านั้น เรื่องต่อจากนั้นนางไม่รู้แล้ว

เซี่ยหวายอีนำกำลังทหารเข้าตรวจค้นตำหนักชิงหนิงของฮองเฮา ก่อนจะพบว่านางกำนัลผู้นั้นได้กลายเป็นศพไปแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างมาถึงทางตัน แต่เขารู้ว่าคนที่ทำเรื่องนี้จะต้องเป็น ต้วนฮองเฮาแน่ แต่ตอนนี้ในมือของตนนั้นไร้หลักฐานเอาผิดนาง ทำให้เซี่ยหวายอีจำต้องออกมาจากที่นั่นมือเปล่า

“ท่านอ๋อง มีสารลับส่งมาจากเมืองเฉิงโจวพ่ะย่ะค่ะ”

ชางรุ่ยและเข่อซิงเดินเข้ามาพร้อมกัน ทั้งยังยื่นม้วนกระดาษแผ่นเล็กให้นายของตน เซี่ยหวายอีรับม้วนกระดาษมาคลี่ออกอ่าน ก่อนที่จะคำรามออกมาเสียงดังอย่างเดือดดาล ดวงตาสีแดงฉานบ่งบอกว่าความอดทนของขานั้นได้หมดลงแล้ว

“เดรัจฉานแซ่ฉิน!!! ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่”

เซี่ยหวายอีย้อนกลับเข้าไปในวังหลวงอีกครั้ง ก่อนที่จะรายงานเรื่องทั้งหมดแก่ฮ่องเต้ จากนั้นไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็ควบม้าออกจากเมืองหลวงไป

ทางด้านหยวนชิงหลิงที่หมดสติไปเพราะถูกฉินฉู่อี้ทุบที่ต้นคอ ร่างของนางถูกโยนขึ้นไปบนเรือสำเภาลำใหญ่ ก่อนจะแล่นออกทะเลไป เซี่ยหวายอีที่รีบขีม้าตามมาทั้งวันทั้งคืนนั้น พบเพียงรถม้าที่ว่างเปล่าจอดอยู่กลางหุบเขา เมื่อคนของเขาออกตามรอยไปพบว่าจุดสิ้นสุดของร่องรอยล้อรถม้าคือทะเล

“เรามาช้าไปหลายวันเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่รู้ว่าพวกมันแล่นเรือออกทะเลไปทางทิศใด เห็นทีการตามหาท่านหญิงลู่จิวคงจะไม่ง่ายเสียแล้ว”

ชางรุ่ยที่ทำหน้าที่ตามรอย เอ่ยรายงานแก่นายของตนด้วยท่าทางเห็นใจ ไม่ง่ายที่จะได้เห็นท่านอ๋องเป็นห่วงเป็นใยสตรีอื่นเช่นนี้ แต่แล้วนางกลับต้องมาถูกพรากไปเสียได้

“ตามต่อ ให้สายลับทางเมืองเฉิงโจวรายงานทุกความเคลื่อนไหว ถ้าหากเฉิงอ๋องมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วย ที่นั่นจะเป็นที่แรกที่ข้าจะนำกองทัพไปถล่มให้ราบเป็นหน้ากลอง”

เซี่ยหวายอีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอำมหิต ไม่ต่างจากดวงตาคมกริบที่แสนลึกล้ำของเขาเมื่อยามที่พร้อมออกศึกในสนามรบ