ล้อมจับองค์ชายใหญ่

“ระวังตัวด้วย แม้ว่าข้าจะรู้ว่าท่านเก่งกาจกว่าผู้ใด แต่อาวุธนั้นไร้ดวงตาอาจทำให้บาดเจ็บได้”

หยวนชิงหลิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเซี่ยหวายอีพานางกลับมาส่งยังที่พักในค่ายทหาร

“ได้ข้าจะระวัง เจ้าเองก็ห้ามออกไปจากที่นี่โดยเด็ดขาด แม้พวกเขาจะอ้างคำสั่งของข้าก็ตามที”

เอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกจากกระโจมที่พักไป

“ให้คนเฝ้าที่นี่เอาไว้ห้าคน ห้ามใครก็ตามที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเข้าใกล้กระโจมหลังนี้”

สั่งจบร่างสูงก็ทะยานลับหายไปในความมืด หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ นางไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะจบลงเมื่อใด แต่องค์ชายใหญ่ไม่มีทางนั่งรออยู่เฉยๆ เพื่อให้จิ้นอ๋องจับตัวเขาได้แน่

“แคกๆๆๆ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!! เหตุใดถึงได้มีควันมากมายเพียงนี้”

องค์ชายใหญ่ที่พึ่งได้สติ เดินโซซัดโซเซออกมาจากเรือนหลังเล็กที่เขาคิดจะใช้ช่วงเวลาวสันต์ร่วมกับหยวนชิงหลิงทั้งคืน คนของเขาที่เห็นนายใหญ่เดินมาด้วยท่าทางแปลกประหลาดก็รีบเข้ามาดูทันที

“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะเหตุใดองค์ชายถึงได้....เลือด!!!พระองค์ได้รับบาดเจ็บหรือ”

คนขององค์ชายใหญ่รีบเข้ามาดูอาการเจ้านายของตน เมื่อเห็นว่าชุดของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉานไปทั่วทั้งตัว

“ข้า...ไม่เป็นอันใด แล้วนางอยู่ที่ไหน เหตุใดหมู่บ้านถึงได้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นเช่นนี้ พวกเจ้าตรวจตรากันอย่างไร คิดจะให้ทหารยกกองทัพมาถล่มพวกเจ้าที่นี่จนราบเป็นหน้ากลองอย่างนั้นหรือ รีบหาทางทำอะไรสักอย่างกับเพลิงพวกนี้เร็วเข้า”

องค์ชายใหญ่จับไปที่หัวของตนด้วยท่าทางมึนงง ก่อนจะสั่งให้คนของเขารีบดับไฟ ภายในหมู่บ้านใจกลางหุบเขาเกิดชุลมุนวุ่นวายขึ้นโดยที่ตัวต้นเรื่องไม่ได้รับรู้เลยสักนิด

กระท่อมหญ้าแห้งที่นางจุดไฟเอาไว้ ถูกพระเพลิงเผาผลาญไปกว่าสิบหลัง ทำให้เวลานี้ยากต่อการควบคุม คนขององค์ชายใหญ่รีบพยุงนายของตนให้ออกห่างจากกองเพลิงที่กำลังลุกโชน

องค์ชายห้าและคนของเขาที่พักอยู่อีกด้านของหมู่บ้าน รีบวิ่งมายังต้นเพลิงก่อนจะเห็นองค์ชายใหญ่ถูกพยุงออกไป ทำให้เขาก็นึกถึงใบหน้างามของหยวนชิงหลิงขึ้นมาทันที

“หยวนชิงหลิงนางอยู่ที่ไหน พวกเจ้ารีบไปตามหาเร็วเข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนขององค์ชายห้ารับคำสั่งก่อนจะแยกตัวกันออกไป ชายหนุ่มไม่ได้ห่วงเรื่องที่นางจะเป็นอันตรายหรือนางจะตายอยู่ในกองเพลิง แต่ที่เขาห่วงคือกลัวว่านางจะหนีรอดเงื้อมมือเขาไปได้ต่างหาก หากเรื่องที่เขาร่วมมือกับองค์ชายใหญ่แคว้นเซี่ยถูกเปิดเผยขึ้นมา แผนการทุกอย่างที่วางเอาไว้มาเนิ่นนานจะต้องพังไม่เป็นท่า เขาไม่มีทางยินยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่

“หยวนชิงหลิง ตอนนี้เจ้าหลบอยู่ที่ไหน อย่าคิดว่าวันนี้เจ้าจะหนีข้าพ้น”

ดวงตาคมกริบขององค์ชายห้า มองไปยังพระเพลิงที่กำลังผลาญหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยดวงตาที่ยากจะคาดเดา

“เตรียมตัวกันให้พร้อม ข้าได้คนนำทางที่เป็นนายพรานอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่อยู่ตีนเขามาแล้ว พวกเจ้าตามเขาไป นอกจากเส้นทางนี้แล้วยังมีทางเข้าอีกเส้นทางหนึ่งที่ซ่อนอยู่อีกฟากของเขาลูกนี้ แต่ทางด้านนั้นเป็นแม่น้ำดังนั้นเราจะแยกกันออกเป็นสองกลุ่ม เข่อซิงเจ้านำกำลังคนห้าพัน อ้อมไปโจมตีที่แม่น้ำทางด้านนั้น อย่าปล่อยให้สิ่งมีชีวิตใดก็ตามเล็ดลอดหนีออกไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เข่อซิงนำทหารแยกตัวออกไป พร้อมกับนายพรานที่ทำหน้าที่นำทาง ส่วนเขาและชางรุ่ยพร้อมกำลังทหารอีกหลายพันดักรอซุ่มโจมตีที่ปากถ้ำด้านนี้ นี่คงจะเป็นทางเดียวที่จะสามารถบีบให้กองกำลังขององค์ชายใหญ่ออกมาเอง โดยที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปเสี่ยง

ช่วงเวลาชุลมุนวุ่นวายในการดับไฟ อีกด้านหนึ่งของหุบเขาที่เป็นฝั่งแม่น้ำ เข่อซิงและทหารห้าพันนายข้ามแม่น้ำด้วยความรวดเร็ว เป็นเพราะเสียงดังโหวกเหวกของคนภายในหมู่บ้าน ทำให้ไม่มีใครได้ทันได้เอะใจเรื่องที่จะมีทหารลอบเข้าโจมตี กว่าที่พวกเขาจะรู้ว่าตนได้เสียท่าให้ทหารเหล่านั้น คนขององค์ชายใหญ่ก็ถูกสังหารไปแล้วหลายร้อยคน

“แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ หมู่บ้านถูกลอบโจมตี”

องครักษ์ขององค์ชายห้าฉินฉู่อี้ ที่รับคำสั่งออกตามหาหยวนชิงหลิง วิ่งกระหืดกระหอบมาจากทางด้านหนึ่งของหมู่บ้าน

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ถูกลอบโจมตีอย่างนั้นหรือ คนของใคร แล้วเจ้าหาตัวนางพบหรือไม่”

ฉินฉู่อี้กระชากคอเสื้อขององครักษ์นายนั้นเข้ามาถามด้วยความเดือดดาล เหตุใดเรื่องทั้งหมดถึงได้วุ่นวายเพียงนี้ แล้วนี่เขาหายหัวไปอยู่ที่แล้วองค์ชายใหญ่แคว้นเซี่ย

“ดูเหมือนจะเป็นทหารของจิ้นอ๋องพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายพวกเราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่แล้ว ถ้าหากให้จิ้นอ๋องรู้ว่าพระองค์แอบร่วมมือกับองค์ชายใหญ่แคว้นเซี่ย จะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่”

องค์ชายห้ามีท่าทีลังเลเล็กน้อย เขาต้องการจับตัวหยวนชิงหลิงเอาไว้เพื่อต่อรองกับองค์ชายใหญ่แคว้นเซี่ยรวมทั้งจิ้นอ๋องผู้นั้นด้วย แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่านางไปแอบหลบอยู่ที่ไหนกันแน่ ทั้งที่ภายในหมู่บ้านเกิดเหตุวุ่นวายเพียงนี้ แต่กลับไม่เห็นแม้เพียงเงาของนาง

“ได้ เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ”

องค์ชายห้าและเหล่าองครักษ์ อาศัยช่วงที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันคิดหนีเอาตัวรอด แต่แล้วพวกเขาก็ต้องผิดหวัง เมื่อทหารของจิ้นอ๋องที่ซุ่มรออยู่ปากทางเข้าถ้ำกระโดดออกมาสกัดเอาไว้ ทำให้พวกเขาจำต้องล่าถอยกลับเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้ง

“นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน เหตุใดที่นี่ถึงได้ถูกทหารล้อมเอาไว้ทุกทางเช่นนี้ พวกเราจะหนีรอดไปจากที่นี่ได้อย่างไร”

องค์ชายห้าสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะนำคนของตนย้อนกลับไปยังเส้นทางแม่น้ำอีกครั้ง ถึงแม้ที่นั่นจะเกิดการต่อสู้ชุลมุนขึ้น แต่เพราะทหารของจิ้นอ๋องนั้นมุ่งสนใจคนกลุ่มใหญ่มากกว่า ทำให้องค์ชายห้าและคนของเขาสามารถเล็ดลอดจากสายตาของเหล่าทหารไปได้

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ อีกไม่นานคนของเราคงจะต้านทหารของจิ้นอ๋องเอาไว้ไม่อยู่ พระองค์รีบหนีไปจากที่นี่เถิด”

องค์ชายใหญ่ที่กลับมามีสติครบถ้วนแล้วนั้น กำลังชั่งใจว่าตนควรจะทำเช่นไรดี

“พวกเจ้าหาตัวนางพบหรือไม่”

คนสนิทขององค์ชายใหญ่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ

“ยังหาตัวนางไม่พบพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นเพียงสตรีเรือนหลังที่อ่อนแอ คงจะหนีไปได้ไม่ไกลนักหรอก ตอนนี้องค์ชายควรจะคำนึงถึงความปลอดภัยของพระองค์เป็นอันดับแรก ได้ตัวนางกลับมาเมื่อใด กระหม่อมจะรีบนำตัวนางไปถวายแด่พระองค์ทันที”

องค์ชายใหญ่พยักหน้า เขาหวังว่านางจะยังไม่ทันได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา ไม่เช่นนั้นเรื่องที่เขาทำมาทั้งหมดจะต้องถูกทำลายด้วยมือของจิ้นอ๋องเป็นแน่

เมื่อเส้นทางเข้าหุบเขาที่ฝั่งแม่น้ำถูกขวางเอาไว้ด้วยกองทัพของจิ้นอ๋อง องค์ชายใหญ่จึงคิดว่าเส้นทางนั้นคงจะออกไปไม่ง่ายแน่ แต่เส้นทางที่เป็นถ้ำเล็กก็ดูท่าทางอันตรายไม่แพ้กัน ถ้าหากจิ้นอ๋องวางกำลังพลดักซุ่มเอาไว้ ไม่เท่ากับว่าเขาเดินเข้าไปในกับดักด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ

“เห็นทีคงต้องใช้เส้นทางลับ”

เส้นทางนี้เป็นองค์ชายใหญ่สั่งให้คนของเขาสร้างขึ้นหลังจากที่ได้ค้นพบหุบเขาแห่งนี้โดยบังเอิญเมื่อหลายปีก่อน ทุกทิศทางล้อมรอบไปด้วยหน้าผาสูงชัน เป็นดั่งป้อมปราการที่แข็งแกร่งและทางเข้าอีกด้านเป็นแม่น้ำสายใหญ่ แต่เมื่อใดที่ถูกศัตรูโอบล้อมเข้ามาที่แห่งนี้ก็ไม่ต่างจากกรงดักสัตว์หาทางออกได้ยาก ดังนั้นองค์ชายใหญ่จึงสั่งให้คนของตนแอบขุดอุโมงค์เอาไว้ ซึ่งแม้แต่องค์ชายห้าแคว้นฉินเองก็ไม่รู้เรื่องนี้

องค์ชายใหญ่และทหารบางส่วนหนีไปทางอุโมงค์ใต้ดิน ส่วนคนของเขาอีกส่วนหนีไปทางถ้ำที่องค์ชายห้าใช้เป็นทางเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้