โทษที่มิอาจละเว้น

ท่าทางตัวสั่นหมอบกราบของพวกนาง มิได้ทำให้โทสะที่อยู่ภายในใจของเซี่ยหวายอีลดลงแม้เพียงนิด เขาเกลียดคนที่เข้ามายุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของเขามากที่สุด เซี่ยหวายอีกกำลังจะสั่งให้ทหารลากพวกนางออกไปโบย แต่หยวนชิงหลิงเป็นผู้ที่ห้ามเอาไว้ก่อน

“ท่านอ๋องเพคะ พวกนางก็บอกอยู่มิใช่หรือว่าเป็นคำสั่งของฮองเฮาให้มาที่นี่ หากท่านสั่งลงโทษพวกนางเช่นนี้จะเป็นการไม่ให้เกียรติต่อฮองเฮานะเพคะ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า อีกไม่นานข้าก็ต้องแต่งเข้าจวนจิ้นอ๋องแล้ว สาวใช้ของข้าก็ไม่มีสักคน ได้พวกนางมาก็เบาแรงพ่อบ้านเหวิน จะได้ไม่ต้องหาบ่าวรับใช้เพิ่ม”

หยวนชิงหลิงเอ่ยเพียงเท่านั้น สาวงามทั้งห้าที่คุกเขาอยู่ก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงกัน ทั้งยังถลึงตาใส่หยวนชิงหลิงแสดงท่าทางไม่ยินยอมออกมา พวกนางถูกฮองเฮาส่งมาที่นี่ในฐานะอนุมิใช่ให้มาเป็นสาวใช้ ไม่มีทางที่พวกนางจะยินยอมทำตามที่หญิงต่างแคว้นนางนั้นพูดแน่

“ต้องขออภัยท่าหญิงลู่จิว พวกเราเป็นคนของฮองเฮา ไม่สามารถทำงานรับใช้เจ้าได้ หน้าที่อย่างเดียวของเราคือการปรนนิบัติรับใช้ท่านอ๋องเท่านั้น”

สาวงามนางนั้นเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง เพราะคิดว่าตนเองเป็นคนของฮองเฮา สายตาของสตรีทั้งทั้งห้ามองมาที่หยวนชิงหลิงด้วยท่าทางดูแคลน หยวนชิงหลิงได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ข้าอุตส่าห์ช่วยพวกเจ้าแล้วนะ รนหาที่ตายเองจากนี้ก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรมก็แล้วกัน

“พวกนางว่าอย่างนั้นแน่ะ”

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่กำลังยืนทำหน้าตึงอยู่ข้างกาย

“อืม ส่งพวกนางไปที่ค่ายทหาร ให้ทำหน้าที่นางบำเรออยู่ที่นั่นห้ามออกไปไหนจนกว่าจะตาย”

คำพูดของจิ้นอ๋องเหมือนดั่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ หูของพวกนางอื้ออึงไม่ได้ยินสิ่งใดต่อจากนั้น ห้าร่างอรชรล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ส่งพวกนางไปยังกองทัพอย่างนั้นหรือ นั่นมิเท่ากับว่าสั่งให้สังหารพวกนางอยู่ที่ว่าจะตายช้าหรือเร็วเท่านั้น ต้องรับใช้บุรุษนับร้อยนับพันในค่ายทหาร จากนี้พวกนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

“ท่านอ๋องพวกเราผิดไปแล้ว!! ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ”

เสียงร่ำไห้ของสตรีทั้งห้าดังแว่วอยู่หน้าทางเข้าเรือน แต่เซี่ยหวายอีและหยวนชิงหลิงไม่สนใจ นางให้โอกาสแล้วแต่พวกนางไม่ยอมคว้าเอาไว้ นี่เป็นหนทางที่พวกนางเลือกเองไม่เกี่ยวกับผู้อื่น

พ่อบ้านเหวินที่พึ่งเดินมาถึง เห็นทหารกำลังลากสตรีเหล่านั้นออกไปจากจวน เขาก็คิดแล้วว่าคงมาไม่ทัน ท่านอ๋องจะต้องโกรธตนแน่ที่ปล่อยให้ฮองเฮาเข้ามายุ่มยามภายในจวนได้เช่นนี้

“ท่านอ๋อง บ่าว...ไม่มีข้อแก้ตัวพ่ะย่ะค่ะ ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษ”

พ่อบ้านเหวินเมื่อตามเข้ามาในเรือน ชายชราผมขาวก็คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มอย่างรู้สึกผิด ที่ตนเองทำหน้าที่บกพร่อง

“ลุกขึ้นเถิด ท่านเป็นเพียงพ่อบ้านในจวนอ๋องไหนเลยจะมีอำนาจไปต่อกรกับต้วนฮองเฮาได้ เรื่องนี้ข้าไม่โทษท่าน แต่ต่อจากนี้ไปหากมิได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามให้ผู้ใดก็ตามเข้ามาในจวน แม้จะอ้างคำสั่งของฝ่าบาทก็ตามที”

เซี่ยหวายอีเรียกทหารองครักษ์ที่ทำหน้าที่อารักขาภายในจวนเข้ามาสั่งความหลายอย่าง ก่อนที่พาหยวนชิงหลิงกลับเข้าไปพักผ่อน

เพล้ง!!!

เสียงแจกันและข้าวของถูกกวาดลงพื้นแตกกระจาย ดังแว่วออกมาจากตำหนักชิงหนิงที่ถูกปิดสนิท ต้วนฮองเฮาได้รับรายงานจากคนของนางที่จับตาดูจวนจิ้นอ๋องเอาไว้

สาวงามที่นางส่งไปเพื่อสร้างความร้าวฉานระหว่างหยวนชิงหลิงและจิ้นอ๋อง ได้ถูกส่งเข้าไปเป็นนางบำเรอในกองทัพ เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนทำให้นางบันดาลโทสะลงไปที่ของมีค่าภายในตำหนัก รวมถึงนางกำนัลขันทีผู้รับใช้ต่างก็ได้รับบาดเจ็บไปตามๆ กัน

“สงสารข้ารับใช้ตำหนักนี้จริงๆ ออกมาข้างนอกทีไร ใบหน้าร่างกายเขียวช้ำไม่เหลือชินดี นี่ถ้าหากฝ่าบาททรงรู้เข้านะ ข้าว่าฮองเฮาจะต้องถูกลงโทษอีกเป็นแน่”

สองนายทหารที่เฝ้าทางเข้าตำหนักชิงหนิงคุยกันเสียงเบา โดยที่ไม่รู้ว่าด้านหลังมีใครบางคนกำลังเดินมา

“ที่พวกเจ้าพูดมาทั้งหมด เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ”

เสียงทุ้มทรงอำนาจเปล่งขึ้น นายทหารทั้งสองเห็นว่าเป็นผู้ใดกำลังเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบคุกเข่าลงทันที

“ถวายบังคมฝ่าบาท....”

“ไม่ต้องมากพิธี เล่าเรื่องที่พวกเจ้ากำลังพูดกันเมื่อสักครู่ให้เราฟังอีกทีสิ”

สององครักษ์ที่ทำหน้าที่เฝ้าทางเข้าตำหนักชิงหนิง ผลัดกันเล่าเรื่องที่พวกตนได้พบเห็นมากับตา ตั้งแต่ที่ฮองเฮาถูกฮ่องเต้สั่งลงโทษกักบริเวณอย่างละเอียด ไม่นานนางกำนัลที่รับใช้ในตำหนักชิงหนิงทั้งหมดก็ถูกเรียกตัวให้เขาเฝ้า

“เป็นความผิดของเราเองที่มิได้ดูแลพวกเจ้าให้ดี หากมิได้ทหารทั้งสองคนที่เฝ้าหน้าตำหนักเห็นทีพวกเจ้าคงต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกนาน”

ฮ่องเต้เอ่ยอย่างรู้สึกผิด เมื่อได้เห็นใบหน้าของเหล่านางกำนัลและขันทีที่รับใช้ในตำหนักชิงหนิง ไม่รู้ว่าจิตใจของฮองเฮาผู้นี้ทำด้วยอะไรถึงได้ใจดำอำมหิตเช่นนี้ นางเป็นถึงแม่ของแผ่นดินกลับมิมีจิตใจโอบอ้อมอารีแก่บ่าวไพร่ เห็นทีเรื่องนี้ตนคงจะไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

วันต่อมา เหล่านางกำนัลขันทีทั้งยี่สิบชีวิตที่ทำงานในตำหนักชิงหนิง ต่างก็มายืนรวมกันในท้องพระโรงเพราะเป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ขุนนางที่ว่าราชการยามเช้าเดินเข้ามาถึงกับมองคนเหล่านั้นด้วยความสงสัย เกิดสิ่งใดขึ้นในวังหลวงที่พวกเขาไม่รู้อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้ารับใช้เหล่านี้ถึงได้ถูกทรมานจนสภาพเป็นเช่นนี้ได้

หลังจากที่ขุนนางมากันพร้อมหน้า ฮ่องเต้ก็ขึ้นนั่งบนบัลลังก์ พร้อมทั้งเริ่มต้นพิพากษาความผิดของต้วนฮองเฮาทันที

“พวกท่านทุกคนดูเอาไว้ คนเหล่านี้ทั้งยี่สิบเคยทำงานในตำหนักชิงหนิงทั้งหมด คนที่เคยรับใช้ที่ตำหนักนั้นนานที่สุดก็ยี่สิบปี นับตั้งแต่ที่ต้วนชิวหลีขึ้นรับตำแหน่งฮองเฮาเป็นครั้งแรก แต่คนที่พึ่งเข้ามาทำงานที่ตำหนักนั้นเวลาน้อยที่สุดก็ห้าปี ขุนนางที่รักทั้งหลาย พวกท่านคิดว่าสิ่งที่ข้ารับใช้ที่ภักดีเหล่านี้ควรได้รับคือการต้องถูกทรมานจนเป็นเช่นนี้อย่างนั้นหรือ ไม่ต้องสงสัยว่าเหตุใดใบหน้าของพวกเขาถึงได้เป็นเช่นนั้น บางคนถูกน้ำร้อนลวก บางคนถูกเฆี่ยนตีจนร่างกายแตกยับ คนที่ใบหน้างดงามก็ถูกทำลายจนเสียโฉม คงไม่ต้องให้เราเอ่ยว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของผู้ใด”

เสียงทุ้มทรงอำนาจแม้จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความนัย ที่ต่อให้คนโง่ได้ฟังก็คงจะเดาออกได้อย่างง่ายดาย ว่าฮ่องเต้กำลังเอ่ยถึงผู้ใด

ยี่สิบกว่าปีก่อน เหตุที่ฮ่องเต้จำต้องแต่งงานกับต้วนชิวหลี เป็นเพราะใต้เท้าต้วนนั้นได้ทำคุณงามความดีต่อราชสำนักแคว้นเซี่ย ทำให้เขาสามารถขอพระราชทานพระบรมราชโองการสมรสระหว่างบุตรสาวของตนและองค์ชายใหญ่ และองค์ชายใหญ่ผู้นั้นก็คือฮ่องเต้ในปัจจุบัน

แม้พระองค์จะมิได้ชมชอบพระชายาของตน แต่ก็ไม่เคยละเลยหรือหักหาญน้ำใจ พระองค์ยังคงทำหน้าที่สามีและบิดาอย่างเต็มที่เท่าที่บุรุษผู้หนึ่งจะพึงกระทำ

เพราะอย่างนั้น ต่อให้นางทำผิดเพียงใด พระองค์ก็ไม่เคยลงโทษนางขั้นรุนแรง มากสุดก็แค่เพียงกักบริเวณดั่งเช่นที่กระทำอยู่ในเวลานี้ แต่หลังจากที่ได้เห็นข้ารับใช้ทั้งยี่สิบที่ร่างกายแทบจะดูไม่ได้แล้วเพราะถูกทรมานมาอย่างสาหัส ความคิดทั้งหมดของพระองค์ก็ทรงเปลี่ยนไป

“เราเคยให้โอกาสนางครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเปลี่ยนตัวเอง แต่เมื่อวันนี้ได้มาเห็นกับตาในสิ่งที่นางกระทำลงไป ต่อให้เราเป็นสามีที่ผูกผมร่วมกับนางมายี่สิบกว่าปี เราก็มิอาจมองผ่านเรื่องนี้ได้ เราที่เป็นดั่งบิดาของแคว้น เป็นดั่งผู้ปกครองสูงสุดของพวกเขา ไม่สามารถปล่อยให้คนเหล่านี้ได้รับความอยุติธรรมที่ภรรยาของเรากระทำต่อพวกเขาได้ เพราะไม่เช่นนั้นแล้วเราจะยังเป็นผู้ปกครองที่เที่ยงธรรมได้อย่างไร”

เมื่อฮ่องเต้เอ่ยจบ ขุนนางที่ยืนอยู่ในท้องพระโรงต่างก็คุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกัน รวมทั้งข้ารับใช้ทั้งยี่สิบที่ถูกทรมานเหล่านั้น

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”