พระราชทานสมรส

“ท่านหญิงลู่จิว จิ้นอ๋องมารับท่านแล้วเตรียมตัวเสร็จหรือยังขอรับ”

นางกำนัลปักปิ่นมุกบนมวยผมให้นางเป็นอันสุดท้าย ก่อนจะตรวจตราความเรียบร้อย จากนั้นจึงเอ่ยชมความงดงามของนางอีกหลายคำ หยวนชิงหลิงเกรงว่าเซี่ยหวายอีจะรอนาน นางจึงรีบเปิดประตูเพื่อออกไปพบเขา

“คารวะจิ้นอ๋อง ขออภัยที่ทำให้ท่านต้องรอนาน ข้าแต่งตัวเสร็จพอดี”

นางยอบกายคำนับเขาเชื่องช้า แววตากระส่างใสราวกับหงส์งามค่อยๆ เคลื่อสายตาขึ้น ผิวพรรณของนางขาวผุดผ่องดุจหิมะ เส้นผมดำขลับเรียวตาหงส์ส่องประกาย ทำให้คนมองอดที่จะหัวใจเต้นแรงมิได้

หยวนชิงหลิงมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายด้วยอาการตกตะลึง แม้นางจะรู้อยู่แล้วว่าบุรุษผู้นี้นั้นดูสมบูรณ์แบบไปเสียทุกส่วน แต่เมื่อเขาอยู่ในชุดเต็มพิธีการเช่นนี้ เขาช่างดูหล่อเหลากว่าในยามปกติยิ่งนัก น่าอิจฉาสตรีที่จะได้อยู่เคียงข้างเขาเสียจริง หากนางเป็นสตรีผู้นั้นคงจะขังเขาเอาไว้แต่ภายในห้อง ห้ามมิให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นแน่

เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหวายอีถอดหน้ากาก หลังจากที่เขาเข้าร่วมกองทัพชายหนุ่มก็สวมหน้ากากเอาไว้ตลอดเวลา ข่าวลือที่ว่าเขานั้นเสียสติเพราะบิดามารดาจากไปทำให้เขากลายเป็นคนที่โหดเหี้ยมอำมหิตและใบหน้าเสียโฉมในสนามรบนั้นก็ถูกลือไปทั่ว ทำให้ไม่มีสตรีใดในเมืองหลวงกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

“ไปได้หรือยังเพคะ”

หยวนชิงหลิงโบกมือไปมาตรงหน้าชายหนุ่ม หลังจากที่เห็นร่างสูงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมมิได้ตอบรับคำพูดของนาง เซี่ยหวายอีได้สติกลับมาทันทีหลังจากที่ร่างบางเอื้อมตัวเข้ามาใกล้ตน

“จะ...เจ้าจะทำอะไร เป็นสตรีเหตุใดไม่รู้จักสำรวมเช่นนี้ เข้ามาใกล้ข้าทำไม”

เซี่ยหวายอีเอ่ยออกมาเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง หลังจากที่ได้เห็นร่างงามของหยวนชิงหลิงอย่างเต็มตา ใบหน้าหล่อเหลาเห่อร้อนขึ้นมาแต่ก็กลัวว่าจะถูกพบเห็น ได้แต่พยายามอดทนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ข้าเห็นท่านเงียบไป ก็นึกว่ายืนหลับกลางอากาศไปแล้วเสียอีก ก็เลยคิดจะปลุกก็เท่านั้น”

หยวนชิงหลิงเอ่ยเย้าร่างสูงด้วยท่าทีเป็นกันเอง ช่วงเวลาที่ทั้งสองเดินทางจากแคว้นฉินมายังแคว้นเซี่ย ทำให้ค่อนข้าสนิทสนมกัน จนทำให้คนภายนอกมองแล้วรู้สึกว่าคนทั้งสองนั้นดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

“เลิกพูดล้อเล่นได้แล้ว รีบไปเถอะงานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว”

เซี่ยหวายอีเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ออกเดินนำไปก่อน แม้ใบหน้าจะดูเฉยเมย แต่ภายในใจกลับตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก หัวใจที่เต้นกระหน่ำยากที่จะสงบลงเพราะสตรีที่เดินเคียงข้างเขาผู้นี้

สองร่างเดินเคียงคู่เข้าไปในงานเลี้ยง ทำให้เหล่าขุนนางต่างก็หันมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว คราแรกทุกคนต่างก็จำไม่ได้ว่าบุรุษร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงงามแคว้นฉินผู้นั้นเป็นใคร ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมโครงหน้าชัดแววตากระจ่างใสเปล่งประกายลุ่มลึก ทำให้คนที่เห็นต่างรู้สึกถึงกลิ่นอายสังหารไม่กล้าเข้าใกล้ แต่เมื่อเพ่งมองให้ชัดเจนทำให้พวกเขารู้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นคือจิ้นอ๋อง นั่นเอง

ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายบิดาและมารดาอย่างละครึ่งของเขาทำให้ดูโดเด่นกว่าผู้อื่น แต่ข่าวลือที่บอกว่าเขานั้นเสียโฉมเลยต้องสวมหน้ากากเอาไว้นั้นอยู่ที่ใด

ทุกสายตาต่างก็แสดงความสงสัยออกมาไม่ต่างกัน แต่หยวนชิงหลิงและเซี่ยหวายอีก็มิได้สนใจว่าจะมีผู้ใดให้ความสนใจในตัวของพวกตน ทั้งสองยังคงแสดงท่าทีสงบนิ่งออกมาเช่นเดิม

“ฮ่องเต้เสด็จแล้ว”

ขันทีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกขานขึ้นเสียงดัง ขัดจังหวะความคิดของแต่ละคน ร่างสูงกำยำอยู่ในชุดสีทองอร่ามปักดิ้นทองลวดลายมังกรทยานฟ้า เดินเยื้องย่างเข้ามาในงานเลี้ยงด้วยท่วงท่าสง่างาม ด้านหลังยังมีไทเฮาและพระสนมอี้เฟยเดินตามมาไม่ห่าง

เหล่าขุนนางต่างก็คิดเห็นไปในทางเดียวกัน ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะยังไม่ทรงคลายความพิโรธต่อฮองเฮาเป็นแน่ แม้แต่งานเลี้ยงที่แสนสำคัญเช่นนี้พระองค์ยังไม่ทรงโปรดอนุญาตให้ฮองเฮาออกมาจากตำหนัก

องค์ชายใหญ่เซี่ยหยูเทียนมิได้แสดงสีหน้าใดออกมา เมื่อได้ยินขุนนางบางคนเอ่ยวิพากษ์วิจารย์ เรื่องที่เสด็จแม่ของตนถูกเสด็จพ่อลงอาญา

ทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ ต่างก็คุกเข่าลงเพื่อถวายบังคมต่อผู้ที่เป็นใหญ่ในแผ่นดิน รวมถึงเชื้อพระวงศ์ผู้ติดตาม

“ทุกท่านลุกขึ้นเถิด อย่าได้มากพิธีไปเลย เราหาใช่ตัวเอกในงานเลี้ยงของวันนี้ เป็นจิ้นอ๋องต่างหากที่พวกท่านต้องให้ความสนใจ”

เป็นอีกครั้งที่ทุกคนในงานเลี้ยงหันมาให้ความสนใจในตัวเชื้อพระวงศ์หนุ่ม ในหัวของขุนนางเหล่านั้น ต่างก็คิดสรรหาวิธีที่จะได้ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาที่พึ่งจะยอมเปิดเผยใบหน้าผู้นี้เป็นบุตรเขยของตน

จิ้นอ๋องที่ถูกเอ่ยถึงมิได้แสดงออกเช่นไร เขายังคงนั่งคลึงจอกเหล้าในมือด้วยใบหน้าเรียบเฉย มีเพียงสายตาของเขาเท่านั้นที่คอยจับจ้องร่างบางที่นั่งอยู่ข้างกายตน

เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อม นางระบำร่างอรชรงดงามแต่งด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น แสดงการร่ายรำเพื่อให้ความสำราญแก่ทุกคนภายในงานเลี้ยง หลังจากสิ้นเสียงบรรเลงของดนตรีหยุดลง สาวงามทั้งหลายต่างก็ทยอยเดินออกจากห้องโถงไป

“งานเลี้ยงในวันนี้ ที่เราสั่งให้จัดขึ้นก็เพื่อเป็นการตอบแทนเหล่าทหารกล้าที่กรำศึกในสนามรบเพื่อแคว้นเซี่ยของเราอย่างยากลำบาก และผู้ที่มีความดีความชอบที่สุดก็คือแม่ทัพใหญ่อย่างจิ้นอ๋อง ผู้เป็นหลานชายของเรา ดังนั้นวันนี้เราจึงขอมอบลู่ จิวเซี่ยนจู่ สตรีบรรณาการจากแคว้นฉินให้แก่จิ้นอ๋องเพื่อเป็นรางวัล งานแต่งงานของทั้งคู่จะถูกกำหนดขึ้นหลังจากที่หารือเรื่องฤกษ์ยามได้แล้ว”

หยวนชิงหลิงได้ยินฮ่องเต้เอ่ยเช่นนั้น นางถึงกับสำลักน้ำชาอย่างเสียงกิริยา เซี่ยหวายอีเห็นนางแสดงออกเช่นนั้นเขาก็รีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้นาง ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปด้านหน้าเพื่อ ขอบพระทัยต่อฮ่องเต้

“มิใช่ข่าวลือว่าฝ่าบาทจะรับข้าเข้าวังหลังอย่างนั้นหรือ แล้วนี่มันเรื่องอันใดกัน”

หยวนชิงหลิงกระซิบกับเซี่ยหวายอีเสียงเบา หลังจากที่ทั้งสองกลับเข้ามานั่งที่เดิมของตน ร่างสูงขมวดคิ้วมองไปยังร่างบางด้วยท่าทางไม่พอใจ

“เจ้าอยากแต่งให้ฮ่องเต้มากกว่าแต่งให้ข้าอย่างนั้นหรือ”

เซี่ยหวายอีกระซิบตอบกลับนางเช่นกัน

“จะบ้าหรือ ฝ่าบาทอายุมากกว่าท่านพ่อของข้าเสียอีก ที่ข้าถามท่านก็เพราะว่าข้าอยากรู้เท่านั้นเอง ใครใช้ให้คนในวังพากันพูดถึงเรื่องนี้กันเล่า ข้าเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะปฏิเสธได้ ถ้าหากเรื่องราวลงเอยเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่าที่ฮองเฮาทำไปทั้งหมดคงจะสูญเปล่าแล้ว อีกทั้งตนเองยังต้องมาถูกลงโทษกักบริเวณทั้งที่เรื่องราวมิได้เป็นดั่งที่นางเข้าใจ”