ข้อตกลง

หลี่เซวียนคิดหาทางอยู่นานก็ยังหาทางออกไม่ได้ปกติแล้วเขาเป็นคนที่ฉลาดมากไม่ว่าเรื่องใดเขาก็สามารถแก้ปัญหาได้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นโง่ที่สุดตั้งแต่ที่ได้เกิดมา

เมื่อไร้หนทางหลี่เซวียนก็หันไปปรึกษาจงหลาง องครักษ์ที่อยู่ข้างกายเขามาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันจงหลาง เป็นเด็กกำพร้าที่บิดาของหลี่เซวียนเก็บมาเลี้ยงตอนที่ไปออกรบที่ชายแดน และยังอนุญาตให้เขาใช้แซ่หลี่ตั้งชื่อให้ว่าจงหลาง

ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันเป็นเหมือนกับพี่น้องมีอะไรเขาสองคนจะปรึกษากันตลอด

“จงหลางข้าต้องการล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้เจ้าคิดว่าข้าควรจะทำอย่างไร มีความคิดดีๆ หรือไม่เจ้าช่วยข้าคิดหน่อย เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับข้ามาก”

จงหลางขมวดคิ้วมุ่นเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไงเพราะเขาก็ยังไม่เคยแต่งงาน จงหลางไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายถึงอยากจะยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้

“คุณชายไม่ลองไปพบคุณหนูเสิ่นคนนั้นดูขอรับ บางที….”

จงหลางพูดยังไม่ทันจบหลี่เซวียนก็ลุกขึ้นยืนทันที

” ใช่แล้วข้าต้องไปพบนางข้าคิดว่านางก็คงไม่อยากจะแต่งงานกับข้าเหมือนกันมีใครบ้างอยากจะแต่งงานกับคนที่ตนเองไม่เคยพบหน้าสักครั้งถ้าหากว่าตกลงกับนางได้บางทีการแต่งงานนี้อาจจะไม่ต้องจัดขึ้น ดีมากจงหลางข้าคิดแล้วว่าเจ้าจะต้องมีความคิดดีๆ แน่”

จงหลางมองคุณชายของเขาใช้วิชาตัวเบาทะยานออกจากจวนไปด้วยท่าทางงุนงง เขายังไม่ทันได้ออกความเห็นอะไรเลยแล้วคุณชายคิดว่าความเห็นอะไรที่บอกว่าดี

หลี่เซวียนใช้วิชาตัวเบาแอบเข้าไปในเรือนสกุลเสิ่นเขาไม่รู้ว่าเรือนของคุณหนูเสิ่นคนนั้นอยู่ที่ไหนจึงต้องแอบอยู่บนต้นไม้เพื่อดูลาดเลาไปก่อน

หลี่เซวียนเห็นสาวใช้สองสามคนกำลังหอบชุดสีแดงเดินไปทางเรือนขนาดกลางที่มีดอกไม้ปลูกเต็มไปหมด ดูท่าทางว่าเรือนหลังนั้นจะเป็นเรือนของคุณหนูเสิ่น หลี่เซวียนแอบย่องเข้าไปทางด้านหลังเรือนหน้าต่างห้องของเสิ่นเยว่ถูกเปิดเอาไว้เพื่อรอลู่ลู่เผื่อว่ามันกลับมานางจะได้มองเห็นมันได้ทันที แต่สิ่งที่เข้ามาในห้องไม่ใช่ลู่ลู่ กลับเป็นชายหนุ่มชุดดำรูปร่างสูงใหญ่หน้าของเขาทำให้เสิ่นเยว่ถึงกับตะลึง

นางไม่คิดว่าตนเองจะได้พบชายหนุ่มที่หล่อเหล่าเช่นนี้ในห้องของนาง แต่สายตาของเขากลับดูเย็นชายิ่งนัก หลี่เซวียนก็มีอาการไม่ต่างกันอยู่มายี่สิบเอ็ดปีเขาไม่เคยพบสตรีนางใดที่มีใบหน้างดงามเท่ากับสตรีที่อยู่ตรงหน้าเลย

ทั้งสองคนต่างมองสบตากันค้างอยู่เช่นนั้น นานจนกระทั่งเสิ่นเยว่ได้สติกลับมา

” ท่านเป็นใครเหตุใดถึงเข้ามาในห้องข้ารู้ ตัวหรือไม่ว่าท่านกำลังบุกรุกจวนมหาเสนาบดีเสิ่น รีบออกไปซะแล้วข้าจะไม่เอาเรื่อง”

หลี่เซวียนยังคงมองเสิ่นเยว่อยู่เช่นนั้นคล้ายกับว่าเขาไม่สนใจคำขู่ของนาง หลี่เซวียนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยถ้านางรู้ว่าเขาเป็นใครนางจะทำสีหน้าอย่างไร

” ข้าคิดว่าเจ้าอยากจะพบข้าซะอีก เรื่องการแต่งงานของเราทั้งสองคนเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร เจ้าอยากจะแต่งงานกับคนที่เจ้าไม่เคยรู้จักอย่างนั้นหรือ ที่เข้ามาวันนี้เพราะต้องการมาเจรจากับเจ้าเรื่องการแต่งงานของเรา”

เสิ่นเยว่รู้ได้ทันทันทีว่าเขาเป็นใครหลังจากที่เขาพูดว่าการแต่งงานของเราสองคน เขาคือหลี่เซวียนคนนั้นคู่หมั้นที่นางไม่เคยได้พบหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่หล่อเหล่าบุคลิกองอาจห้าวหาญแต่นางก็ยังคงชอบสหายในความลับคนนั้นของนาง

” ข้าก็มิได้ยินยอมแต่ข้าจะทำเช่นไรได้ในเมื่อเป็นการตกลงของทั้งสองตระกูล เรื่องนี้ข้าได้คัดค้านทุกวิถีทางดูแล้วแต่ไม่มีใครฟังคำของข้าและข้าคิดว่าตระกูลหลี่ของท่านก็คงจะไม่ต่างกันเท่าใดนักไม่เช่นนั้นท่านคงจะไม่มาที่นี่ใช่หรือไม่”

ดูเหมือนนางจะไม่ใช่คนโง่เท่าใดนัก นางอ่านเรื่องราวทั้งหมดออกเพียงแต่ไม่สามารถคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ได้

หลี่เซวียนถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้

"ถ้าหากว่าเราสองคนจำเป็นจะต้องแต่งงานกันจริงๆ ข้าอยากจะทำข้อตกลงกับคุณหนูเสิ่นสักเรื่องได้หรือไม่"

เสิ่นเยว่นิ่งรอฟังเขา

“ข้าคิดว่าอย่างไรเราสองคนก็ไม่ได้พึงใจซึ่งกันและกันดังนั้น เราแค่แกล้งแต่งงานหลอกๆ รอจนกระทั่งสามารถหาทางออกให้ทั้งสองฝ่ายได้แล้วเราก็ค่อยหย่ากันภายหลัง ข้ารับรองว่าจะไม่ทำให้เจ้าเสียหายถ้าหากว่าเจ้ายินดีเราจะเขียนสัญญาขึ้น เมื่อครบหนึ่งปีเราสองคนค่อยเเยกทางกัน เจ้าเห็นว่าอย่างไร”

เสิ่นเยว่คิดตาม นี่คงจะเป็นทางออกเดียว มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ผ่านไปหนึ่งปีนางก็จะเป็นอิสระ สตรีที่ออกเรือนไปแล้วถ้าหากหย่าร้างกลับบ้านเดินไปก็คงจะดูไม่ดี นางจะหาที่อยู่เป็นของตนเองแล้วค่อยไปพบกับเพื่อนในความลับคนนั้นเพื่อที่นางจะได้อยู่กับเขาอย่างอิสระไม่ต้องหลบซ่อนเสิ่นเยว่คิดในใจ

” ได้เช่นนั้นเราก็มา ทำสัญญากันเถอะเมื่อครบหนึ่งปีแล้วเราสองคนก็จะเป็นอิสระ”

วันที่เจ็ดเดือนเจ็ดวันแต่งงานของทั้งสองตระกูล ในตอนแรกเสิ่นฮูหยินคิดว่าบุตรสาวของนางจะต้องต่อต้านจนถึงที่สุดนางไม่นึกว่าเสิ่นเยว่ จะยินยอมเข้าพิธีแต่งงานแต่โดยดีโดยไม่ก่อเรื่อง เสิ่นฮูหยินถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะนางกลัวว่าบุตรสาวคนเดียวของนางที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เล็กจะก่อเรื่องให้ปวดหัวและทำให้ตระกูลเสิ่นต้องเสียหน้าต่อแขกที่มางานทั้งหลาย

หลังจากกราบไหว้ฟ้าดิน ทุกอย่างผ่านไปอย่างเรียบร้อบ เสิ่นเยว่ถูกพามาที่ห้องหอรอให้หลี่เซวียนมาเปิดผ้าคลุมหน้า เสิ่นเยว่นั่งรอหลี่เซวียนอยู่ในห้องนิ่งๆ เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วนางรีบเปิดผ้าคลุมหน้าตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้นางยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่นิดเดียวนางหิวมาก เสิ่นเยว่กินอาหารอยู่บนโต๊ะโดยไม่รอให้เจ้าบ่าวกลับเข้ามา

 

เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาแต่งตัวทำให้นางนอนไม่พอและเหนื่อยมากตอนนี้นางไม่มีแรงที่จะทำอะไรแล้วเสิ่นเยว่ทิ้งตัวลงบนที่นอนทั้งอย่างนั้น ชุดแต่งงานนางก็ไม่ได้ถอดออก หลี่เซวียนกลับเข้ามาในห้องเห็น เสิ่นเยว่นอนหลับอยู่บนเตียงแม้แต่ชุดแต่งงานนางก็ยังใส่อยู่ อาหารบนโต๊ะได้ถูกกินไปเรียบร้อย เขาได้แต่ส่ายหัวไปมาแต่ก็ไม่ได้นึกตำหนินาง เพราะเขาและนางได้ตกลงกันไว้แล้วว่าสองคนจะเล่นละครด้วยกันเมื่อยู่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น

และจะให้อิสระต่อกันและกันไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้วเขาและนางจึงทำตัวตามสบายได้ หลี่เซวียนคิดจะปลุกเสิ่นเยว่ ให้ขึ้นมาเปลี่ยนชุดแต่งงานออก แต่เห็นท่าทางของนางเหมือนจะเหนื่อยมากหลี่เซวียนนึกสงสารนางอยู่บ้างที่นางต้องเหนื่อยเช่นนี้ก็เพราะต้องมาเล่นละครกับเขา