All Chapters of ซ่อนลับ จดหมายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ข้าจำไม่ได้”อวิ๋นชิงเฟิงเลิกคิวมองนาง“เจ้าจำชื่อตนเองไม่ได้หรือ แล้วเจ้ามีเรื่องที่จำได้บ้างหรือไม่เรื่องก่อนที่เจ้าจะบาดเจ็บ”อวิ๋นชิงเฟิงพยายามช่วยกระตุ้นเสิ่นยว่ เผื่อว่านางจะยังคงหลงเหลือความทรงจำบางอย่าง“ข้าคิดว่า..........ข้าจำได้บางอย่าง”เสิ่นเยว่คิดเล็กน้อย“นกอินทรี จดหมาย ข้าเขียนจดหมายถึงใครบางคน”อวิ๋นชิงเฟิงยิ้มให้นางอย่างยินดี“อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็ยังจำเรื่องราวได้บ้างเล็กน้อย ข้าคิดว่าอีกไม่นานเจ้าก็คงจำเรื่องราวของตนเองได้ทั้งหมด”เสิ่นเยว่พยักกหน้ารับ ความจริงในใจของนางรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนต้องการให้ให้ตนเองจำเรื่องทั้งหมดได้เร็วๆ หลังจากที่คุยกับนางได้สักพัก อวิ๋นชิงเฟิงก็ออกจากห้องไป เขาสั่งให้สาวใช้สองคนคอยดูแลเสิ่นเยว่เผื่อว่าในตอนที่เขาไม่อยู่หากนางต้องการอะไรให้เรียกใช้สาวใช้ทั้งสองคนได้เลยผ่านไปสิบวันแล้วยังหาเสิ่นเยว่ไม่พบทั้งเมืองหลวงต่างตกอยู่ในความโกลาหล แม้แต่ฮ่องเต้ยังสั่งระดมกำลังทหารออกตามหานางทั่วทุกหัวเมืองที่คิดว่านางจะถูกนักฆ่าจับตัวไปซ่อนเอาไว้ไม่นานหลังจากนั้นชิงจู๋กลับมาที่จวนตระกูลเสิ่นด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสหลังจากที่รายงานเรื่องของเส

“เรื่องนกอินทรีและจดหมาย ข้าจำเนื้อความในจดหมายไม่ได้ แต่ข้าจำเจ้านกอินทรีตัวนั้นได้ดีท่านบอกข้าว่าท่านเป็นสามีของข้า แล้วท่านไม่รู้เรื่องจดหมายกับนกอินทรีเลยหรือ”หลี่เซวียนหน้าเจือนไปทันที เขาจะบอกนางได้อย่างไรว่าคนที่ส่งจดหมายคุยกับนางคือเขาเอง ถ้าหากในอนาคตนางเกิดจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วเขาจะอธิบายเรื่องจดหมายว่าอย่างไร“เอาไว้เรากลับไปที่จวนตระกูลหลี่ที่แคว้นโจวแล้ว เจ้าค่อยค้นหาว่าอะไรบ้างที่เจ้ายังสามารถจำได้อยู่ดีหรือไม่ ตอนนี้เจ้าอยู่ในที่ที่เจ้าไม่คุ้นเคยความทรงจำของเจ้าอาจจะกลับมายากสักหน่อย”เสิ่นเยว่พยักหน้าเห็นด้วยกับเรื่องหลี่เซวียนพูด ทั้งสองนั่งคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น วันนี้เสิ่นเยว่จะต้องไปร่วมรับประทานอาหารร่วมกับท่านลุงทั้งหลายของนาง ได้ยินจากสาวใช้ว่าวันนี้จะมีงานเลี้ยงเพื่อเป็นการต้อนรับหลานสาวคนเดียวของท่านปรมาจารย์ เสิ่นเยว่รู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากโชคดีที่ตลอดเวลามีหลี่เซวียนคอยอยู่ข้างกายนางทำให้นางไม่รู้สึกอึดอัดมากเท่าที่ควรเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนอยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์อีกหนึ่งเดือน จากนั้นทั้งสองก็กลับสู่แคว้นโจวอีกครั้ง ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่จะยังจำเร

“ให้ลี่ลี่มาจัดการเรื่องนี้ เรากลับกันเถอะข้าอยากไปดูสักหน่อยว่าสี่คนนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว”เสิ่นเยว่กลับมาพร้อมกับชิงจู๋เมื่อนางมาถึงเรือนที่นางเช่าเอาไว้ ที่นั่นมีชาวบ้านหลายคนมาสมัครเป็นคนงานให้นาง เสิ่นเยว่รู้ว่าตนเองอาจจะช่วยชาวเมืองเรื่องอื่นไม่ได้แต่เรื่องเงินรับรองว่านางไม่แพ้ใคร“เป็นยังไงบ้างเรื่องเสบียงอาหาร”ลี่ลี่กับหมิงเยี่ยเดินมาด้านหน้ารายงานเสิ่นเยว่“เรียนฮูหยินน้อย ร้านขายข้าวในเมืองชิงโจวถือโอกาสที่เกิดเรื่องหิมะถล่มขึ้นราคาข้าวสารถึงสิบเท่าเจ้าค่ะแต่บ่าวได้จัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว”เสิ่นเยว่พยักหน้าให้ทั้งสองคน“เจ้าสองคนทำได้ดีมาก ลี่ลี่เจ้าไปที่ที่ทำการของเจ้าเมืองชิงโจวพาคนจากที่นั่นมา ดูว่าเจ้าเมืองชิงโจวจัดพื้นที่ตรงไหนให้เรา เหลิ่งซวงเจ้าพาบุรุษพวกนี้ตามลี่ๆ ไปซุ้มที่ตั้งขึ้นจะต้องเสร็จภายในสองวัน”ทั้งสองคนคารวะเสิ่นเยว่แล้วพาคนออกไปทันที“ส่วนพวกเจ้า เริ่มทำอาหารตั้งแต่ตอนนี้เลย”เสิ่นเยว่สั่งสตรีทั้งสิบคนที่จ้างมา“หมิงเยี่ยเจ้าไปจ้างหมอในเมืองมาสามคน ซื้อสมุนไพรกลับมาด้วยมากเท่าที่สามารถซื้อมาได้ ถ้าร้านขายสมุนไพรในเมืองมีไม่พอก็ออกไปดูอำเภอที่อยู่ละแวกใ

หลี่เซวียนมองจดหมายในมือของเขาอย่างสับสนและมึนงง หลังจากรับจดหมายจากลี่ลี่ที่เสิ่นเยว่ทิ้งไว้ให้แล้วเขาก็ควบม้ากลับค่ายไปทันทีทั้งวันหลี่เซวียนเอาแต่เหม่อลอยเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่ และท่าทางไม่เป็นตัวของตัวเองจนกระทั่งจงหลางสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามเขาออกไป จงหลางพอจะได้ยินเรื่องที่ฮูหยินน้อยมาที่ค่ายทหารแล้วและยังมีปากเสียงกับคุณชายของเขาเรื่องบุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวอีกด้วย เรื่องนี้เขาไม่สามารถก้าวก่ายได้เพราะเป็นเรื่องของเจ้านาย จงหลางได้แต่มองหลี่เซวียนอยู่ห่างๆ อย่างเป็นห่วงหลี่เซวียนกลับมาถึงกระโจมของตนเองในตอนที่ท้องฟ้ามืดแล้วเขารีบหยิบจดหมายของเสิ่นเยว่ที่ฝากเอาไว้ให้เขาออกมาเปิดอ่าน“เยว่เอ่อถึงเจ้าจะโกรธข้ามากเพียงใดสุดท้ายเจ้าก็ยังคงคิดถึงข้าอยู่ดี”หลี่เซวียนยิ้มให้ตนเองอย่างผู้ที่กุมชัยเหนือศัตรู แต่เมื่อเขาได้อ่านจดหมายทั้งสองฉบับแล้วหลี่เซวียนถึงกับเขาอ่อนทรุดลงที่พื้นจดหมายฉบับแรกคือจดหมายที่เสิ่นเยว่เขียนถึงเขา ส่วนจดหมายฉบับที่สองคือหนังสือหย่าที่เสิ่นเยว่ได้เขียนให้กับเขา และนางได้ประทับลายนิ้วมือลงไปเรียบร้อยแล้วผ่านไปนานกว่าหลี่เซวียนจะได้สติกลับม

พี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ตอนนี้ได้เดินทางมาที่หุบเขาแสงจันทร์เช่นกันหลังจากที่พวกเขาได้ทราบเรื่องทั้งหมดจากมารดา พี่ชายทั้งห้าของนางก็เอาแต่ก่นด่าหลี่เซวียนไม่หยุด จากนั้นจึงพากันออกเดินทางจากเมืองหลวงไปยังหุบเขาแสงจันทร์ เสิ่นเยว่เมื่อทราบว่าพี่ชายของนางมาที่นี่นางก็รีบวิ่งออกไปพบพวกเขาทันที“พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรข้าคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน”เสิ่นเยว่วิ่งเข้าหาพี่ชายทั้งห้าของนางทั้งน้ำตา ท่าทางออดอ้อนของนางตอนนี้เหมือนตอนเด็กๆ ที่นางชอบทำเป็นประจำ“เจ้าก้อนน้อยของข้าอยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่ พวกพี่ชายมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”เสิ่นซีซวนเป็นคนพูดก่อน เขายกมือขึ้นลูบผมนุ่มดำขลับของน้องสาวคนเล็กของตนด้วยความเอ็นดู“ข้าก็มาที่นี่เพราะคิดถึงเจ้าเหมือนกันนะน้องเล็ก”เสิ่นซีห่าวก็ไม่ยอมแพ้ฝาแฝดของตนเช่นกันรีบเข้าไปประจบประแจงเสิ่นเยว่ทั้งยังเบียดเสิ่นซีซวนให้ออกห่างจากนางด้วย ในเวลาปกติสองคนนี้มักจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่พอเป็นเรื่องของเสิ่นเยว่ทั้งสองคนกลับแยกเขี้ยวยิงฟันใส่กันเหมือนคู่อริที่เป็นศัตรูคู่แค้นกันมาหลายภพหลายชาติ“พอแล้ว!!!!”เสิ่น