All Chapters of ซ่อนลับ จดหมายรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เสิ่นเยว่และเหล่าพี่ชายของนางเดินทางออกจากหุบเขาแสงจันทร์มาได้ครึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้ทุกคนหยุดรถม้าที่เมืองเหยาสุ่ย ที่ตั้งอยู่ใกล้กับหุบเขาม่านหมอกอีกห้าวันถึงจะมีการประลองพวกเขายังมีเวลาเที่ยวเล่นที่นี่อีกหลายวัน“ที่นี่เปลี่ยนไปจากที่ข้าจำได้มากเลย สิบปีก่อนพวกเราเคยมาที่นี่กับท่านตาพวกเจ้าจำได้หรือไม่”เสิ่นซีห่าวพูดขึ้นหลังจากที่ลงจากรถม้าเป็นคนแรกท่าทางของเขาตื่นเต้นเหมือนกับเด็กๆ“น้องเล็กเจ้าว่าที่นี่เป็นอย่างไรบ้างถึงจะไม่ใหญ่โตเท่าเมืองหลวงแคว้นโจวของเรา แต่เรื่องอาหารพี่ใหญ่รับรองว่าเจ้าจะต้องถูกใจอย่างแน่นอน เพราะว่าที่นี่เป็นเมืองที่อยู่ใต้การปกครองของหุบเขาม่านหมอกและยังเป็นทางผ่านของเหล่าพ่อค้าจึงมีหลายชนเผ่าเดินทางมาทำการค้าที่นี่”เสิ่นเยว่พยักหน้าตามคำบอกเล่าของเหล่าพี่ชายที่ผลัดกันเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับเมืองเหยาสุ่ยให้นางฟัง“ข้าว่าเราน่าจะให้เยว่เอ่อได้พักผ่อนดีหรือไม่ นางพึ่งจะเดินทางมาถึงหากอยากเที่ยวเอาไว้ตอนเย็นพวกเราทั้งหมดค่อยออกไปพร้อมกันที่นี่มีการจัดงานที่ถนนสายหลักที่ตรงไปที่หุบเขาม่านหมอกตลอดทั้งสายเราค่อยพานางไปที่นั่นเถอะ”อวิ๋นชิงเฟิงเป็นคนเสนอเรื่อง

“ข้าจ้าวเหมิ่งอี้นายน้อยของหุบเขาม่านหมอกกำลังตามหาคนที่ลอบทำร้ายข้าลับหลัง ว่าอย่างไรเจ้าคนขี้ขลาดกล้าขึ้นมาต่อสู้กับข้าบนเวทีซึ่งหน้าหรือไม่”บุรุษชุดดำรูปร่างสูงใหญ่ใส่หน้ากากสีดำปิดบังใบหน้าครึ่งบนทำให้มองไม่ออกว่าเขาเป็นใครเดินเฉียดผ่านเสิ่นเยว่ไป เสิ่นเยว่มองตามด้านหลังของเขา นั่นทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแต่นางไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร บุรุษชุดดำใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนเวทีเท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นอย่างแผ่วเบาท่าทางดูสง่างามและเย็นชา จ้าวเหมิ่งอี้เห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาก็ยิ่งทำให้โทสะที่อัดแน่นอยู่ในอกแทบจะระเบิดออกมา“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ลอบทำร้ายข้า เรามีเรื่องบาดหมางอันใดกันเจ้าถึงได้ทำตัวเช่นคนขี้ขลาดเยี่ยงนี้”จ้าวเหมิ่งอี้ตวาดก้องด้วยความโมโห แต่บุรุษชุดดำยังคงมองเขาด้วยความเฉยชา แต่เมื่อเขาเปิดปากพูดกลับทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่มากมายถึงกับสะอึก“สิ่งที่ข้าทำก็เพราะว่าข้าอยากทำ ทำไมข้าต้องบอกเหตุผลกับคนโง่เช่นเจ้าด้วย”“เจ้า!!!”จ้าวเหมิงอี้ได้รับคำตอบจากชายชุดดำยิ่งทำให้เขาโมโหมากกว่าเดิม“ได้ เช่นนั้นก็มาสู้กันถ้าหากเจ้าคิดว่าตนเองเก่งนักก็อย่าได้เอาแต่หลบ แล้วใช้

เสิ่นเยว่หันไปมองตามนิ้วของจ้าวหว่านหนิงพวกเขาต่างหันไปมองอวิ๋นชิงเฟิงเป็นตาเดียวอวิ๋นชิงเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ“คุณหนู้จ้าวเจ้าคงจะเข้าใจอะไรผิดไปบางอย่างเยว่เอ๋อนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าและนางแต่งงานแล้ว กับ......”อวิ๋นชิงเฟิงชี้ไปที่หลี่เซวียน คราวนี้สายตาทั้งหมดหันมารวมกันที่หลี่เซวียน จ้าวหว่านหนิงเมื่อรู้ว่าตนเองได้เข้าใจผิดใหญ่หลวงทั้งยังทำร้ายญาติของชายคนที่นางพึงใจอีก ตอนนี้นางไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ความผิดสองกระทงนี้พี่ชิงเฟิงจะต้องไม่ยอมให้อภัยนางแน่“คือ...ข้า”จ้าวหว่านหนิงหันมาหาเสิ่นเยว่ เสิ่นเยว่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกนางไม่รู้ว่าทำไม่นางถึงได้โล่งอก ตอนที่ได้ยินจ้าวหว่านหนิงบอกว่านางแย่งบุรุษของเขา เสิ่นเยว่นั้นโมโหจนอยากจะฆ่าหลี่เซวียน“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็แล้วกันไปเถอะ”เสิ่นเยว่พูดออกมาอย่างเนือยๆ หลี่เซวียนที่ยืนอยู่ข้างนางใช้แขนตวัดร่างเล็กของเสิ่นเยว่แล้วพานางทะยานออกไปจากตรงนั้นทั้งยังทิ้งข้อความเอาไว้ให้อวิ๋นชิงเฟิงว่า“พี่ภรรยาฝากท่านด้วย”อวิ๋นชิงเฟิงรู้ได้ทันทีว่าเจ้าน้องเขยลึกลับนั่นจะต้องทิ้งปัญหาเรื่องห้าพี่น้องที่จะต้องมาโว

หลี่เซวียนอธิบายเสียงอ่อยเขากลัวว่านางจะไม่เชื่อจึงถอดเสื้อออกให้นางดู แผ่นหลังของเขามีรอยแผลเป็นสีชมพูเป็นทางยาวจากด้านบนขวาลากยาวไปจนถึงด้านล่างซ้าย เสิ่นเยว่ลูบมันอย่างแผ่วเบา“ยังเจ็บอยู่หรือไม่”เสิ่นเยว่ถามเสียงเบาเหมือนกลัวว่าเสียงของนางจะกระทบทำให้แผลของเขาปริแตก“ไม่เจ็บแล้วนี่เป็นแผลที่เกิดจากการต่อสู้กับกลุ่มโจรที่ถือโอกาสช่วงที่ชาวบ้านเดือดร้อนเข้าบุกปล้น พวกมันไม่รู้ว่ามีทหารถูกส่งมาตอนนั้นจึงเกิดการปะทะกัน”“ท่านสู้พวกโจรไม่ได้หรือ”เสิ่นเยว่มองเขาด้วยสายตามีคำถาม เขาเก่งมากไม่ใช่หรือทำไมถึงถูกทำร้ายได้เล่า“ก็เจ้าโจรนั่นปลอมตัวเข้ามาสอดแนมข้าไม่ทันระวังเพราะคิดว่าเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น”เสิ่นเยว่พยักหน้า“แล้วท่านทำอย่างไรกับนางเสิ่นเยว่วนกลับมาที่หัวข้อเดิมที่คุยค้างเอาไว้ จากนั้นหลี่เซวียนจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟังหลังจากที่เสิ่นเยว่ออกจากชิงโจว นางโน้มตัวไปกอดเขาอย่างออดอ้อนหลี่เซวียนมองท่าทางน่ารักของนางเขาแทบจะไม่อยากรอให้นางหายดี เขาอยากทำมันเสียตั้งแต่ตอนนี้“เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อยเถอะ”หลี่เซวียนจับไหล่ทั้งสองข้างของนางดันให้กลับลงไปนอน เขาห่มผ้าใ

ผ่านไปไม่นานภายในห้องแสงเทียนก็ถูกดับลงเหล่าผู้อาวุโสที่แอบเฝ้าดูต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเสียงที่ดังลอดออกมาจากภายในห้อง พวกเขาหาใช่เด็กเล็กที่ไม่เข้าใจว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยอวิ๋นชิงเฟิงก็ทำตามที่เขาได้รับปากเอาไว้ แต่อีกด้านของมุมมืดมีสายตาของใครคนหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่จ้องมองไปที่หน้าห้องของทั้งสองคนด้วยสายตาเคียดแค้นเช้าวันต่อมาอวิ๋นชิงเฟิงยังคงทำทุกอย่างเหมือนเป็นปกติ จ้าวหว่านหนิงก็เช่นกันท่าทางของนางนั้นดูออกว่ามีความสุขกว่าใครๆ หลังจากคารวะน้ำชาผู้อาวุโสผ่านไป จ้าวหว่านหนิงก็กลับไปที่ห้องของนาง นางไม่คิดเลยว่าอวิ๋นชิงเฟิงผู้สุภาพเรียบร้อยจะดุดันเพียงนั้นเล่นเอานางแทบไม่ได้นอนทั้งคืนถึงจ้าวหว่านหนิงจะถูกสั่งสอนเรื่องในห้องหอมาก่อนหน้านี้แล้วแต่นางก็ยังรู้สึกเขินอายในการกระทำของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่ดี ในระหว่างที่จ้าวหว่านหนิงกำลังเพ้อถึงรสรักของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่นั้น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นเบาๆ จ้าวหว่านหนิงคิดว่าเป็นอวิ๋นชิงเฟิงนางจึงรีบออกไปดู คนที่เขามาในห้องของนางไม่ใช่อวิ๋นชิงเฟิงแต่เป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามแต่ซีดขาวเล็กน้อย จ้าวหว่านหนิงเพ่งมองนางอยู่ครู่หนึ