All Chapters of ซ่อนลับ จดหมายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

การกลับบ้านเดิมของเสิ่นเยว่ผ่านไปด้วยดีทุกคนไม่มีใครสงสัยการแสดงละครของนางกับหลี่เซวียนสักนิด ท่านพ่อท่านแม่รวมทั้งพี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่เดินมาส่งนางขึ้นรถม้าที่หน้าจวน“พวกท่านเข้าไปเถอะไม่ต้องส่งแล้ว คราวหน้าข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกท่านใหม่”เสิ่นเยว่บอกครอบครัวของนาง“จะกลับมาบ่อยๆ ได้อย่างไรเจ้าเป็นสตรีที่ออกเรือนไปแล้วต้องอยู่ดูแลสามีของเจ้าถึงจะถูก”ฮูหยินเสิ่นเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน ทำให้พี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ต่างไม่พอใจทำเสียงฮึดฮัด“ทำไมน้องเล็กจะต้องไปดูแลเขาด้วย เขาเป็นบุรุษโตเต็มวัยแข็งแรงขนาดนั้นเขาดูแลตัวเองไม่ได้หรือ”เสิ่นซีห่าวพี่ห้าของเสิ่นเยว่บ่นขึ้นมาเบาๆ ฮูหยินเสิ่นที่ได้ยินเอื้อมมือจะไปตีแขนเขา เสิ่นซีห่าวรีบวิ่งไปหลบข้างหลังเสิ่นซีซวนคู่แฝดของตน“พวกเจ้าไปเถอะเดินทางดีๆ คราวหน้าค่อยแวะมาเยี่ยมพ่อกับแม่ใหม่”เป็นมหาเสนาบดีเสิ่นที่เอ่ยขึ้นขัดจังหวะการรบของสองแม่ลูก หลี่เซวียนพยุงเสิ่นเยว่ขึ้นรถม้า จากนั้นเขาก็กำหมัดคารวะครอบครัวตระกูลเสิ่นแล้วขึ้นรถม้าตามเสิ่นเยว่ไปเมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าจวนสกุลหลี่บ่าวรับใช้ได้แจ้งให้ทั้งสองคนทราบว่ามาถึงแล้ว เสิ่นเยว่ไม่พูดกับหลี

หลี่เซวียนใจเต้นโครมครามถึงแม้เขาจะคาดหวังให้นางตอบตกลงแต่เขาไม่คิดว่านางจะตอบรับเร็วขนาดนี้ หลี่เซวียนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาเอาแต่คิดเรื่องของสหายที่อยู่ในความลับคนนั้น เสิ่นเยว่าก็ไม่ต่างกันนัก ที่นางบอกว่าจะปักดอกหลีฮวาเพราะที่ข้างเรือนของหลี่เซวียนมีต้นหลีฮวาต้นใหญ่อยู่สองต้น นางเห็นมันกำลังออกดอกบานสะพรั่งจึงคิดเรื่องปักดอกหลีฮวาขึ้นมาแต่ละวันที่ผ่านไปของทั้งสองคนมันช่างยาวนานเหมือนเป็นปี เสิ่นเยว่คิดว่านางน่าจะนัดเขาหลังจากที่ได้รับจดหมายหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นนางก็ไม่ต้องนับวันรอเช่นนี้ โชคยังดีที่นางบอกไปแค่สามวัน ถ้าหากนางนัดเขาเดือนหน้ารับรองนางจะต้องเป็นบ้าตายไปก่อนพรุ่งนี้เป็นวันที่นางจะได้พบสหายของนางแล้ว เสิ่นเยว่รู้สึกผิดกับ หลี่เซวียนเล็กน้อย วันนี้นางจึงทำอาหารไปส่งเขาที่ค่ายทหาร นายทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าทางเข้าเมื่อเห็นว่าเป็นรถม้าของตระกูลหลี่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฮูหยินน้อยของท่านแม่ทัพอย่างแน่นอน เขารับเปิดทางให้นางเข้าไปทันทีตอนนี้เสิ่นเยว่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของหลี่เซวียน นางลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา แต่หลี่เซวียนก็เปิ

“ที่นั่นก็ดี ข้าเคยได้ยินชื่อภัตรคารว่านเหลียวมานานแล้วแต่ไม่เคยไปสักครั้งพวกพี่ชายของข้าเคยเล่าให้ฟัง”ทั้งสองคนเดินจูงมือกันขึ้นรถม้าไปอย่างอารมณ์ดี ทุกคนในจวนสกุลหลี่ต่างถอนหายใจโล่งอก ตั้งแต่ฮูหยินน้อยป่วยบรรยากาศที่จวนก็ดูเหมือนจะตึงเครียด วันนี้เห็นทั้งคู่เดินจูงมือกันบ่าวอย่างพวกเขาก็มีความสุขการที่เขาพานางมาเดินเล่นที่ริมทะเลสาบสถานที่ที่ชาวเมืองนิยมไปพักผ่อนหย่อนใจ แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกับนางเสิ่นเยว่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีแต่แล้วบรรยากาศที่แสนมีความสุขของทั้งสองก็กลายเป็นขุ่นมัวเมื่อต้องมาเจอศัตรูในทางแคบ หลินซูเมิ่งกับเจียงหลีก็มาเดินเล่นที่นี่เหมือนกันสถานการณ์นี้สร้างความอึดอัดให้กับทั้งเขาและนางไม่น้อย นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือจงใจเสิ่นเยว่ไม่รู้ แต่ว่านางไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่“ช่างบังเอิญเสียจริงท่านแม่ทัพน้อยก็มาเดินเล่นที่นี่ด้วยอย่างนั้นหรือ”หลินซูเมิ่งตะโกนทักหลี่เซวียนเสียงดังมาแต่ไกล นางเห็นหลี่เซวียนกับเสิ่นเยว่ตั้งแต่ที่ลงมาจากรถม้าแล้ว นางจึงได้รีบเดินตรงมาที่นี่เลย“เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ไม่มีใครรู้ แต่เจ้าเป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเร

หลี่เซวียนมองหน้าของสตรีที่นั่งอยู่ด้านข้างเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ใบหน้าของเขาแดงเรื่อลามไปถึงใบหู เจ้าคนโง่นี่โดนควันของกำยานปลุกกำหนัดที่จุดเอาไว้ในห้องแล้วสินะ ทำไมนางถึงได้เชื่อใจนะว่าเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้เองได้ ถ้าหากว่านางไม่มาที่นี่วันพรุ่งนี้เจียงหลีก็คงได้ถูกส่งตัวไปที่ตระกูลหลี่ในฐานะฮูหยินรองแล้วเสิ่นเยว่มองคนที่เปิดประตูเข้ามา นางคือเจียงหลีอย่างที่คิด นี่นางไม่คิดจะรอให้ฤทธิ์ของกำยานปลุกกำหนัดทำงานก่อนหรือไง รีบอะไรขนาดนั้น เสิ่นเยว่ครุ่นคิดเหมือนว่านางต้องการให้คนอื่นมาเห็นนางทำอะไรกับ หลี่เซวียนโดยเร็ว เสิ่นเยว่ยิ้มอย่างมีเลศนัยเจียงหลีเดินวนหาหลี่เซวียนทั่วห้องแต่ไม่พบเขา แต่นางให้สาวใช้จับตาดูห้องนี้เอาไว้แล้วนางบอกว่าไม่เห็นหลี่เซวียนออกจากห้องนี้ไปนี่นา แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนได้ อีกไม่นานสาวใช้ของนางก็จะไปตามคนอื่นมาที่นี่แล้ว แล้วตอนนี้เขาหายไปไหนกันเสิ่นเยว่ที่นั่งอยู่บนคานพยายามแกะมือที่เหมือนปลาหมึกของหลี่เซวียนออกจากตัวของนาง“เจ้าตั้งสติหน่อย กินยานี่เข้าไปก่อน”เสิ่นเยว่ยัดยาลูกกลอนใส่ปากของหลี่เซวียน นี่เป็นยาแก้พิษที่เสิ่นเยว่กินก่อนที่จะเข้ามาในห้องนี้

นายท่านเจียงตวาดเสิ่นเยว่อีกครั้ง หลี่เซวียนก้าวมาขวางหน้านางเอาไว้“นางเป็นฮูหยินของข้า ไม่ว่านางจะกระทำการในเรื่องใด ข้าหลี่ เซวียนจะเป็นผู้ที่รับผิดชอบเอง”เสิ่นเยว่มองหลี่เซวียนด้วยสายตาทราบซึ้ง ทำไมวันนี้นางมองแล้วเขาดูหล่อเหล่ายิ่งกว่าเดิมนะ ทั้งที่ปกติคนผู้นี้ก็หน้าตาดีจนหาคนเทียบไม่ได้แล้ว เสิ่นเยว่โผล่ออกมาจากทางด้านหลังของหลี่เซวียน“ท่านต้องการหลักฐานหรือ ถ้าหากว่าบ่าวพวกนี้ยังเป็นหลักฐานไม่ได้ เช่นนั้นท่านให้คนไปที่เมี่ยวโสว่ถังถามผู้ดูแลว่านางได้ให้สาวใช้ไปซื้อกำยานปลุกกำหนัดที่นั่นหรือไม่ ทั้งนางยังสั่งชนิดที่ออกฤทธิ์รุนแรงด้วยนะ อ้อ ข้าลืมบอกท่านไปกำยานนี้ส่วนมากใช้ที่หอนางโลมเท่านั้น ข้าไม่รู้ว่านางไปรู้จักของพวกนี้ได้อย่างไร นายท่านเจียงบุตรสาวของท่านคงมิได้ทำงานที่นั่นหรอกกระมั่ง”เสิ่นเยว่พูดจบก็หดหัวไปหลบอยู่ที่ด้านหลังของหลี่เซวียนอีกครั้ง นายท่านเจียงโมโหกับคำพูดของนางจนเป็นลมหงายหลังลงไป เดือดร้อนพวกบ่าวไพร่ต้องรีบปฐมพยาบาลให้เขาฟื้นขึ้นมา หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาแล้วเขาได้แต่พูดอยู่คำเดียวว่า เจ้า เจ้า อยู่เช่นนั้นเพราะเถียงไม่ทันเสิ่นเยว่เสิ่นเยว่ไม่สนว่าพวกเขาจะ