3 แม่ม่าย

3 แม่ม่าย

โรงแรมอิมพีเรียลยังคงเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้วแม้ว่าเธอจะไม่ได้เหยียบย่างมาที่นี่มาหลายปี พริยาพาร่างบางเข้าไปในลิฟต์กดขึ้นไปยังชั้นบนที่พักของชายหนุ่ม เพนต์เฮ้าส์ราคาแพงที่เขามักมาเช่าอาศัยยามมาพักที่เมืองไทยคราวละหลายเดือน ความทรงจำไหลย้อนมาอีกครั้ง

“วันหนึ่งผมจะทำให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนผม พริยา จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ผมจะทำลายชีวิตคุณ”

เสียงขู่อาฆาตครั้งสุดท้ายที่เจอเขาเมื่อสามปีที่แล้วยังหลอกหลอนในความทรงจำดั่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและแรงแค้น แผ่นหลังบอบบางเริ่มมีเหงื่อผุดซึม

คาร์ลอสทำลายชีวิตเธอ เขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างมีคิดว่ามีคุณค่าทางใจต่อเธอจนย่อยยับ แต่สุดท้ายเธอก็รู้ว่าที่จริงแล้วไม่ใช่เขา หากแต่เป็นตัวเธอเองต่างหากที่ทำลายตัวเอง

ความเป็นนักล่าเต็มตัวทั้งโหดเหี้ยมอำมหิตไม่ยอมลงให้ใคร และไม่อดทนต่อคนที่อ่อนแอกว่าเขา

พริยาไม่มีวันลืมวิธีที่เขามองเธอในวันแต่งงาน เขามองเธอด้วยความโกรธคุกรุ่นระคนความเกลียดชังที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน

สิ่งที่ทำให้เขารับไม่ได้ก็เพราะเธอปฏิเสธเขา เขามาหาเธอในวันแต่งงานด้วยหวังว่าวินาทีสุดท้ายเธอจะเปลี่ยนใจ หากแต่ไม่ เธอยืนยันเข้าพิธีแต่งงานกับคู่หมั้นหนุ่ม

“ผมจะไม่มีวันยกโทษให้คุณ”

เสียงกดต่ำเปล่งหนักแน่นยืนยันจากภายนอกประตูโบสถ์ ทำให้ทุกคนหันมองชายผู้เย่อหยิ่งร่ำรวยเป็นตาเดียวก่อนที่เขาจะหันกลับออกไปและเธอไม่เจอเขาอีกเลย

ในวันแต่งงาน บีม คู่หมั้นหนุ่มบีบมือให้กำลังใจเธอและบอกกับเธอว่าเขาให้อภัยเธอทั้งหมด ขอเพียงแต่งงานกับเขาและเธอก็เชื่อเขา ชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนของเธอมาช้านาน หากแต่ใครจะรู้ว่าการแต่งงานที่จัดขึ้นมาช่างจอมปลอม และเธอต้องทนฝืนอยู่กับบีมจนกระทั่งเขาเสียชีวิต

เธอพยายามดึงสมาธิกลับมาอย่างยากลำบาก ยกมือที่กำลังสั่นเทานวดคลึงกลางหน้าผาก บีมเป็นชายหนุ่มที่เธอเคยฝากความหวังไว้ เขาเจ็บป่วยด้วยโรคร้ายแรงโดยไม่บอกให้เธอรับรู้มาก่อน เขาไม่สามารถทำงานได้ทำให้ธุรกิจที่เขาสร้างขึ้นมาล้มครืนลงในระยะเวลาไม่นาน

ตอนนี้ทุกสิ่งในชีวิตเธอพังพินาศ และคนอย่างคาร์ลอสคงสะใจที่เธอมีชีวิตอย่างที่เขาตั้งใจ การเรียกเธอมาครั้งนี้เธอยังไม่แน่ใจว่าจะได้อะไรกลับไปนอกจากความชอกช้ำ

ประตูลิฟต์เปิดออกเธอมองออกไปยังโถงทางเดินทอดยาวนึกไปถึงความทรงจำวัยเยาว์กว่านี้ โรงแรมอิมพีเรียลเป็นอดีตที่เธอไม่อยากจดจำ เป็นโรงแรมหนึ่งในอีกหลายโรงแรมที่แม่ของเธอแอบนัดผู้ชาย

ใช่แล้ว แม่ของเธอคบชู้ และเธอรับรู้ด้วยความปวดร้าวในใจว่าสถานที่นี้คือสถานที่ที่เดียวกับสิ่งที่เธอทำกับคาร์ลอสเมื่อสามปีก่อน

เท้าบางในรองเท้าส้นสูงสามนิ้วค่อยย่างไปบนพรมหนาชั้นดีสีเลือดหมู

“เธอมันเหมือนพ่อของเธอพริยา มีคุณธรรมสูงส่ง รอบ ๆ ตัวเธอดูดีมีศีลธรรมจนแม่อยากจะอ้วก แล้ววันหนึ่งเธอจะแสดงให้ทุกเห็นว่าที่จริงเธอไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอก เธอมันก็เหมือนฉัน ร่านและร้อน”

เสียงหวีดแหลมตะโกนของแม่ก่อนจะหนีหายออกไปจากบ้านในวันนั้นยังทำให้เธอสะท้านจนถึง ณ วินาที นี้ และเธอกำลังจะทำแบบนั้นจริงๆ ใช่ไหม ร่างบางสั่นเทายกมือขึ้นกอดตัวเองขณะก้าวเดิน

เธอรังเกียจตัวเองทั้งยังโกรธที่ยังเฟ้อฝันฟุ้งซ่านถึงชายคนนั้น คนที่ทำให้ชีวิตของเธอพัง

เมื่อสามปีที่แล้ว เธอเดินปึงปังมาทางเดินเดียวกันนี้ด้วยความโมโห โดยหมายมั่นว่าจะจัดการกับคาร์ลอส ซานญ์ให้ได้ และมันไม่ใช่เลย วันนั้นเธอเกือบจะลงเอยกับเขาแล้วบนเตียง

ทั้งคู่ต่างเสมือนสัตว์ป่าที่โหยหากันกระโจนเข้าหากันถอดทึ้งเสื้อผ้า มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างเธอ และเธอก็เช่นกันลูบไล้ทั่วร่างแกร่งของเขา

ในตอนั้นเธอยังเด็กเกินกว่าจะรับรู้ถึงความน่ากลัวของชายผู้นั้นผิดไปจากตอนนี้ ร่างระหงกำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เธอกลัวมากพอที่จะยอมมาหาเขา เธอให้กำลังใจตัวเองและคิดว่าทำเพื่อคนอื่น ทำเพื่อพ่อของเธอ

ก๊อก ก๊อก

พริยายังหลับตาลงพักใจให้สงบ พยายามไม่คิดแง่ลบว่าชายหนุ่มต้องการอะไร แต่ที่แน่ ๆ เขาคงต้องการให้เธอคลานเข้าไปหาเขาเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ และการทำลายพ่อของเธออาจเป็นการแก้แค้นที่น่าสนุกสำหรับเขา

“เชิญ”

เสียงหนักทรงอำนาจตอบรับ พริยาเปิดประตูออกแล้วก้าวเข้าไปในอณาจักรของเขาที่เหมือนเช่นเดิมไม่มีผิด ไม่ว่าจะวิธีการวางเตียงนอน โซฟาที่เธอและเขาเคยคลุกเคล้า หรือแม้กระทั่งตัวเขาเองจนร่างกายเธอร้อนผ่าวด้วยไฟสวาทยามนึกถึง

มีเสียงพึมพำเบา ๆ ดังลอดมาจากร่างสูงใหญ่ ภาษาที่เธอฟังไม่ออกเนื่องจากไม่ใช่ภาษาอังกฤษ เธอคาดว่าคงเป็นภาษาอิตาลีภาษาแม่ของเขา ร่างสูงเดินทอดน่องเข้ามาใกล้และคว้ากระเป๋าของเธอออกมามือนำไปวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง

ความดิบเถื่อนทำให้เธอละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ทุกตารางนิ้วแผ่รังสีความต้องการทางเพศมากจนเกินไปและมันทำให้เธอร้อน แรงดึงดูดแปลกประหลาดจนน่ากลัว

เขาเคลื่อนตัวด้วยท่วงท่าดั่งพยัคฆ์ร้ายออกล่าเหยื่อ ใบหน้าคมเข้มที่มีดวงตางดงามสีทองมีเสน่ห์ดึงดูดของเพศชาย โหนกแก้มสูงที่เพิ่มความโหดเหี้ยมจมูกโด่งเป็นสันบ่งบอกความดื้อรั้น

“ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องเป็นนักรักที่ไม่รู้จักพอแน่ ๆ” เสียงมารดาเธอที่เคยเอ่ยถึงเขาดั่งลอดเข้ามาในห้วงคิด “เขามีพลังทางเพศ ผู้หญิงที่ไหนก็ต้องรู้สึกเมื่ออยู่ใกล้ พริยาลูกไม่รู้สึกหรือ?”

ความกลัวในตอนนั้น กลัวการผิดศีลธรรม กลัวการถูกดูถูกจากผู้เป็นแม่และคนรอบข้างทำให้เธอเลือกบีม

“ทำไมคุณถึงนัดฉันมา” ในที่สุดเธอก็หาเสียงของตัวเองเจอ เอ่ยถามชายหนุ่มทันที

“นั่งลงก่อนสิ” ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนโซฟาจ้องตอบมาที่เธอ

“ไม่ ฉันคงอยู่ไม่นาน ..”

“งั้นออกไปสะ กลับไป มันทำให้ผมเสียเวลา”

น้ำเสียงทุ้มโหดร้าย ชายหนุ่มยกมือโบกไล่หยิบแก้วเหล้าขึ้นจิบ หากแต่นัยน์ตาสีทองยังจ้องเธออยู่

พริยากัดฟันแน่นด้วยความอดทน เดินมายังโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งแล้วค่อยหย่อนสะโพกงามลงเชื่องช้า

“คุณนัดฉันมาทำไม”

“ก็แค่อยากเห็นคุณ”

ดวงตาสีทองวาววับยามกวาดไปทั่วร่างบางระหง แล้วหยุดนิ่งยังทรวงอกอวบอิ่มขนาดใหญ่ที่น่าแปลกใจบนร่างผอมบาง และเลื่อนลงไปยังส่วนสะโพกผายแบบผู้หญิงของเธอ

พริยารู้สึกไม่สบายใจกับรูปร่างดั่งนาฬิกาทรายของเธอมาตลอด มันยั่วยวนและเรียกให้ผู้ชายทุกคนเข้าหาเธอ และมักจะคิดว่าเธอนั้นง่าย โดยเฉพาะถ้ารู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของปรียา ภรรยาของนักธุรกิจประกาย เจ้าของบริษัทลาสอินสตรัคชั่น

ส่วนโค้งกระตุ้นราคะเพศผู้ ผมหยักศกสวยเป็นลอนดำขลับ ดวงตาหวานคมเสริมใบหน้าจมูกโด่งสันเรียว ผิวขาวจัดจนแม้แต่เธอเองยังแปลกใจ

เธอเหมือนแม่มากเกินไป ทั้งรูปร่างหน้าตาและท่าทาง ซึ่งเธอพยายามปกปิดมาตลอดตั้งแต่แตกเนื้อสาวโดยการพรางรูปร่างตัวเองด้วยการสวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ แต่ในวันนี้เธอต้องไปทำงานและยังคงสวมชุดเดิมเมื่อเช้า เข็มขัดเส้นเล็กยิ่งเน้นเอวคอด เสื้อเชิ้ตสีขาวแม้มีเสื้อคลุมตัวใหญ่หากแต่ตัวเม็ดกระดุมดันกันจนแน่นแทบปริตรงส่วนกลาง กระโปรงทำงานตัวสั้นเผยท่อนขาเรียวขาวใสจนเห็นเส้นเลือด

เธอจ้องมองกลับด้วยดวงตาวาวโรจน์ เขามีสิทธิ์อะไรมาจับจ้องดั่งกำลังเปลื้องผ้าเธออยู่ เชิดหน้าสูง

“ดื่มอะไรก่อนไหม”

“ไม่ค่ะ ขอบคุณ”

“ที่จริงผมเกลียดการดื่มฉลองเพียงลำพัง วัฒนธรรมบ้านผมคนอิตาลีมักคึกครื้นด้วยผู้คนญาติพี่น้องเสมอ แต่ที่จริงถ้าคุณจะดื่มสักนิดหน่อยคงจะพอได้นะ หรือคุณยังดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ ไม่น่านะคุณจะยังไร้เดียงสาถึงขนาดนั้นเลยหรือไง”

เสียงเยาะหยันปนขบขันจากเสียงทุ้มยิ่งทำให้เธอขบฟันกันแน่น ไม่พยายามนึกเหตุการณ์เมาเหล้าครั้งแรก

“คุณฉลองเรื่องอะไร”

“ก็เรื่อง..คุณ เป็น ม่าย”

การตอบเว้นวรรคเน้นจังหวะคำว่าม่ายราวกับว่าเขาฝึกคำพูดนี้มาเนิ่นนาน ดวงตาวับด้วยความสนุกยกเบอร์เบินขึ้นจิบ

“เราต้องคุยกันเรื่องของพ่อ พ่อของฉัน..”

คาร์ลอสลุกขึ้นทันทีโบกมือให้เธอเงียบ ดวงตาสีทองวาวโรจน์

“เขาขโมยเงินบริษัท ขโมยเงินน้ำพักน้ำแรงของลูกจ้างตัวเอง ทุกคนรู้เรื่องนั้นดี รวมทั้งตัวคุณ”

“แต่ว่า จะต้องโหดร้ายกับพ่อของฉันขนาดเลยเหรอ” น้ำเสียงอ้อนวอนออกจากปากสาวน้อย ขยับร่างบางวิงวอนไม่รู้ตัว

“พ่อแค่ทำพลาด...”

“ในเรือนจำมีผู้ที่ทำพลาดมากมายพรีส” เขาแทรกด้วยคำพูดเฉือดเฉือน จ้องกลับมายังเธอ “ยักยอกเงินจำนวนมหาศาลเพื่อเล่นพนัน และยังเป็นเรื่องส่วนตัว”

“ส่วน..ตัว..”

“ใช่ส่วนตัว ผมช่วยซื้อลาสอินสตรัคชั่นในวันที่ร่อแร่ด้วยจำนวนสูงลิบให้บ้านของคุณทั้ง ๆ ที่มันราคาต่ำเตี้ย เพียงเพื่อคุณ เพื่อให้ครอบครัวคุณเห็นว่าผมจริงใจต่อคุณ”

“จริงใจ คุณไม่รู้หรอกว่าความจริงใจคืออะไร มันคือการแบล็คเมล์ คุณแค่กดดันให้ฉันยอมคุณในตอนนั้น ให้ฉันไม่เหลือสถานะใดที่จะต่อรองได้”

“ผมแค่ต้องดูแลของ ๆ ผม”

“ฉันไม่เคยเป็นของ ๆ คุณ”

คิ้วเข้มเลิกสูงจ้องตอบด้วยนัยน์ตาสีทองวาวเต็มอารมณ์

“คุณเป็นของผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน พรีส แต่คุณมันโง่ และขลาดกลัวต่อทุกสิ่ง คุณกลัวไฟร้อน คุณกลัวว่าตัวคุณเองจะเหมือนแม่ของคุณ”

“คาร์ลอส คุณมันบ้าไปแล้ว!”

“ใช่ ผมมันบ้า แล้วคุณกล้าดียังไงเดินเข้ามาในห้องนี้ห้องที่คุณเคยเกือบอ้าขาให้ผม พรีส”

เธอสะอึกอยากจะตบหน้าเขานักที่รื้อความจำขึ้นมา ทั้งยังอับอายต่อเหตุการณ์วันนั้น

“ฉันมาที่นี่เพราะเรื่องพ่อของฉัน”

“พ่อของคุณเป็นลูกจ้างของผมที่ถูกตามใจจนเสียคนเท่าที่ผมเคยจ้างมา ผมให้สิทธิ์ดูแลบริษัททุกอย่างแต่กลับกลายเป็นว่าทรยศหักหลังผมเสียเอง”

“แต่เราสามารถขายที่ดินที่มีอยู่ชดใช้ให้คณได้”

“พรีส ตื่นยอมรับความจริง ที่ดินถูกจำนองไปหมดแล้วและถ้าขายมันทิ้งก็ต้องใช้หนี้แบงก์ก่อนอันดับแรก มันไม่พอเหลือใช้หนี้ของบริษัทผมหรอก”

พริยาชะงัก เธอไม่รู้มาก่อนว่าพ่อของเธอนำที่ดินที่มีอยู่ไปจำนองกับแบงก์

“เอาเป็นว่าพรีส ผมไม่อยากจะสนใจพ่อของคุณหรอกนอกจากจะเป็นเครื่องมือให้ผม คุณจะมาทำตัวอ่อนแอเรียกร้องความสงสารมันไม่เป็นผลหรอกพรีส ทุกอย่างเป็นธุรกิจ”

“ดังนั้นคุณให้ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร เพื่อความสะใจแค่นั้นใช่ไหม”

เธอตะโกนตอบสายตาวาววับ เธออยากจะตบหน้าคมเข้มที่กำลังมองเธออย่างเหยียดหยามเต็มประดา

“พรีส ผมจะบอกอะไรให้นะ คุณแค่ชอบผู้ชายอ่อนแอที่จูงจมูกได้ง่าย ผู้ชายที่คุณจะควบคุมเขาได้ แต่นั่นไม่ใช่ผม”

“เหอะ! คาร์ลอส คุณมันหลงตัวเองและฉันก็เกลียดทัศนคติแบบนี้ที่สุด ผู้ชายก้าวร้าว คร่ำครึและ..”

“ผมไม่ได้คร่ำครึหรอกคาร่า ผมแค่มีสายเลือดอิตาลีที่เก่าแก่” เสียงทุ้มแทรกเข้ามาก่อนที่เธอจะพูดจบ

“คุณมันแสนงี่เง่าที่เลือกไอ้หมอนั่นแทนผม”

“หยุด อย่าเรียกฉันว่างี่เง่าอีกแม้แต่ครั้งเดียว”

“คาร่า คุณน่ะไม่ได้ซื่อสัตย์กับคู่หมั้นของตัวเอง เขาเสนอแหวนแต่งงานและผมเสนออะไรที่มันมั่นคงน้อยกว่า แต่คุณเลือกแหวนแต่งงาน”

“ฉันเลือกแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันรัก!”

คาร์ลอสหัวเราะเสียงดัง “รักงั้นเหรอ ผมถามหน่อยเวลาคุณนอนกับเขา คุณไม่นึกถึงผมบ้างเหรอ ไม่โหยหาสิ่งที่เรามีต่อกันบ้างหรือไง แล้วตอนที่คุณร้องครวญครางได้เผลอเรียกชื่อผมไปบ้างหรือเปล่า”

“เพียะ”

ร่างบางถลาเข้าใส่เขาตบใบหน้าคมอย่างแรง ชายหนุ่มหันกลับจ้องตาวาวปากคอเราะร้ายยังพ่นคำที่เสียดแทงใจเธอ

“คุณมันแค่แต่งตัวภายนอกให้ดูทึนทึกแต่แท้จริงคุณคือนางแมวป่า หัวใจของสัตว์ป่า และมันทำให้เลือดผมพลุ่งพล่านอยากจะล่าคุณเต็มทนคาร่า”

“บ้าจริง ไอ้คนลามก หุบปากนะ!”

“เป็นไง มันทำให้คุณตื่นเต้นใช่ไหมสาวน้อย”

เขากระชากร่างบางเข้าหาตัว จับข้อมือรั้งไว้ด้านหลังให้ความอวบอิ่มดันเข้าหาตัว จ้องเธอด้วยตาคมกร้าว กดท่อนล่างให้เธอรับรู้ว่าเขากำลังแข็งชันขนาดไหน

“ผมสามารถเอากับคุณที่นี่เดี๋ยวนี้ จะกำแพง บนพื้น ในห้องน้ำ ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นเพียงแค่กระดิกนิ้วซึ่งคุณก็รู้ดีคาร่า”

มือใหญ่ล้วงเข้าใต้กระโปรงเกาะกุมเนินเนื้อนุ่มไว้กดแนบจนเธอสะดุ้งสุดตัว

“รู้สึกยังไง แฉะไหม”

พริยาจ้องตอบด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริศ คาร์ลอสล้วงใต้กระโปรงเธอ จับสิ่งที่เธอหวงแหนแต่ที่เลวร้ายที่สุดเธอกำลังเร่าร้อนและต้องการมัน

“คาร์ลอส”