1 คาร์ลอส

1 คาร์ลอส

ผมดำขลับบนหมอนนุ่มกลางเตียงขนาดใหญ่พิเศษ ผิวสีน้ำตาลทองแดงตัดกับผ้าปูที่นอนสีเทาอ่อน ดวงตาเข้มคมดุดุจพยัคฆ์ร้ายเต็มอารมณ์คุโชนด้วยไฟปรารถนามองจ้องตรงมายังเธอ

ร่างบางสั่นสะท้านทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวจากจินตนาการ พลันรับรู้ว่าตนเองยังคงตกอยู่ในความครอบงำของชายร่างสูงใหญ่

มือแกร่งเอื้อมออกมาเรียกร้องเชิญชวนให้เธอตอบรับ มือเล็กเรียวยาวข้างซ้ายที่ยังสวมแหวนแต่งงานวางลงบนกลางฝ่ามือจวบจนชายหนุ่มฉุดกระชากให้เธอเข้าหาอกแกร่ง เธอจึงรู้ตัวว่าได้ตกหลุมพรางของเสือร้าย

จุมพิตหนักหน่วงบดเบียดกลีบปากบางบังคับให้เปิดออกรับลิ้นสากร้อนลวกเข้าโพรงปาก ดูดกลืนเสียงกรีดร้อง เธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นอกจากปล่อยให้ความเสน่หาชักนำพาไปสู่หนทางพิศวาส

เสือร้ายลูบลงตามลำตัวผ่านเอวคอดกิ่วลงสะโพกงาม วกเข้าสู่กลางความสาวที่ผลิบานรอคอย ร่างระหงสะดุ้งเฮือกยามเขาจับเนินเนื้ออูมเต็มฝ่ามืออย่างแรงไม่ผ่อนปรน ก่อนส่งเสียงครางในลำคอ

ไฟรักหิวโหยช้านานเกินกว่าจะทานทน เธอต้องการเขาอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหากแต่เก็บงำไว้ข้างในปกปิดความต้องการไม่ให้ใครรู้

กริ๊ง!

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องรัวไม่หยุดของโทรศัพท์พลันทำเธอตกใจตื่นจากความฝันอันบ้าคลั่ง เหงื่อผุดโทรมกายสาวแม้ว่าภายในห้องพักจะเย็นฉ่ำสักเพียงไหนจากเครื่องปรับอากาศ เอื้อมมือรีบรับสายเรียกเข้าเพราะไม่อยากให้เสียงโทรศัพท์รบกวนผู้เป็นบิดา

“พรีส”

ร่างระหงยืดกายขึ้นตัวแข็งเย็นเฉียบ ใบหน้างามหวานใต้กรอบโค้งนุ่มของเส้นผมดำขลับยาวสลวยซีดเผือด ลมหายใจติดขัด มือกำโทรศัพท์ไว้แน่นจนด้านชาและวูบโหวงในช่องท้อง

เสียงทุ้มพร่า เสียงที่เธอไม่มีวันลืมเลือน เสียงทุ้มลึกและต่ำราวลูบไล้เรือนร่างของเธอ เขาเรียกเธออย่างที่ไม่มีใครเคยเรียก ชื่อที่เธอไม่ได้ยินมานานมากแล้ว สามปีเต็มนับจากวันนั้นแต่เธอยังจดจำได้ทันทีที่ได้ยินด้วยความหวาดกลัว

“ผมอาจทำให้คุณตกใจ”

คาร์ลอส ซานญ์

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าครางแผ่วเบาในลำคอ น้ำเสียงดั่งหลอกล่อ เธอยิ่งพาล เสียงของเขาทำให้เธอโกรธขึ้นมา

พรีส หรือ พริยา สัตบุต กัดฟันแน่น เสียงทุ้มต่ำเรียกความทรงจำที่ปิดเอาไว้จนแน่นให้กลับฟื้นขึ้นมา ความพลุ่งพล่านอยากกรีดร้อง และเธอเกลียดมันที่เขาทำให้เธอเป็นแบบนั้น

“คุณต้องการอะไร”

“ผมกำลังอารมณ์ดีมาก ๆ และ .. ค่อนข้างใจกว้าง”

พยัคฆร้ายกดเสียงลงต่ำพร่า พยายามยื่นข้อเสนอที่คิดว่าดีสำหรับเธอ ข้อเสนอที่ทำให้เธอรู้ว่าใครอยู่เหนือกว่า

“อารมณ์ดีมาก ๆ แต่นั่นมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้ว แค่นี้”

พริยาส่งน้ำเสียงกระแทกกระทั้นปนโกรธขึ้ง ยังไม่ทันวางหูโทรศัพท์ เสียงทุ้มแทรกขึ้นมาอีกครั้งอย่างคนที่รู้สึกเป็นต่อในเกมนี้

“คุณอาจจะยังไม่ทันได้คุยกับคุณพ่อของคุณ พรีส”

“อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้น”

พริยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มกระซิบต่ำกด เสียงปนความโกรธ  ขนแขนเธอลุกชันด้วยความรู้สึกบางอย่าง

“ผมจะเรียกคุณด้วยชื่อนั้น พรีส คุณชื่อนี้มาตลอดสำหรับผม   คาร่า”

ดวงหน้างดงามแหงนขึ้นหลับตาพยายามสกัดกลั้นความรู้สึก มือกำโทรศัพท์จนขึ้นเอ็นขาว และให้ตายเถอะ เธอพลันรู้สึกหน่วงช่องท้อง

“ฉันพบคุณพ่อแล้ว” เสียงหวานตวาดตอกกลับ

“ชูว์ พูดกับเจ้าหนี้ไม่เพราะเลยทูนหัว คุณก็รู้ว่าการยักยอกทรัพย์เป็นอะไรที่..เรียกว่ายังไงนะ อาชญากรรม”

ร่างระหงหน้าถอดสี พลันเหลียวมองไปทางประตู กลัวว่าคุณพ่อของเธอจะเดินเข้ามาได้ยิน

“คุณพ่อทำพลาดไป ท่านแค่มีหนี้สินจากการพนันเท่านั้น” น้ำเสียงหวานอ่อนลงเมื่อคาร์ลอสจี้มาถูกจุด

“อืม หนี้สินจากการพนัน จุ๊ ๆ เป็นคำที่เบามากคาร่า แต่ถึงอย่างไรเราไม่ควรที่ยักยอกเงินของบริษัทไปใช้หนี้ส่วนตัวนะคาร่า”

พระเจ้า!

หากเธอยืนอยู่ตอนนี้ เธอคงเข่าทรุดล้มนั่งหลังจากได้ยินประโยคนั้นจากเขา ร่างของเธอสั่นเทา ยักยอกเงิน คำนี้เธอรู้ว่ามันอาจทำให้พ่อของติดคุกเป็นเวลาหลายปี

แม้ว่าพ่อของเธอผิดที่ขโมยเงินของบริษัทคาร์ลอสมาก่อนเพื่อนำไปใช้หนี้การพนันที่เขาเคยหลงผิด แต่นั่นเกิดจากสภาพจิตใจที่ย่ำแย่เมื่อมารดาของเธอทิ้งไป

“คุณพ่อแค่ขอยืมก่อนเท่านั้น!” เสียงหวานใสแก้ตัวด้วยอาการกระวนกระวาย

“ยังไงคุณพ่อและฉันจะต้องหามาใช้คืนได้อย่างแน่นอน”

“อืม พูดได้ดี เปลี่ยนจากยักยอกเงินเป็นขอยืมเงินเสียแล้ว” เสือร้ายคาร์ลอสไม่ปล่อยผ่านด้วยการเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“แต่บริษัทลาสอินสตรัคชั่นเคยเป็นของเรามาก่อน”

“นั่นมันอดีตทูนหัว พวกคุณขายมันให้ผมแล้วเมื่อสามปีก่อน”

พริยากัดฟันแน่นข่มความอับอายที่ผู้เป็นแม่ทำให้เกิดหนี้สินเพราะความฟุ้งเฟ้อจนต้องขายบริษัทให้แก่คาร์ลอสเพื่อปลดหนี้ก้อนโต แล้วให้คุณพ่อของเธอบริหารงานต่อด้วยความเชื่อใจ

แต่พอไม่นานนัก ความล่มสลายก็มาถึงเมื่อคุณแม่ไม่สามารถทนอยู่อย่างลูกจ้างได้ ขอหย่ากับพ่อแล้วไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐีชาวต่างชาติแล้วไม่กลับมาอีกเลย

คุณแม่ทิ้งเธอที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีมาให้แบกรับความรับผิดชอบของครอบครัว และพ่อของเธอก็เหมือนตายทั้งเป็น

กว่าเธอจะรู้ว่าคุณพ่อติดการพนันก็เมื่อสายไปเสียแล้ว บริษัทแม่ของลาสอินสตรัคชั่นได้ตรวจสอบและพบความผิดปกติจึงทำให้เรื่องทั้งหมดแตกออก

“อย่าคิดมากทูนหัว ผมมีทางออกของเรื่องทั้งหมด มาพบผมคืนนี้ ผมพักอยู่ที่อิมพีเรียลโฮเต็ล ไม่จำเป็นต้องบอกห้องคุณคงรู้ว่าห้องเลขอะไร สองทุ่มไม่ขาดไม่เกิน ถ้าคุณไม่มาจะไม่มีโอกาสครั้งที่สอง คาร่า”

เสียงเงียบไปทำให้พริยารับรู้ว่าเขาได้วางสายโทรศัพท์ลงแล้ว และมันทำให้เธอรับรู้สภาพความเป็นจริงในปัจจุบัน

มือเรียวเล็กปล่อยโทรศัพท์ให้ร่วงหล่นบนเตียงนุ่ม ทิ้งตัวนอนหงายลงหมอเรี่ยวแรงเพราะการพูดกับคาร์ลอสเปรียบเสมือนต่อรองกับปีศาจ

เธอปล่อยใจจมลงสู่ความทรงจำอันปวดร้าว แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือความปรารถนา เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำพร่าสำเนียงอิตาลี ร่างบางพลันโหยหาเรียกร้อง ปวดหน่วงใต้ท้องน้อยอย่างทรมาน

เธอต้องการกรีดร้อง แผดเสียงออกมา แต่ไม่ เธอจะไม่ทำมัน เธอผู้ซึ่งเฝ้ามองแม่แผดเสียงใส่พ่อมาตั้งแต่เด็กก็เกินทน จะไม่ยอมให้ตัวเองทำแบบที่แม่ทำอย่างเด็ดขาด

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็การหวนกลับไปนึกถึงอดีตอันเจ็บปวด คาร์ลอส เขาทำให้เธอต้องการ ทำให้เธอต้องแหวกกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เธอสร้างมา เขาทะลายมันลงและแทรกตัวเองเข้ามาอยู่ข้างในเธอ

ร่างบางลุกขึ้นตัดสินใจแน่วแน่ อย่างไรเสียการพูดคุยกับคาร์ลอสอาจพบหนทางที่ดี พริยาเดินออกไปหาบิดาข้างนอกและพบท่านกำลังนอนสิ้นหวังอยู่ที่โซฟารับแขกตัวเก่า

“พริยา พวกเขาให้พ่อส่งคืนกุญแจทั้งหมด และให้พ่อเก็บข้าวของออกภายในสัปดาห์นี้ ไม่อนุญาตให้พ่อเข้าไปในตึกอีก ที่สำคัญมีเจ้าหน้าที่มาคุมตัวพ่อทุกวัน พ่อจะทำอย่างไรดีพริยา”

เสียงสั่นเครือออกมาจากลำคอหนุ่มใหญ่นอนหมดแรงบนโซฟาด้วยความอ่อนระโหย พลันเธอนึกถึงใบหน้าคมเข้มคล้ำแดดที่มีรอยหยันบนใบหน้ายามมองมายังเธอ

“พ่อคะ ..”

เสียงเธอขาดหายไป เธออยากปลอบประโลมพ่อ แต่เธอทำไม่ได้ เธอรู้ว่าสิ่งที่บิดากำลังทำอยู่คือสิ่งที่ผิด และโทษของมันอาจทำให้บิดาของเธอรับไม่ได้ หรือแม้แต่เธอเองก็คงรับไม่ได้

“พ่อแค่ พ่อแค่ต้องไป ต้องทำลงไปในตอนนี้ มันไม่มีหนทาง”

เสียงทุ้มสั่นเครือ พยายามอธิบายสั้น ๆ ให้ลูกสาวเข้าใจว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่เขาต้องทำเมื่อภรรยารักจากไป ร่างสูงลุกขึ้นสะโหลสะเหลเดิน กลับเข้าไปยังห้องนอนของตัวเองภายในคอนโดมิเนียมขนาดกลางของลูกสาวที่เพิ่งซื้อไว้เมื่อไม่นานหลังจากได้งานทำ

“พ่อคะ พ่อจะไปไหนคะ”

“อืม คิดว่าพ่อคงทำอะไรไม่ได้ พ่อจะพยายามคิดหาหนทางช่วยลูก”

เสียงสิ้นหวังเปล่งออกมาจากร่างใหญ่ก่อนที่ท่านจะเปิดประตูห้องนอนหายเข้าไป

“พ่อคะ เดี๋ยวหนูจะจัดการให้เองไม่ต้องห่วงนะคะ พ่อพักให้สบายนะคะ”

ประกายพ่อของพริยาหันกลับมามองลูกสาวที่เป็นแม่ม่ายตั้งแต่ยังสาว ใบหน้างามมีร่องรอยร้อนใจและวิตกกังวล เขารู้สึกผิดเหลือเกินที่ทำให้ลูกสาวต้องมากลัดกลุ้มใจ

“หนูจะทำยังไงเหรอพริยา จำนวนเงินหลายล้านขนาดนั้นมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”

น้ำเสียงสิ้นหวังรีบเดินออกจากห้องไปเพราะไม่สามารถทนมองหน้าลูกสาวได้

พริยายังยืนนิ่ง เธอจะปล่อยให้พ่อที่เลี้ยงดูเธอมาอย่างดีต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้หรือ? ที่จริงเธอแค่ไปหาเขา ชายหนุ่มชาวอิตาลีคนนั้น คาร์ลอส ซานญ์

ขณะที่เธอมองพ่อเดินไหล่งุ้มเข้าห้องไป อดีตที่เธอกลบฝังมันไปแล้วกลับหวนกระหวัดขึ้นมา อดีตเมื่อสามปีก่อน