บททั้งหมดของ เมียปลดหนี้: บทที่ 11 - บทที่ 20

11 18+ที่จริงการใช้ชีวิตอยู่กับคาร์ลอสไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไร ชายหนุ่มใช้วิถีชีวิตแบบปกติธรรมดาทั่วไปของคนทำงานที่เมื่อถึงเวลาเช้าเขาจะตื่นขึ้นเพื่อออกกำลังกายก่อนทานอาหารเช้าและไปทำงานในช่วงเวลากลางวันพริยาไม่ได้ไปเจอกับคาร์ลอสที่ทำงานอีก ชายหนุ่มให้อิสระเธอในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ในบางวันเธอไปหาพ่อที่คอนโดพูดคุยและสั่งแม่บ้านที่คาร์ลอสหามาให้ดูแล เธอค้นพบว่าแม่บ้านที่จ้างมามีความรู้ความสามารถดูแลผู้สูงวัยเป็นอย่างดีจนเธอหมดห่วงยามไม่มีอะไรทำเธอมักจะเลือกอยู่บ้านและเปิดคอมพิวเตอร์รับงานระยะสั้นเล็ก ๆ เช่นงานแปลเอกสาร เพื่อเป็นการแก้เหงาในยามเย็นเมื่อคาร์ลอสกลับมาพริยามีหน้าที่เตรียมอาหารมื้อค่ำไว้ให้พร้อมเสมอ ส่วนยามค่ำคืนพริยาต้องทำหน้าที่รองรับอารมณ์ดิบเถื่อนที่เขาซ่อนไว้คาร์ลอสไม่พาเธอไปออกงานสังคมอีกนับจากวันนั้น ซึ่งที่จริงพริยาคิดว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเธอเหมือนกัน ในใจสาวน้อยก็ยังไม่อยากออกไปเจอผู้คนและให้พวกเขารับรู้ว่าเธอต้องมาอยู่กับคาร์ลอสในฐานะอะไรจนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเธอเปิดหน้าสื่อโซเซียลมิเดีย หน้าสังคมหรูหราของเมืองกรุงเทพ งานที่เหล่าเซเลบต้องไป คาร์ลอสอยู่ในหน้

13 ลิซในที่สุดเธอมาถึงเสียทีประเทศอิตาลีหลังจากการเดินทางอันยาวนาน วันรุ่งขึ้นจากคืนกระต่ายน้อยคาร์ลอสได้รับโทรศัพท์กระทันหันว่าคุณพ่อของเขาเข้าโรงพยาบาลส่งผลห้ทั้งเขาและเธอต้องเดินทางโดยด่วนพริยาไปร่ำลาพ่อด้วยความอาลัยหากแต่พ่อของเธอกลับยิ้มแย้มและบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล พ่อเชื่อว่าคาร์ลอสจะดูแลลูกสาวของเขาอย่างดีจนพริยาต้องเบือนหน้าหนีดูแลอย่างดีจนเตียงอุ่นร้อนทุกคืนไม่เว้นวัน แม้กระทั่งเนินเนื้อบอบช้ำเขายังไม่ยอมละเว้นพริยาฝากแม่บ้านขอให้ดูแลพ่อเธออย่างดีพร้อมกับแจ้งว่าจะโทรศัพท์มาถามไถ่ทุกวันเครื่องบินเจทเหมาลำทำให้ทุกอย่างเรียบลื่นไม่ต้องตรวจเอกสารการเดินทาง นั่นทำให้ข่าวลือเรื่องพ่อของเขาเป็นผู้มีอิทธิพลของอิตาลีเป็นจริงขึ้นมาคฤหาสน์หลังใหญ่ชานเมืองที่คาร์ลอสพาเธอมาด้วยเฮลิคอปเตอร์จากสนามบินนานาชาติ“เราต้องเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อความปลอดภัย”สั้น ๆ ง่าย ๆ ที่เขาอธิบายต่อการเดินทางฉบับรีบร้อน ชุดเดินทางยับย่นแทบไม่เหมาะกับการเข้าพบดอนคาโลผู้ยิ่งใหญ่ หากแต่คาร์ลอสไม่ใส่ใจเขาพาเธอเข้าไปยังคฤหหาสน์และแจ้งต่อพ่อบ้านว่าเขาต้องการพบพ่อของเขาก่อนอันดับแรกจนพ่อบ้านตกใจ แต่ไม่ส

15 โรสมื้อค่ำที่น่าอึดอัดอีกครั้งในวันที่ดอนคาโลกลับมาถึงบ้านหลังจากออกจากโรงพยาบาล บนโต๊ะอาหารค่ำนี้เหลือเพียงพริยา ลิซและหญิงสาวอีกคนความเงียบงันมีเพียงเสียงของมีดส้อมกระทบจานหรูราคาแพง เสียงพนักงานที่คอยจัดเสิร์ฟอาหารตลอดเวลาที่คนทั้งสามรับประทาน“เคล้ง!” ลิซกระแทกมีดลงอย่างแรง“พอกันที เลิกแสร้งทำเป็นกินอย่างผู้ดีได้แล้ว”ร่างอวบอัดลุกดันเก้าอี้อย่างแรงจนเสียงดัง สะบัดก้นออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอม“อย่าไปสนใจหล่อนเลยพริยา”พริยาหันกลับมองหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกับคาร์ลอส หล่อนจะคงทานต่อเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“หล่อนก็แค่เรียกร้องความสนใจจากทุกคน หล่อนมักอยากให้จักรวาลทั้งหมดหมุนรอบตัวเองแต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่”พริยาเงียบเสียงตั้งใจฟังหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเธอ เหลือบตาสังเกตลักษณะความเป็นผู้ดีของเธอช่างเหมือนกันคาร์ลอสไม่มีผิด“ฉันยังไม่ทันได้แนะนำตัว แต่มาเกิดเรื่องเสียก่อนทุกครั้ง ฉันเป็นพี่สาวของคาร์ลอสค่ะ ชื่อโรส”พริยายังนิ่งเงียบรับประทานของหวานต่อ“คุณอย่าได้แปลกใจไป ฉันเป็นลูกคนละแม่กับคาร์ลอส ดอนคาโลมีเมียหลายคน”เรื่องนี้เรียกความสนใจจากพริยาได้ เธอเงยหน้าขึ้

17 ดอน“เปลี่ยนไป?” พริยาเน้นย้ำให้แน่ใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะมีใครกันที่ไม่หลงรักคาร์ลอส“ใช่เปลี่ยนไป คฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่ของคาร์ลอส และดอนคาโลชี้นำให้เบลเห็นว่าคาร์ลอสจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่แดงเดียว”“โอ้!”“น่าสงสารคาร์ลอสที่เขาต้องมาอยู่เป็นพยานในงานแต่งงานของพ่อกับแฟนของตัวเอง”“พระเจ้าช่วย” พริยาดวงตาเบิกกว้างมองโรสให้แน่ใจว่าเธอพูดไม่ผิดและพริยาเองฟังถูกต้องแล้ว“เบลเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะมารดาเลี้ยงคาร์ลอส พริยาคิดดูสิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ดอนและคาร์ลอสทะเลาะกันไม่เว้นวัน จนในที่สุดคาร์ลอสต้องออกจากบ้านหลังนี้ไปกลับไปอยู่กับบ้านทางแม่เขา”“แล้วทำไมเขาถึงต้องแต่งงานด้วยคะ”“ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เอาเป็นว่าดอนไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำให้คาร์ลอสแต่งงานได้ ฉันบอกได้เท่านี้ เอาล่ะ ฉันว่าคงพอแล้วสำหรับข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำให้เธอเข้าใจและเห็นภาพรวมของที่นี่ และอยากให้ฟังคำของฉันไว้ จงอย่าเชื่ออะไรที่เห็นในบ้านหลังนี้ก่อนจะพิสูจน์ว่าเรื่องนั้นจริง”พริยามองตามหลังโรสที่เยื้องย่างออกไปอย่างเงียบเฉียบ พรมหนานุ่มเก็บเสียงยิ่งทำให้ท่าเดินสง่างามทุกสิ่งทุกอย่างที่ลิซแล

19 ลิซพริยาพลิกตัวพาดแขนไปทางด้านข้างตัวในยามเช้ารุ่งขึ้น เตียงที่เคยอุ่นเมื่อคืนว่างเปล่า เธอค่อยลืมตามองร่องรอยบุ๋มบนที่นอนและหมอนนุ่มใบใหญ่อาการอ่อนเพลียจากการร่วมรักอันหนักหน่วงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัวทั้งยังอ่อนแรงจนแทบไม่สามารถลุกขึ้นจากที่นอนได้“คุณตื่นแล้ว”เสียงแม่บ้านที่อยู่ในห้องก่อนที่เธอจะตื่นเอ่ยทักขึ้น พริยาเห็นแม่บ้านเข็นรถอาหารเข้ามายังปลายเตียง“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าคุณอาจจะตื่นสายเสียหน่อยและให้เตรียมอาหารไว้ตลอดเวลาค่ะ”พริยาค่อยยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงมองดูแม่บ้านที่จัดแจงเลื่อนรถเข็นถาดแบบสอดบนเตียงนอนมาไว้ตรงหน้า กลิ่นอาหารเช้าหอมโชยจนเสียงในท้องของเธอโอยครวญ“ขอบคุณค่ะ ที่จริงไม่ต้องลำบากเลย ฉันลงไปทานด้านล่างได้ค่ะ”“ไม่ลำบากค่ะ เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ คุณพริยาทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้ค่ะ”พริยามองชุดอาหารเช้าที่ตอนนี้กลายเป็นอาหารกลางวัน พรางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มก่อนเป็นอันดับแรก“แล้วคุณคาร์ลอสไปไหนแล้วคะ”“คุณคาร์ลอสออกไปกับดอนค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะกลับมากี่โมง”เสียงแม่บ้านตะโกนตอบออกมาจากในห้องน้ำแข่งกับเสียงน้ำท