9 18+

9 18+

“พรึบ”

เสียงรูดม่านเปิดออกพร้อมกับแสงแดดจ้าที่แยงตาทำให้พริยาสะดุ้งตื่น เธอเห็นสายป่านเลขาสาวของคาร์ลอสอยู่ในห้องนอนของคาร์ลอสกำลังรูดม่านห้องนอนออกกว้าง แล้วเดินไปเปิดม่านที่บานหน้าต่างอีกบาน

“อะไรกันนี่”

“คุณต้องตื่นแล้วค่ะ ฉันได้รับคำสั่งให้มาช่วยคุณแต่งตัวและพาคุณไปซื้อของวันนี้ อ้อ แล้วไปโรงพยาบาลด้วย”

“โรงพยาบาล?”

พริยาคว้าผ้าห่มขึ้นปิดบังร่างกายเมื่อเลขาสาวเดินไปยังทางประตูติดกันที่เธอคาดเดาว่าเป็นห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ เสียงสายป่านตอบกลับมาจากข้างในห้อง

“ใช่ค่ะ คุณคาร์ลอสให้คุณไปฝั่งยาคุม”

ร่างบางนิ่งขึง ในท่ามกลางไฟสวาทเมื่อวานเธอไม่มีสติพอที่จะคิดถึงเรื่องนี้แม้แต่วินาทีเดียว ผิดกับเขาที่ยังมีครองสติไว้ได้ครบถ้วนทุกอย่าง

“ที่จริงเรื่องนี้ไม่น่าจะกวนคุณสายป่าน ฉันไปเองก็ได้ค่ะ”

เสียงรูดราวเสื้อผ้าเหมือนกำลังเลือกชุดด้านใน เสียงเปิดลิ้นชัก ก่อนที่สายป่านจะเดินออกมา

“คุณคาร์ลอสแจ้งว่าฉันต้องไปคุมด้วยตัวเองว่าเห็นคุณฝั่งยาคุมแล้วจริงค่ะ”

ใบหน้างามของพริยาแดงซ่านด้วยความอาย คาร์ลอสไม่ไว้ใจเธอและคงคิดว่าเธอจะใช้โอกาสนี้ในการปล่อยให้ตัวเองตั้งครรภ์เพื่อจับเขา 

“แล้วอีกเรื่องค่ะ วันนี้คุณต้องไปทำพาสปอร์ตและยื่นเรื่องขอวีซ่าสำหรับเดินทางไปประเทศอิตาลี”

สายป่านเดินกลับมาพร้อมเสื้อคลุมที่ยกค้างไว้รอเธอลุกขึ้นสวมดั่งกับว่างานที่กำลังทำเป็นงานปกติที่สายป่านทำอย่างสม่ำเสมอ

พริยาลุกขึ้นอย่างขัดเขินและเนียมอาย พยายามให้ส่วนลำตัวโผล่ออกจากผ้าห่มหนานุ่มให้น้อยที่สุดหากแต่ทำไม่ได้ ร่องรอยการร่วมรักเมื่อคืนยังสดใหม่และแดงช้ำเป็นจ้ำตามลำตัว สายป่านมองด้วยใบหน้านิ่งเฉยจนกระทั่งเธอลุกขึ้นเดินออกจากเตียง

“คุณมีเลือดออก!”

พริยาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินไปทางห้องน้ำเหลียวกลับมามองสายป่านที่จ้องไปยังกลางเตียงขณะที่หล่อนกำลังดึงผ้าห่มออกเพื่อเก็บ

พริยาเหลียวมองตามเห็นกลุ่มเลือดไม่มากนักบนเตียงและหมอนที่รองรับสะโพกเธอไว้เมื่อคืน ใบหน้างามสะเทิ้นอายที่คนภายนอกอย่างสายป่านต้องมารับรู้เรื่องเพศรสของเขาและเธอ

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”

พริยาบอกเสียงแข็ง แล้วแสร้งเดินเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้เลขาสาวมองตามหลังด้วยสายตาครุ่นคิด

การทำธุระในวันนี้กว่าจะเรียบร้อยก็ปาไปเกือบบ่ายสองโมง สายป่านสมกับเป็นเลขาทรงประสิทธิภาพของคาร์ลอส เธอเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแม้ว่าจะเพิ่งรับคำสั่งมาเมื่อเช้า

“เราไม่กลับคอนโดเลยเหรอสายป่าน”

“ยังคะ คุณคาร์ลอสแจ้งว่าให้พาคุณมาที่บริษัท”

พริยาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนขับรถพาเลี้ยวเข้าอาคารขนาดใหญ่ในย่านธุรกิจกลางเมือง อาคารที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี อาคารซานญ์ที่มีชื่อเรียกเดียวกับสกุลของเขา

ความทรงที่โหดร้ายกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง อาคารซานญ์ที่ซึ่งเธอเคยมาครั้งเมื่อคาร์ลอสเข้าซื้อบริษัทลาสตรัคชั่น เธอมาด้วยความกรุ่นโกรธและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ส่วนคาร์ลอสผู้หยิ่งยโสกลับทำเพียงนิ่งเฉยปล่อยให้พริยาอาละวาดเต็มที่

สายป่านนำพริยาขึ้นไปชั้นบนสุดของอาคาร และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอเห็นทางเดินเป็นโถงกว้างใหญ่ มีประตูปิดทึบด้านหน้าหนึ่งบาน และมีผู้หญิงสาวสวยอีกสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านนอกที่กั้นคอกเป็นสัดส่วน

“นั่นเลขาอีกสองคนของคุณคาร์ลอส”

พริยาพยักหน้ารับ ในตอนนี้เธอถึงบางอ้อแล้วว่าทำไมสายป่านถึงมีเวลาไปดูแลเธอ ก็เพราะคาร์ลอสมีเลขาถึงสามคน

“แล้วพวกคุณอยู่ที่นี่กันตลอดเลยหรือคะ”

สายป่านหันมายิ้มให้ เป็นยิ้มครั้งแรกที่เธอเคยเห็นจากเลขาสาวนับตั้งแต่เจอหน้ามา

“ไม่ค่ะ คุณคาร์ลอสมักเดินทางอยู่เสมอ และเวลาต้องเดินทางไปต่างประเทศท่านจะเลือกเลขาไปด้วยหนึ่งถึงสองคนแล้วแต่สถานการณ์ ส่วนใครจะได้ไปนั่นก็แล้วแต่ท่านต้องการและความเหมาะสมของเนื้องาน”

พริยาอึ้งงัน รอยยิ้มเคลือบยาพิษที่ยิ้มใส่เธอเมื่อครู่ก่อนจะพ่นคำพวกนี้ออกมา ช่างง่ายดายที่คาร์ลอสสามารถทำงานไปด้วยพร้อมกับมีสาว ๆ ข้างกาย เลขาสาวสวยทั้งหมดต่างยินยอมพร้อมใจเต็มที่ดูได้จากสายตาและการแสดงออก

“แอ๊ด”

“เชิญค่ะ”

สายป่านเปิดประตูกว้างทันทีโดยไม่เคาะก่อนยิ่งทำให้เธอแปลกใจ มองไปยังกลางห้องเห็นคาร์ลอสกำลังรับสายโทรศัพท์ซึ่งเธอเดาว่าคงสำคัญมากดูได้จากสีหน้าคมเข้มที่เครียดขมึง

พริยาเดินเข้าไปหยุดตรงกลางห้อง มองสำรวจรอบ ๆ โต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างดีมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยบนโต๊ะด้านข้าง ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ด้านข้างฝาหนัง และประตูเล็กด้านข้างซึ่งเธอเดาเอาว่าคงเป็นห้องน้ำ

“คุณมาแล้ว นั่งก่อนสิ ผมขอเคลียร์งานอีกสักนิด”

พริยาหันมองสบตาสีทองที่จ้องเธออย่างเปิดเผย พลันหน้าแดง นัยน์ตาสีทองไม่ปิดบังความรู้สึกและมันทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังต้องการเธออย่างมาก ร่างบางของเธอพลันตอบสนอง มีบางสิ่งผิดปกติหลังจากการร่วมรักเมื่อคืน พริยาเชิดใบหน้างามขึ้นพยายามกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งแทรกอยู่ภายใน

“มานั่งนี่พรีส”

หญิงสาวเลิกคิ้วเม้มปากนิ่ง นั่งนี่ หมายความว่าให้เธอไปนั่งกับเขาอย่างนั้นหรือ? พริยาค่อยจรดปลายเท้าที่สวมส้นสูงไปทางโต๊ะทำงานด้านหลัง กระทั่งเข้าใกล้ร่างสูงใหญ่ มือแกร่งกระชากเธอเข้าหาก้มลงสูดดมความหอมหวานของกายสาว

“ผมอยากเอาคุณอีกแล้วพรีส”

“อย่าคะ คาร์ลอส นี่มันที่ทำงาน!”

“ฮึ แล้วยังไง”

เขาดึงเธอขึ้นไปนั่งหันหลังบนตักอุ่น โดยมีร่างสูงซ้อนด้านหลัง ฝ่ามือเอื้อมมาด้านหน้ากอบกุมทรวงอกงาม

“นั่งนิ่ง ๆ ผมขอทำงานก่อน”

พริยาพยายามนั่งอยู่เฉย ๆ หากแต่ไอร้อนด้านหลังรับรู้ทุกสิ่ง เขาแผ่รังสีทางเพศและอันตรายเพียงแค่เธอมอง ชายหนุ่มโน้มตัวมาก้มลงอ่านเอกสารด้านหน้า อีกมือโอบอุ้มบดคลึงทรวงงาม บางจังหวะก็เคล้นหนักมือขึ้น

“คาร์ลอส!”

“หื้อ ว่าไงพรีส ผมยังเซ็นต์เอกสารไม่เรียบร้อยเลย”

เธอมองไปด้านหน้าบนโต๊ะมือใหญ่เขากำลังจรดปากกาบนเอกสารและยังมีแฟ้มอีกหลายแฟ้มที่กองรอเขาอยู่

“อื้อ”

เขาผละออกจากหน้าอกอวบใหญ่ล้วงลงด้านล่างแทรกเข้าไปตรงกลางหว่างขา

“แค่นี้ก็แฉะแล้ว”