-3- อยากได้อีก

"เป็นเหี้ยอะไร หน้าบูดเป็นส้นตีน" เขตถกรหยิบหมอนเขวี้ยงกิตติธรสำหรับคำทักทายกวนประสาท เขาแค่หงุดหงิดที่วันนี้ต้องไปงานที่บ้านภัครวัตร ครั้งที่แล้วหนีไปมาเก๊าได้ แต่ครั้งนี้กลับหนีไม่ทัน

"จะได้ไปเจอว่าที่เมีย ไม่ดีใจหรอว่ะ" นพดลพูดทั้งหัวเราะออกมาราวกับเยาะเย้ยเขา บางครั้งเขตถกรก็เบื่อไอเพื่อนสองตัวนี่เต็มที มีเอาไว้ก็เหมือนไม่มี ไม่เคยจะช่วยอะไรเขาได้สักอย่าง

"เกลียดเขาขนาดนี้แต่งเพื่อ?" กิตติธรถามขึ้นมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อน

"มึงก็รู้ว่าทำไม"

"เพราะจะเอาบริษัทปู่คืน?" เขตถกรยักไหล่ขึ้นแล้วไม่พูดอะไร ก่อนพ่อของเขาจะตายจากโลกนี้ไป พ่อบอกเล่าอะไรมากมายให้เขาฟัง รวมถึงเรื่องบริษัทของปู่ที่รุ่นปู่ของภัครวัตรเคยโกงไปด้วย พ่อเขาเอาแต่ตัดพ้อก่อนตายว่าไม่มีความสามารถพอที่จะแย่งมันคืน เขาก็เลยจะเอามันคืนมาด้วยตัวเอง

"ของที่มันควรเป็นของพิพัตรา กูจะเอาคืนมาให้หมด"

"เอาใจช่วยมึงก็แล้วกัน ได้ข่าวว่าเก่งอยู่แล้ว พวกกูคงไม่ต้องช่วยหรอกมั้ง" นพดลแกล้งพูดใส่เพื่อนที่มั่นใจในตัวเองเป็นที่หนึ่ง

"ก็ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย"

"ไอสัส"

"เอ้อ กูได้ยินมาจากไอเก่ง ว่าตั้งแต่มึงกลับมาก็ตามหาเด็กคนหนึ่งไม่พักเลย ทำไม? อยากได้?" กิตติธรถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ใช่อยากได้ กูเคยได้แล้ว แต่อยากได้อีก"

"อะไรนะ!? คนอย่างมึงเนี่ยนะ อยากได้ซ้ำ" กิตติธรแปลกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน ปกติเขตถกรเปลี่ยนผู้หญิงตลอด อีกคนชอบมีสัมพันธ์ทางกาย แต่ก็แค่ครั้งเดียว ไม่ผูกมัด ไม่ซ้ำ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้....

"เด็ดหรอว่ะ? ใครอ่ะ? พวกกูรู้จักไหม?" นพดลตั้งขำถามไปหลายคำถามจนเขตถกรได้แต่หัวเราะ

"เด็กผู้หญิงที่มาเก๊าคืนนั้นไง"

"ห๊ะ!? เด็กจืดๆนั่นอ่ะนะ" เขตถกรตบเข้าที่หัวของกิตติธรเต็มแรง เพื่อนเขานี่มันช่างไม่รู้อะไรเอาซะเลย

"มึงมันไม่รู้จักของดี"

"ไอ้เขตยืนยันขนาดนี้ แสดงว่าไม่ธรรมดา ให้กูช่วยหาป่ะ อยากลองเหมือนกัน"

"หยุดเลยไอดล คนนี้ของกู พวกมึงห้ามยุ่ง" ทั้งกิจติธรและนพดลมองหน้ากันอย่างแปลกใจ ปกติพวกเขามีทั้งผู้หญิงทั่วไปหรือแม้แต่ลูกหลานคนรวยมารอต่อคิวอยากขึ้นเตียงด้วยมากมาย บางทีก็เจอคนซ้ำกันบ้าง กินต่อกันบ้าง แต่ไม่มีคนไหนเลยที่เขตถกรจะขัดอย่างนี้

"กูดูแล้วเพื่อนมึงโดนของเด็กมันเข้าเต็มๆ" นพดลพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่กิตติธรพูด

"เด็กเอาอะไรให้มึงกินอ่ะ ถึงเป็นไปขนาดนี้"

"ลูกอมสตรอเบอรี่"

"ห๊ะ!?" นพดลอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจ

"อร่อยมากเลยนะมึง ทั้งหอมทั้งหวาน แต่ก็เปรี้ยวนิดๆ กูนี่แม่งโคตรจะชอบเลย" พูดแล้วก็หยิบเอาลูกอมที่ยังเหลืออยู่เม็ดหนึ่งออกมามองทั้งรอยยิ้ม

"ไอกิต กูว่าเพื่อนมึงอาการหนัก"

"กูก็ว่างั้นแหละ" 

บ้านภัครวัตร

งานเลี้ยงฉลองใบปริญญาโทของคุณหนูนิราถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ไฟประดับประดาทั้งอาหารคาวหวานถูกจัดเตรียมทันทีไม่ให้เสียชื่อ แขกในงานเต็มไปด้วยผู้มีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจและแวดวงบันเทิง

"นักข่าวเยอะชิบหายเลย" กิตติธรพูดทั้งมองไปรอบงาน ดูเหมือนว่าภัครวัตรจะจงใจจ้างนักข่าวมาไม่น้อยเลย

"ไม่ได้ตั้งใจมาทำข่าวงานเลี้ยงหรอก ตั้งใจมาทำข่าวกูมากกว่า"

"อืม ถ้าจะจริง ว่าที่เมียมึงนำทางนักข่าวมานู่น" เขตถกรมองตามที่นพดลบอก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างรำคาญใจ นิราเดินมาข้างเขาแล้วจงใจเกาะแขนเพื่อให้นักข่าวได้ถ่ายรูป แล้ววันพรุ่งนี้ภาพเขากับอีกคนก็คงจะถูกตีพิมพ์และใช้พาดหัวข่าวเต็มไปหมด

"ถ่ายพอหรือยัง?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใครก็รู้ว่าภัครวัตรอยากจะจับคนของข้านพิพัตรตราเพื่อดันตัวเองให้อยู่สูงอีกขั้น  นี่ถ้าไม่ต้องทำเพื่อเอาบริษัทคืนมา คงไม่ลดตัวมายุ่งแน่

"พี่เขตอย่าหงุดหงิดสิคะ นักข่าวตกใจนะ"

"ไม่เห็นบอกพี่ว่ามีนักข่าวเยอะขนาดนี้"

"คือ...คุณพ่อเชิญมาแค่สองสามคนนะคะ แต่พอพี่นักข่าวรู้กันก็อยากมาแสดงความยินดี แล้วนิราจะปฏิเสธได้ยังไงละคะ" เขตถกรถอนหายใจสะบัดแขนอีกคนที่เกาะเขาออกไปแล้วเดินหนีไปนีั่งที่โต๊ะ ภัควัตรกำลังได้ใจเพราะเห็นว่าแม่เขาบังคับให้เขาแต่งกับนิรา แต่ใครจะรู้ว่านั่นมันอยู่ในแผนการล้างแค้นทั้งหมด

กิตติธรกับนพดลเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับเพื่อน ทั้งมองเขตถกรแล้วพากันขำออกมา เขาขมวดคิ้วใส่อย่างหงุดหงิดให้กับเพื่อนจอมกวน

เสียงเรียกให้นิราขึ้นไปบนเวทีทำให้เขาเสมองไปทางอื่นอย่างไม่อยากสนใจ แค่รู้สึกรำคาญนิดหน่อยที่บทพูดบนเวลาทีแทบไม่เกี่ยวกับใบปริญญาโทแต่เป็นเรื่องแต่งงานของเขากับนิรามากกว่า

"ใครว่ะ? ไอดลมึงว่าหน้าคุ้นไหม?" แม้เสียงซุบซิบนิยทาในงานถึงคนที่เดินเข้ามาใหม่จะดังเข้าหูแต่เขตถกรไม่อยากสนใจ เขาก้มมองจอโทรทัศน์ในมือก่อนที่เพื่อนเขาจะดึงเอามันไป

"อะไรของมึง! เอาของกูคืนมา!"

"มึงหันไปดูก่อน นั่นใช่เด็กที่มึงตามหาเปล่า?"  เขตถกรรีบหันไปมอง แสงไฟที่สะท้อนพอดีทำให้เขามองไม่ชัดนัก ก่อนจะจะค่อยๆเห็นใบหน้าอีกคนชัดขึ้น พอเขาเห็นเธอก็ลุกขึ้นมาทันที

เสียงคนในงานพูดกันถึงการมาของเธอไม่ดีนัก บางคนบอกว่าเธอคือลูกนอกสมรสที่ทำตัวเหลวไหล แถมยังเคยท้องแล้วก็แท้งตั้งแต่อายุสิบแปดปี แต่เขตถกรกลับไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นนัก เขาแค่ดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้ง

"แกกลับมาที่นี่ทำไม ใครอนุญาตให้กลับมา!"

"ประโยคทักทายลูกสาวประโยคนี้ น่าประทับใจจังเลยนะคะ แต่ไม่ใช่ว่าคุณพ่อรู้แต่แรกแล้วหรอว่าหนูกลับมาเมืองไทย"

"พูดอะไรของแก วันนี้งานสำคัญของพี่แก อย่ามาทำลายวันดีๆ"

"ปริญญาโทหรอคะ?" เขตถกรมองหญิงสาวที่เดินไปตรงกรอบรูปที่ใส่ใบปริญญาของนิราเอาไว้ มือเล็กหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงทิ้งเต็มแรง คนตัวเล็กเดินไปที่โต๊ะหยิบเอาแก้วไวน์ขึ้นมากระดกก่อนจะเหลือที่ก้นแก้วแล้วเทมันลง

เพี๊ยะ!!

ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบเต็มแรง แต่อีกคนกลับไม่แสดงท่าทีเจ็บออกมาเลย เขตกรมองอย่างสนอกสนใจกับเรื่องนี้ ดูเหมือนว่านิลินจะเป็นคนขอฃภัครวัตรเหมือนกัน แต่ความสัมพันธ์กับคนในบ้านดูจะไม่ดีสักนิด

"ถ้าฉันรู้ว่าแกจะมาทำลายงานพี่แก! ฉันจะ!..."

"จะทำไมคะ? จะสั่งให้คนฆ่าหนูหรอ? หึ" เขตถกรได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้ว ถึงขั้นตะฆ่าจะแกงกันเลยหรอ นั่นมันไม่ใช่แค่เรื่องเล็กแล้ว

"นิลินใจเย็นๆนะจ๊ะ อย่าพูดกับคุณพ่อแบบนี้"

"ไม่เหนื่อยบ้างหรอเวลาเสแสร้งเป็นคนดีแบบนี้ แต่ลินเหนื่อยแทนพี่นะคะ"

"นิลิน!!! นังลูกชั่ว!! แกออกไปให้พ้นหน้าฉัน!!" ใบหน้าหวานถูกตบอีกรอบแต่เธอไม่มีทีท่าจะออกไป

"หนูจะไปก็ต่อเมื่อพ่อโอนเงินมา เงินรักษาแม่ที่ตกลงกันไว้ทุกเดือน เดือนนี้ยังไม่ได้เลย"

"จะไม่ได้ได้ยังไง? ฉันสั่ง!...." ดูเหมือนว่าภัครวัตรจะมีอะไรอีกหลายอย่างที่เขตถกรควรต้องทำความเข้าใจ แต่ในตอนนี้เขาขอสนใจแค่เด็กสาวที่เขาตามหามานานก่อน

"โอนมาด้วยค่ะ" เด็กสาวยื่นโทรศัพท์เพื่อให้คนที่เธอเรียกว่าพ่อสแกนโอนเงิน ทันทีที่เงินเข้าเธอก็แค่ขอบคุณเสียงแข็งแล้วเดินออกไป คนในงานต่างพูดคุยเสียงดังด่าทอเธอหาว่าเธอไม่มีมารยาท

"เงียบ!!!" เสียงคนในงานเงียบสงบทันทีที่เขตถกรตะโกนลั่น ใครต่างก็รู้ว่าลูกชายตระกูลพิพัตรตราโหดมากแค่ไหน

"งานบ้างานบออะไร มีแต่พวกน่ารำคาญ" เขตถกรพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไป ไม่สนใจแม้แต่เสียงเรียกของคนที่เป็นถึงว่าที่คู่หมั้น เขาจงใจวิ่งตามอีกคนออกมา เขาหันซ้ายหันขวาแต่กลับไม่พบใครเลยแม้สักคน ทั้งที่ตามออกมาติดๆ หายไปไหนกันนะ 

ในระหว่างกำลังง่วนมองหามือเล็กก็ยื่นมาจากด้านหลัง ลูกอมในมือเร้าให้เขาหันไปมองก่อนจะเห็นคนที่ยืนอยู่ด้วยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์อย่างเคย

"ตามหาหนูหรอคะ? คุณเขตถกร"

"รู้จักชื่อฉันด้วยหรอ?" นิ้วเรียวยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากเขา คนตรงหน้าเขย่งขึ้นแล้วขบเม้มที่คอเขาแผ่วเบา

"ว่าที่พี่เขย ทำไมจะไม่รู้จักละคะ" เขตถกรหรี่ตามอง หรือความจริงเธอจะรู้แต่แรกแล้วว่าเขาเป็นใคร แล้วทำไมถึงยังเอาแต่ยั่วกันอยู่อีก เด็กสาวเดินเข้ามาใกล้เขาอีก มือบางวางลงบนอกเขาแล้วลูบไปมา แล้วในตอนนี้ก็กำลังยั่วกันอยู่

"คุณหลงรักอะไรพี่นิรากันนะ" 

"ใครบอกว่าหลงรัก?"

"ไม่ชอบคนสวยแบบนั้นหรอ"

"ชอบคนเอาเก่งมากกว่า" เขตถกรพูดแล้วกำลังจะก้มไปฉกชิมริมฝีปากบาง แต่นิ้วเรียวของเธอแตะเข้าที่ปากเขาห้ามไว้เสียก่อน

"พี่เขยทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ"

"ไหนบอกว่าถ้าเจอกันอีกรอบ จะให้เอาทั้งคืน" เขาเอ่ยท้วงถามถึงสัญญาที่อีกคนเคยให้ไว้ ถ้าเป็นไปได้กผ้อยากทำมันซะวันนี่เลย

"คุณอยากเอาหนูหรอ? แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่พี่เขยทำกันนะคะ"

"แน่นอนว่าต้องอยากเป็นผัวมากกว่าพี่เขย"

"งั้นถ้าหนูมีข้อแม้ว่าคุณต้องเอากับหนูที่นี่คุณจะทำได้ไหมคะ?"