Masukเขตถกรซุกลงที่ซอกคอของเด็กสาว เขาสูดดมกลิ่นหอมที่ทำให้ลุ่มหลงจนหลุดเข้าไปในภวังค์อย่างไม่สามารถผละออกมาได้ ลิ้นร้อนเลียที่ต้นคอสวยอย่างที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อน สายตาของเขายังคงเฉียบแหลม เด็กคนนี้ไม่ได้ดูธรรมดาตั้งแต่แรกแล้ว ถือว่าคืนนี้เขาเลือกเป้าหมายได้ดีเยี่ยม
"กะจะใส่เอาไว้อย่างนี้ ไม่ยอมขยับเลยหรือไง" เขาผละออกมาแล้วเอ่ยปากถาม เด็กสาวยิ้มมุมปากแล้วจับมือเขาก่อนจะใช้ริมฝีปากหยักนั้นครอบครองนิ้วของเขาแล้วดูดดุนมันอยู่สองสามที ท่าทางของเด็กสาวในตอนนี้ชายคนไหนได้เห็นไม่มีทางเลยที่จะอดใจเอาไว้ได้
"คุณกำลังดุหนูหรอคะ?" คนบนตักมองเขาตาแป๋วแล้วเอามือเขาแนบที่แก้มไว้ สายตาออดอ้อนเพียงไหนมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ เขตถกรใช้แขนข้างที่เป็นอิสระอยู่รั้งเอวบางของเธอมาแนบชิด เขาขยับสะโพกสวนขึ้นไป
"ฉันไม่ใช่พวกชอบดุคนน่ารักหรอกนะรู้ไหม"
"อ๊ะ ฮือ หนูอายลูกน้องคุณนะคะ"
"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ถ้าฉันไม่สั่งให้มันหันมา พวกมันก็จะไม่มองหรอก" เขตถกรเอ่ยให้คนบนตักเขาได้สบายใจแล้วก็ไม่รอช้าที่จะขยับสะโพกตัวเองสวนไปให้อีกคนรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา ริมฝีปากหยักที่ถูกเจ้าของมันกัดเอาไว้อย่างนั้นเพื่อกลบเสียงยามที่เขาครอบครองร่างกายเธอช่างเป็นภาพที่น่ามองเสียจนเขตถกรไม่อยากละสายตาไปไหน
เขาส่งเรียวนิ้วไปลูบไล้ริมฝีปากเล็กนั่นก่อนจะถูกมือบางของเธอจับมือเขาไว้แล้วเอาแต่ใช้ปากครอบครองนิ้วของเขาอยู่อย่างนั้น ดูท่าแล้วคงจะเอาไว้ช่วยให้เสียงครางหวานนั่นไม่เล็ดรอดออกมาสินะ
"ทำไมถึงขี้ยั่วขนาดนี้"
"เพราะหนูอยากได้คุณ" คำพูดแสนตรงไปตรงมาไม่ไดทำให้เขตถกรรู้สึกตกใจแม้สักนิด แต่เขากลับยิ่งถูกใจเสียมากกว่า
"งั้นก็ทำให้มันสมกับที่บอกว่าอยากได้หน่อย" แขนเรียวของเด็กสาวตรงหน้ายกขึ้นคล้องคอเขตถกรทันทีหลังเขาพูดจบ สะโพกมลขยับบดเบียดจนเขายิ้มพอใจ ถึงจะไม่ได้ร้อนแรงมากนัก แต่ทุกจังหวะที่เธอขยับโยกก็ทำให้หัวใจของเขาลุ่มหลงขึ้นมา ดูเหมือนว่าคงจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปไม่ได้
มือเล็กจับเอามือหนาของเขาวางไว้ที่เนินอกอิ่ม เขตถกรมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แล้วบีบขยำอย่างสนุกมือ ขนาดที่แสนจะพอดีกับขนาดมือเขานี่มัน....อยากบีบอยากขยำอย่างนี้ไปทั้งคืนเลย
"ไม่อยากขยับให้เร็วกว่านี้หรอ?"
"คุณรีบหรอคะ? หนูก็แค่อยากอยู่กับคุณให้นานหน่อย" เขตถกรก้มมองมือที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเขาลง นิ้วเรียวไล้ตั้งแต่กลางอกเขาไปจนถึงหน้าท้อง เด็กสาวคงจะไม่รุ้ว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้มันกำลังจะถึงจุดสูงสุดเต็มทีแล้ว ถ้าเธอยังเอาแต่ยั่วกันไม่เลิก เขาก็คงปล่อยผ่านไปไม่ได้
"ไอเก่ง มึงจอดรถก่อน"
เอี๊ยดดด!!! แรงเหยียบเบรคที่กะทันหันทำให้เด็กสาวบนตักเขาเกือบหงายหลังแต่โชคดีที่เขตถกรโอบรั้งเอาไว้ได้ทัน ใบหน้าน่ารักซุกลงมาที่กลางอกแล้วทำเป็นตกอกตกใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้าจนเขาต้องเอ่ยปากด่าลูกน้องคนสนิทไปด้วยความหงุดหงิด
"เป็นอะไรไหม?"
"หนูแค่ตกใจ"
ลูกน้องที่นั่งมาด้วยลงไปจากรถทันทีตามเขาสั่ง ประตูรถปิดลงทั้งไม่ได้ดับเครื่อง เขตถกรหันมามองคนที่ยังซุกหน้าออดอ้อนเขาอยู่ ทั้งที่ร้อนแรงขนาดนี้แต่ใบหน้าก็แสดงออกราวกับใสซื่อ ทำได้ยังไงกันนะ
"ดูท่าคงรอไปถึงโรงแรมไม่ไหว ขอเอาตอนนี้เลยก็แล้วกันนะ" เขตถกรไม่พูดเปล่าเขาขยับสะโพกทั้งเร็วและแรง ในยามนี้คนบนตักสามารถส่งเสียงได้ตามใจเพราะไม่มีใครอยู่ในรถ ยิ่งร้องครางออกมาอย่างไม่ปกปิดก็ยิ่งเร้าอารมณ์ของเขตถกรได้ดี
เขาดึงเอาแขนเสื้อเดรสสีขาวล่นลง เสื้อชั้นในแบบถอดจากด้านหน้านี่ทำให้อะไรง่ายขึ้นเยอะ ทันทีที่อกอวบอิ่มปรากฏให้เห็นในสายตา ลิ้นร้อนก็ทั้งเลยทั้งดูดเม็ดบัวสีชมพูสวยอย่างสนุก
"อ๊ะ อื้อ หนูเสียวนะ"
"ก็ตั้งใจให้เสียวไง" เขตถกรพูดไปตามตรง แม้เด็กสาวคนนี้ดูจะเชี่ยวชาญการยั่วยวน แต่กลีบกุหลาบสวยก็ยังคงแน่นแถมตอดรัดเขาเป็นอย่างดี เขาขึ้นชื่อเรื่องตาดีกว่าใคร ผู้หญิงทุกคนที่เขาเลือกส่วนใหญ่ก็ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้
ภายนอกแสนหวานแต่ภายในร้อนแรง ไม่ใช่ว่าเป็นผู้หญิงแบบที่หายากคนหนึ่งเลยหรอ เขตถกรไม่เคยมีความสัมพันธ์กับคนที่อายุน้อยกว่าเขามากขนาดนี้มาก่อน แต่ยอมรับว่าเธอคนนี้ทำให้เขารู้สึกชอบการกินเด็กขึ้นมาแล้วสิ
เขตถกรหยุดขยับสะโพกแล้วเปลี่ยนให้อีกคนนอนลงบนเบาะ กระโปรงชุดเดรสถูกถกขึ้นมากองที่เอง กางเกงชั้นในเปียกชื้นไปหมดทำเอาเขายกยิ้ม มือหนาดึงเอากางเกงชั้นในออกมากองไว้ที่ข้อเท้า แล้วจับขาเรียวอ้าออกกว้าง
"ขอเลียหน่อยนะ"
"เดี๋ยวก่อน" เขตถกรที่กำลังจะขยับหน้าเข้าไปใกล้หยุดชะงักเมื่ออีกคนร้องห้าม
"ถ้าเลียไม่เสร็จ หนูไม่อนุญาตให้คุณเงยหน้าขึ้นมานะคะ"
เขตถกรนั่งอยู่ในห้องทำงานของคอนโดมิเนียมหรูตลอดอาทิตย์มานี้เขาใช้เวลาอยู่กับนิราตลอดในช่วงเย็นของวัน เขาหลอกอีกคนว่าเขาความจำเสื่อมและจำอะไรไม่ได้ ดูเหมือนภัครวัตรเองก็ไม่นึกสงสัยอะไร ร่วมสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้เจอกับนิลินเลย บางวันโทรคุยกับเธอสองสามนาที แต่บางวันก็ไม่ได้พูดคุยกันแม้สักคำเขาพลิกเอกสารในมือไปมาอ่านดูข้อมูลต่างๆอย่างละเอียดและถี่ถ้วน หยิบเอาบิลค่าบัตรเครดิตเทียบกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่นิราไปใช้รูดซื้อของแล้วก็ทำความเข้าใจ เพราะไม่สามารถหาเงินสดหรือใช้บัตรถอนเงินได้ ภัครวัตรเลยใช้วิธีเอาบัตรเขาไปรูดซื้อของและปล่อยขายเพื่อเอาเงินสดมาแทน"มึงยื่นเรื่องขอร่วมทุนกับนุกูลไปรึยัง?" เขาหันไปถามเก่งกาจในขณะที่ยังมองจดจ้องอยู่ที่เอกสารในมือ นุกุลเป็นอีกหนึ่งในบุคคลสำคัญที่ถือหุ้นของบริษัทที่เขาต้องการเอาไว้ ถ้าเขาได้มันมาและหลอกเอาจะภัครวัตรมาได้อีกแค่สิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็จะกลายเป็นประธานบริษัทใหญ่ในทันที"ยื่นแล้วครับคุณเขต ทางนั้นตอบรับมาแล้วเมื่อวาน""บอกหรือเปล่าว่ากูยื่นในนามสามีของนิรา""ครับ พอทางนั้นเห็นว่าเป็นคุณเขตและเห็นว่าเป็นสามีของคุณนิราก็ไม่มีคำถามอะไรเลย" เขาพยัก
ตลอดทางแม้เธอพยายามเอ่ยถามถึงเขตถกรแค่ไหนแต่กิตติธรและนพดลก็ไม่ตอบเธอเลยสักคำ เธอถูกพามาที่พิพัตรตรา ภายในบ้านหลังใหญ่เงียบสนิทและเต็มไปด้วยความอึมครึมจนใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงอย่างกังวลเมื่อก้าวมาถึงห้องนั่งเล่นก็เจอคุณหฤทัยกับขวัญนรีนั่งอยู่ ดวงตากลมพยายามกวาดมองหาคนที่เธอรอคอยแต่กลับไม่พบเขา นั่นยิ่งทำให้ความคิดเธอเตลิดไปไกล"คุณเขตละคะ?" ฉันถามเสียงสั่น รอบดวงตายังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ พยายามกวาดสายตามองทุกคนเพื่อหาคำตอบแต่ได้รับมาเพียงแค่การหลบตาของทุกคนเท่านั้น"ปลอดภัยดีใช่ไหมสาวน้อย?" ขวัญนรีเอ่ยถามเธอแต่กลับไม่ยอมตอบคำถาม ยิ่งทำให้ความคิดในหัวของนิลินตีรวนไปไกล เธอส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น"คุณขวัญ ฮึก คุณเขตละคะ...""......""ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด ฮึก คุณเขตละคะ ฮืออ" หยาดน้ำตาไหลลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจปิดกลั้น เธอไม่อยากเสียเขาไป เธออยากให้เขตถกรกลับมาดูแลอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ"นิลิน!..." เสียงเรียกแสนคุ้นหูปนความกระหืดกระหอบจากการวิ่งมาทำให้เธอหันไปมอง ตาเธอเบิกกว้างแล้วยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงนั้น เขาคงจะรีบวิ่งม
นิลินกดโทรออกและวางสายอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามวันผ่านไปแต่เธอกลับไม่ได้รับการติดต่อมาเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นคุณหฤทัย ขวัญนรี หรือแม้แต่เก่งกาจไม่มีใครเลยสักคนที่รับสายของเธอ เมื่อเช้าเธอตัดสินใจไปหานพดลและกิตติธรเพื่อนของเขา เพียงหวังว่าจะได้คำตอบอะไรที่น่าพอใจ แต่ก็พบเพียงความผิดหวัง ทั้งสองคนนั้นก็ไปมาเก๊าตั้งแต่วันที่เขตถกรเกิดเรื่องแล้ว และแม้แต่ที่บ้านของพวกเขาก็ยังติดต่อไม่ได้เด็กสาวมองแก้วนมชมพูที่เลื่อนมาให้ตรงหน้า เธอเห็นใบหน้าแสนมีความสุขของปราณแล้วก็ได้แต่เสมองไปทางอื่น ในตอนนี้ที่เขตถกรหายตัวไปทั้งคนตรงหน้าเธอและภัครวัตรก็ไม่ได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรแม้สักนิด อาจเพราะหลายอย่างถือเป็นสินสมรส ถ้าเขตถกรเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ หลายอย่างของเขาก็คงตกเป็นของนิราอย่างปฏิเสธไม่ได้"ดูไม่มีความสุขเลยนะ ยังคิดถึงมันอยู่อีกหรอ" "อย่าเรียกคุณเขตแบบนั้นนะคะพี่ปราณ" เธอพูดเสียงแข็งก่อนจะถูกเขากระชากแขนไปเต็มแรง แต่ทันทีที่เธอแสดงออกถึงความเจ็บ เขาก็คลายแรงบีบลงทันที"อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานกับพี่แล้ว เลิกคิดถึงมันสักที" นิลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรื่องที่เธอกังวลที่สุดตอนนี้คือเรื่องของเขตถ
เสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งทำให้คนตัวเล็กที่พึ่งเดินลงจากรถยืนมองนิ่งอย่างสงบ เธอหยิบโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าดังอยู่หลายครั้งขึ้นมาดู ตลอดทางมีเสียงเรียกเข้าจากปราณดังขึ้นมาตลอด คงเพราะเธอไม่ได้ให้ความชัดเจนกับเขาว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกเขาว่ามีธุระที่ต่างจังหวัดกับเพื่อนเท่านั้น"ถ้ามันกวนใจก็ปิดเครื่องไปก่อน" เขตถกรที่เดินมาโอบกอดจากด้านหลังพูดแล้วกดจูบลงบนต้นคอสวย มือเล็กส่งไปลูบแขนแกร่งของเขาแผ่วเบาแล้วกดปิดหน้าจอเพื่อให้เสียงเงียบลง"หนูพึ่งรู้ว่าคุณมีบ้านพักริมหาดส่วนตัวด้วย""ฉันมีมากกว่านี้อีกเยอะ เอาไว้จะค่อยๆพาเธอไปเที่ยวนะ" เขากระซิบที่ข้างหู ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นรดรินที่ใบหูจนเธอสะดุ้งเฮือกเขาจับจูงมือเธอเข้ามาที่ตัวบ้านพัก พยักเพยิดหน้าให้คนเอาของขึ้นไปเก็บบนห้องนอน แล้วไม่ลืมที่จะสั่งเก่งกาจให้ดูแลความเรียบร้อยโดยรอบให้ดี แม้ที่นี่จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา แต่ก็ประมาทไม่ได้"เธอขึ้นไปพักก่อนนะ ฉันมีเรื่องงานจะคุยกับไอ้เก่งหน่อย" นิลินพยักหน้ารับแล้วไม่ถามอะไรต่อ เขตถกรมองตามหลังเธอที่เดินขึ้นไปชั้นบนจนลับสายตา เขาพยักหน้าให้เก่งกาจมานั่งลงบนโซฟาเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญเอกสารกา
Rosé weddingปราณรีบวิ่งไปเปิดประตูให้นิลินทันทีเมื่อรถแล่นมาถึงร้านสำหรับลิงชุดแต่งงานเขานัดเอาไว้ ใบหน้าหล่อฉายแววดีใจปิดไม่มิด ต่างจากเธอที่สีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขตถกรวางไว้ แต่คนที่ไม่ชอบเสแสร้งอย่างเธอก็รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ไม่นานนักรถคันหรูก็จอดเทียบรถของปราณ เป็นเขตถกรที่เดินลงมาจากรถ นิรารีบก้าวจ้ำไปคล้องแขนเข้าเอาไว้ในทันที นิลินมองภาพนั้นอย่างช่างใจแล้วเม้มปาก แต่เมื่อเห็นว่าเขตถกรสะบัดแขนของนิราออกไปเธอก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจดวงตาสองคู่ที่สบกันสื่อความหมายถึงกันโดยไม่ต้องพูด เธอถูกปราณดึงรั้งข้อมือเพื่อให้เดินตามเข้าไปในร้าน ทันที่เข้ามาถึงทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้ให้เลือกสรรแล้ว"แบบนี้ลินชอบไหม?" เสียงของปราณเอ่ยถามตลอดเวลาแต่กลับไม่ได้ทำให้นิลินสนใจ เธอเอาแต่มองเขตถกรที่ยืนคู่กับนิราและช่วยเลือกการ์ดงานแต่งให้"ขอลองชุดนี้แล้วกันค่ะ" นิ้วเรียวจิ้มลงไปทั้งที่ไม่ได้ก้มมองดูด้วยซ้ำว่าเป็นแบบไหน เธอเดินตามพนักงานแล้วรับชุดแต่งงานเข้าไปเพื่อลองนิลินเอื้อมมือจะรูดซิปด้านหลังอยูาพักใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล เธอแง้มประตูออกไปอล้วเรียกหาพ
"นิลินหยุดก่อน" เขตถกรลงจากรถแล้ววิ่งตามคนที่หนีขึ้นแท็กซี่กลับมาก่อนหลังจากบทสนทนาที่งานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจคของภัครวัตรจบลง เขารู้ดีว่าเธอคงโกรธมาก แต่อย่างน้อยก็น่าจะฟังเขาสักหน่อย ไม่ใช่หนีกลับมาที่บ้านพักของตัวเองแบบนี้เขายังคงก้าวตามเธอเข้าไป เจ้าของบ้านพักเพียงแค่เห็นเขาก็ไม่กล้าวิ่งเข้ามาห้าม เขตถกรตามมาคว้าแขนเรียวได้ทัน เขาดึงรั้งไว้แต่เธอก็ยังออกแรงผลักเขาก่อนจะเดินหนีไปอีก"นิลิน!! อย่ามาเดินหนีแบบนี้นะ!" เสียงแข็งของเขาทำให้นิลินหยุดชะงัก เธอหันมามองเขาด้วยดวงตาวูบไหว เขตถกรพรูลมหายใจออกมาแล้วเดินเข้าไปหา "คุณจะยอมให้หนูแต่งงานกับพี่ปราณจริงๆหรอคะ?""เด็กโง่" เขาลูบหัวเธอแผ่วเบาแล้วหอมลงบนหน้าผากมลด้วยความรักใคร่ ทำไมเธอถึงได้ไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาเลยนะ ว่าที่เขาทำอย่างนี้ ทุกอย่างก็เพื่อเธอทั้งนั้น"คุณเบื่อหนูแล้วหรอ""คิดว่าฉันจะยอมเสียเธอให้ใครหรอ ก็บอกแล้วไงว่าเธอคือของฉัน แต่ถ้าเราประกาศยกเลิกงานแต่งตอนนี้ ชื่อเสียงของเธอต่างหากที่จะเสียหาย""แต่หนูไม่ได้สนใจชื่อเสียงพวกนั้นเลย""แต่ฉันสนใจ" เขตถกรมองนิิลินที่มองเขามาด้วยความผิดหวัง เธอส่ายหน้าแล้วพยายามจะถอ







