LOGIN"ถ้าเลียไม่เสร็จ หนูไม่อนุญาตให้คุณเงยหน้าขึ้นมานะคะ" คำพูดของเด็กสาวทำเขายกยิ้มมุมปาก ไม่ใช่ว่าเธอกำลังท้ายทายกันอยู่หรอ
เขาไม่ตอบอะไรแล้วแตะลิ้นร้อนลงบนจุดกระสัน กระดกลิ้นเชื่องช้าก่อนให้อีกคนได้เสียวแบบไม่รีบร้อน แล้วเพิ่มจังหวะให้ลิ้นกระดกไปมาเร็วขึ้น ขาเรียวที่ยกขึ้นแล้วอ้ากว้างนี่ทำให้เขาพอใจมาก
"อ๊า อ๊ะ เสียว อื้อ เสียวมาก อ่า เลียอีก อื้อ"
ยิ่งได้ยินเด็กสาวเอ่ยเขาก็ยิ่งทำตามอย่างกับเชื่อฟัง ปกติเขตถกรมีอะไรกับผู้หญิงมามาก แต่เขาไม่ได้ใช้ลิ้นสัมผัสส่วนนี้ให้ทุกคน เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา แล้วยังทำเขาถูกใจมากน่าดู
"อ่า เสร็จ อื้อ หนูจะเสร็จ อ๊ะ เร็วอีก อ๊ะ อ๊าง!!!!" เสียงครางดังลั่นทันทีที่ถึงปลายทาง ขาเรียวเบียดใบหน้าหล่อเอาไว้ ทั้งมือขยุ้มผมหนาแน่น
"ทีนี้อนุญาตให้เงยหรือยัง" เขตถกรเลียริมฝีปากก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยเช็ด มองดูคนที่หายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อน
"หนูอยากได้อีก
"อยากได้อะไร หืม?"
"อยากได้ของคุณ... ได้ไหมคะ?" เด็กสาวพูดอย่างออดอ้อน เขตถกรกำลังรู้สึกเหมือนจะหลงจนบ้าคลั่ง เขาดึงกางเกงตัวเองออกให้พ้นทาง ก่อนจะจับขาเรียวอ้าออก
เอ็นอุ่นที่แข็งขืนเต็มทีทำพร้อมแล้วที่จะเข้าไปข้างในอีกครั้ง เขาดันมันเข้าไปจนสุดโคน จับล็อกขาเรียวเอาไว้แล้วออกแรงขยับโยกเข้าออกเน้นย้ำให้คนใต้ร่างได้เสียวซ่าน
"อ๊ะ อ๊า ทำหนูแรงๆ อ๊ะ อื้อ"
"ชอบหรอคะ?" ครั้งนี้เขตถกรถามด้วยน้ำเสียงหวาน ไม่รู้อะไรทำให้เขาอยากพูดอย่างนี้กับเธอ แต่ก็ดูเหมือนเด็กสาวที่เขากำลังครอบครองกายอยู่จะพอใจไม่น้อย
"หนูชอบ อ๊ะ อ๊ะ อื้อ"
"ชอบแรงๆหรอ?"
"เปล่าคะ อ๊ะ หนูชอบ อื้อ ชอบที่คุณเอาหนู" นี่มันไม่ใช่วิธีการหลอกคนแก่ของเด็กหรอกใช่ไหม เขาไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้จากใครมาก่อนเลย เดี๋ยวก็หลงจนบ้าตายกันพอดีสิ
"อ่าส์ จริงหรอ?"
"จริงค่ะ อ๊ะ อ่า หนูชอบ อื้อ ของคุณที่สุดเลย อ๊ะ" สำหรับผู้ชายแล้วมันเป็นคำชมที่หวานหูชะมัด เขายิ่งขยับสะโพกให้เร็วขึ้นอีกด้วยอารมณ์ลุ่มหลง เห็นทีหลังจบกิจกรรมรักนี้คงต้องขอช่องทางสำหรับติดต่อเอาไว้ แม้ปกติเขาจะไม่ชอบกินใครซ้ำ แต่เขตถกรไม่คิดว่าสำหรับเด็กคนนี้ครั้งเดียวจะพอ
"ชอบมากไหมคะ ของฉัน... ดีมากใช่ไหม อ่า"
"ค่ะ อ๊า อ๊ะ"
"อื้ม เธอก็โคตรดีเลย ซี๊ด รู้ตัวไหม"
"หนูรู้ค่ะ อ๊ะ ใครเอาหนู อื้อ ก็พูดอย่างนี้" ไม่รู้ว่าทำไมพอได้ยินอย่างนี้แล้วเขตถกรกับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เด็กสาวคนนีี้คูาควรที่จะเป็นของเขาแค่คนเดียว
"แล้วใครดีที่สุด?" เขตถกรหยุดให้อีกคนอารมณ์ค้างเติ่งแล้วถามออกไป เด็กสาวตัวเล็กทำหน้ายู่ไม่พอใจ ก่อนเขาจะถอนเอ็นอุ่นออกมา แต่กลับถูกเธอดันให้นอนลง แล้วเธอก็ขึ้นมานั่งคร่อมเขาแทน
"อ๊า คุณทำให้หนูค้าง อื้อ หนูจะลงโทษคุณ"
"ซี๊ดด ถ้าลงโทษแบบนี้ อ่าส์ ก็ให้ลงโทษทั้งคืนเลยค่ะ"
"อ๊ะ อ๊า เสียวจัง อื้ม ทั้งคืน ยังไหว อ๊ะ หรอคะ?" ราวกับถูกเด็กไร้เดียงสาคนนี้ดูถูก เขาจับเอวคอดแล้วกระแทกสวนขึ้นไปเต็มแรงไม่ยั้ง ความถี่ของการกระแทกของเขาทำเอาเธอครางไม่เป็นภาษา
"ซี๊ด เป็นยังไง เสียวไหม? ยังไหวหรือเปล่า?"
"อ๊า เสียว หนู อื้อ หนูไม่ไหว อ๊ะ อ่า จะเสร็จค่ะ แรงอีก อื้ม เอาหนูแรงๆ อ๊ะ หนู หนู อื้อ อ๊าง!!!!" กายเล็กกระตุกเกร็งจนตัวสั่น เขาพึ่งรู้ตัวว่าเผลอปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในตัวเธอ แค่ครั้งเดียวคงไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันหรอมั้ง
"ขอโทษที มันส์ไปหน่อย ก็เลยเผลอแตกใน"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูชอบ" เด็กสาวพูดอย่างนั้นก่อนจะลุกขึ้น เธอหยิบเอากระเป๋าที่สะพายมาด้วยเปิดออกหยิบกระปุกเล็กออกมา ด้านในเป็นยาที่เขาก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี
"พกติดตัวด้วยหรอ?" เขาขมวดคิ้วถาม งั้นก็แปลว่าเป็นเด็กชอบมีความสัมพันธ์คืนเดียวเป็นปกติงั้นหรอ อ่า...เขตถกรรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆแฮะ
"ในรถคุณมีน้ำไหมคะ?" เขตถกรพยักหน้าแล้วเอื้อมหยิบขวดน้ำจากด้านหลังมาให้ เด็กสาวรับมันไปแล้วกินทันที เขามองเธอดึงเสื้อผ้าขึ้นใส่จนเรียบร้อย ก่อนจะรั้งข้อมือเล็กเอาไว้
"พึ่งเสร็จไปทีเดียวเองนะ"
"หนูก็อนุญาตให้คุณเสร็จใส่หนูแค่ทีเดียวนี่คะ" เธอพูดก่อนจะดึงเอาผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ตรงกระเป๋าเสื้อของเขาออกมาแล้วใช้มันเช็ดน้ำกามจากกิจกรรมเมื่อครู่ ผ้าเช็ดหน้าของเขาราคาหลายหมื่น ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงด่าไปแล้ว
เด็กสาวตรงหน้ายื่นผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนน้ำรักมาให้เขา เขตถกรรับมันมาก่อนจะเช็ดเข้าที่เอ็นอุ่นของตัวเองด้วย แต่คืนนี้จะจบแค่นี้จริงหรอ ถ้าแบบนั้นเขาคงเสียดายแย่
"จะพอจริงๆหรอ"
"คุณอยากเอาหนูอีกหรอคะ?"
"ถ้าบอกว่าอยาก..."
"แน่จริงก็หาหนูให้เจออีกครั้งสิคะ ครั้งต่อไปหนูจะยอมให้คุณเอาตามใจคุณเลย" เธอก้มมากระซิบข้างหูเขาแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ กางเกงชั้นในที่ข้อเท้าถูกดึงขึ้นมาใส่เป็นการบ่งบอกกับเขาว่าคืนนี้จะจบลงเพียงเท่านี้จริงๆ
มือเล็กจัดแจงจัดทรงผมของตัวเองให้เรียบร้อยเหมือนเดิม เธอก้มมองตรงเป้ากางเกงของเขาก่อนดึงเอากางเกงชั้นในเขาขึ้นทั้งยังติดกระดุมกางเกงให้
"คิดว่าจะอยู่ด้วยกันทั้งคืนซะอีก" คนตรงหน้าไม่พูดอะไร เธอล้วงเอาลูกอมเม็ดหนึ่งขึ้นมาอม ก่อนจะขยับเข้าหาเขาแล้วบดจูบ เขตถกรขยับปากจูบตอบเธอเนิบนาบ กลิ่นสตอเบอรี่ของลูกอมในปากเธอคละคลุ้ง มือหนาเผลอยกขึ้นบีบเคล้นอกอวบอิ่ม แต่ก่อนที่จะเตลิดไปไกลเธอก็ผละออกก่อน
"ลูกอมนี่ หนูให้คุณเป็นรางวัลสำหรับคืนนี้ค่ะ" ลูกอมแบบเดียวกันอีกสองเม็ดถูกยัดใส่มือเขา ก่อนเธอจะกดเปิดประตูรถ ขาเรียวก้าวลงไปไม่ทันได้พ้นตัวรถเขตถกรก็รั้งเอาไว้
"ขอเบอร์ไว้หน่อยได้ไหม?"
"ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ พรุ่งนี้หนูก็จะกลับเมืองไทยแล้ว" เขตถกรถึงกลับพยักหน้าเข้าใจ เดิมทีที่เธอพูดอย่างนั้นกับเขาว่าให้เขาหาเธอให้เจอ อีกคนรู้ดีอยูแล้วว่ากำลังจะไปจากมาเก๊า แต่ไม่เป็นไร...เพราะเขาก็ต้องกลับไทยเหมือนกัน และการตามหาใครสักคนไม่ยากสำหรับเขาสักนิด
"บังเอิญจัง ฉันก็จะกลับพรุ่งนี้"
"งั้นหนูจะรอเจอคุณที่ไทยนะคะ ถ้าอยากเอาหนูทั้งคืน ก็อย่าลืมหาหนูให้เจอ" อีกคนเตรียมจะหมุนไปอีกครั้ง แต่เขตถกรก็รั้งไว้อีกรอบ
"เดี๋ยวก่อน...เธอชื่ออะไร?"
"อืม ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะเรียกหนูว่าอะไร ลองเรียกหนูว่าที่รักก็ได้นะคะ" เด็กคนนี้ทั้งช่างพูดแถมยังช่างยั่ว น่ารักจนเขตถกรอยากจะตายเสียให้ได้
"ฉันถามจริงๆ"
"นิลินค่ะ หนูชื่อนิลิน" เธอพูดเท่านั้นก่อนจะดึงแขนออกจากการเกาะกุมของแล้ววิ่งจากไป เขตถกรมองตามแผ่นหลังเล็กวิ่งไปจนลับสายตาแล้วยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เขามองลูกอมในมือสลับกับผ้าเช็ดหน้าที่เธอทิ้งเอาแล้วก็ได้แต่หัวเราะ ปกติไม่ว่าใครเขตถกรก็เป็นคนจ่ายเงินให้หลังจบบทรักเสมอ แต่เด็กคนนี้กลับให้ลูกอมเขาเป็นรางวัล
"มึงแกะให้กูหน่อย"
"คุณเขตจะกินลูกอมหรอครับ?"
"ให้แกะก็แกะ ไม่ต้องถาม" เขตถกรรับลูกอมที่แกะมาแล้วเอาเข้าปาก กลิ่นสตอเบอรี่ทำให้คิดถึงจูบหอมหวานนั้นอีก อยากจะบ้าตายเสียให้ได้ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่จะจับกดให้จมเตียงเลย
"เอาไว้เจอกันนะ นิลิน เด็กช่างยั่ว"
เขตถกรนั่งอยู่ในห้องทำงานของคอนโดมิเนียมหรูตลอดอาทิตย์มานี้เขาใช้เวลาอยู่กับนิราตลอดในช่วงเย็นของวัน เขาหลอกอีกคนว่าเขาความจำเสื่อมและจำอะไรไม่ได้ ดูเหมือนภัครวัตรเองก็ไม่นึกสงสัยอะไร ร่วมสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้เจอกับนิลินเลย บางวันโทรคุยกับเธอสองสามนาที แต่บางวันก็ไม่ได้พูดคุยกันแม้สักคำเขาพลิกเอกสารในมือไปมาอ่านดูข้อมูลต่างๆอย่างละเอียดและถี่ถ้วน หยิบเอาบิลค่าบัตรเครดิตเทียบกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่นิราไปใช้รูดซื้อของแล้วก็ทำความเข้าใจ เพราะไม่สามารถหาเงินสดหรือใช้บัตรถอนเงินได้ ภัครวัตรเลยใช้วิธีเอาบัตรเขาไปรูดซื้อของและปล่อยขายเพื่อเอาเงินสดมาแทน"มึงยื่นเรื่องขอร่วมทุนกับนุกูลไปรึยัง?" เขาหันไปถามเก่งกาจในขณะที่ยังมองจดจ้องอยู่ที่เอกสารในมือ นุกุลเป็นอีกหนึ่งในบุคคลสำคัญที่ถือหุ้นของบริษัทที่เขาต้องการเอาไว้ ถ้าเขาได้มันมาและหลอกเอาจะภัครวัตรมาได้อีกแค่สิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็จะกลายเป็นประธานบริษัทใหญ่ในทันที"ยื่นแล้วครับคุณเขต ทางนั้นตอบรับมาแล้วเมื่อวาน""บอกหรือเปล่าว่ากูยื่นในนามสามีของนิรา""ครับ พอทางนั้นเห็นว่าเป็นคุณเขตและเห็นว่าเป็นสามีของคุณนิราก็ไม่มีคำถามอะไรเลย" เขาพยัก
ตลอดทางแม้เธอพยายามเอ่ยถามถึงเขตถกรแค่ไหนแต่กิตติธรและนพดลก็ไม่ตอบเธอเลยสักคำ เธอถูกพามาที่พิพัตรตรา ภายในบ้านหลังใหญ่เงียบสนิทและเต็มไปด้วยความอึมครึมจนใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงอย่างกังวลเมื่อก้าวมาถึงห้องนั่งเล่นก็เจอคุณหฤทัยกับขวัญนรีนั่งอยู่ ดวงตากลมพยายามกวาดมองหาคนที่เธอรอคอยแต่กลับไม่พบเขา นั่นยิ่งทำให้ความคิดเธอเตลิดไปไกล"คุณเขตละคะ?" ฉันถามเสียงสั่น รอบดวงตายังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ พยายามกวาดสายตามองทุกคนเพื่อหาคำตอบแต่ได้รับมาเพียงแค่การหลบตาของทุกคนเท่านั้น"ปลอดภัยดีใช่ไหมสาวน้อย?" ขวัญนรีเอ่ยถามเธอแต่กลับไม่ยอมตอบคำถาม ยิ่งทำให้ความคิดในหัวของนิลินตีรวนไปไกล เธอส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น"คุณขวัญ ฮึก คุณเขตละคะ...""......""ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด ฮึก คุณเขตละคะ ฮืออ" หยาดน้ำตาไหลลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจปิดกลั้น เธอไม่อยากเสียเขาไป เธออยากให้เขตถกรกลับมาดูแลอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ"นิลิน!..." เสียงเรียกแสนคุ้นหูปนความกระหืดกระหอบจากการวิ่งมาทำให้เธอหันไปมอง ตาเธอเบิกกว้างแล้วยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงนั้น เขาคงจะรีบวิ่งม
นิลินกดโทรออกและวางสายอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามวันผ่านไปแต่เธอกลับไม่ได้รับการติดต่อมาเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นคุณหฤทัย ขวัญนรี หรือแม้แต่เก่งกาจไม่มีใครเลยสักคนที่รับสายของเธอ เมื่อเช้าเธอตัดสินใจไปหานพดลและกิตติธรเพื่อนของเขา เพียงหวังว่าจะได้คำตอบอะไรที่น่าพอใจ แต่ก็พบเพียงความผิดหวัง ทั้งสองคนนั้นก็ไปมาเก๊าตั้งแต่วันที่เขตถกรเกิดเรื่องแล้ว และแม้แต่ที่บ้านของพวกเขาก็ยังติดต่อไม่ได้เด็กสาวมองแก้วนมชมพูที่เลื่อนมาให้ตรงหน้า เธอเห็นใบหน้าแสนมีความสุขของปราณแล้วก็ได้แต่เสมองไปทางอื่น ในตอนนี้ที่เขตถกรหายตัวไปทั้งคนตรงหน้าเธอและภัครวัตรก็ไม่ได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรแม้สักนิด อาจเพราะหลายอย่างถือเป็นสินสมรส ถ้าเขตถกรเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ หลายอย่างของเขาก็คงตกเป็นของนิราอย่างปฏิเสธไม่ได้"ดูไม่มีความสุขเลยนะ ยังคิดถึงมันอยู่อีกหรอ" "อย่าเรียกคุณเขตแบบนั้นนะคะพี่ปราณ" เธอพูดเสียงแข็งก่อนจะถูกเขากระชากแขนไปเต็มแรง แต่ทันทีที่เธอแสดงออกถึงความเจ็บ เขาก็คลายแรงบีบลงทันที"อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานกับพี่แล้ว เลิกคิดถึงมันสักที" นิลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรื่องที่เธอกังวลที่สุดตอนนี้คือเรื่องของเขตถ
เสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งทำให้คนตัวเล็กที่พึ่งเดินลงจากรถยืนมองนิ่งอย่างสงบ เธอหยิบโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าดังอยู่หลายครั้งขึ้นมาดู ตลอดทางมีเสียงเรียกเข้าจากปราณดังขึ้นมาตลอด คงเพราะเธอไม่ได้ให้ความชัดเจนกับเขาว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกเขาว่ามีธุระที่ต่างจังหวัดกับเพื่อนเท่านั้น"ถ้ามันกวนใจก็ปิดเครื่องไปก่อน" เขตถกรที่เดินมาโอบกอดจากด้านหลังพูดแล้วกดจูบลงบนต้นคอสวย มือเล็กส่งไปลูบแขนแกร่งของเขาแผ่วเบาแล้วกดปิดหน้าจอเพื่อให้เสียงเงียบลง"หนูพึ่งรู้ว่าคุณมีบ้านพักริมหาดส่วนตัวด้วย""ฉันมีมากกว่านี้อีกเยอะ เอาไว้จะค่อยๆพาเธอไปเที่ยวนะ" เขากระซิบที่ข้างหู ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นรดรินที่ใบหูจนเธอสะดุ้งเฮือกเขาจับจูงมือเธอเข้ามาที่ตัวบ้านพัก พยักเพยิดหน้าให้คนเอาของขึ้นไปเก็บบนห้องนอน แล้วไม่ลืมที่จะสั่งเก่งกาจให้ดูแลความเรียบร้อยโดยรอบให้ดี แม้ที่นี่จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา แต่ก็ประมาทไม่ได้"เธอขึ้นไปพักก่อนนะ ฉันมีเรื่องงานจะคุยกับไอ้เก่งหน่อย" นิลินพยักหน้ารับแล้วไม่ถามอะไรต่อ เขตถกรมองตามหลังเธอที่เดินขึ้นไปชั้นบนจนลับสายตา เขาพยักหน้าให้เก่งกาจมานั่งลงบนโซฟาเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญเอกสารกา
Rosé weddingปราณรีบวิ่งไปเปิดประตูให้นิลินทันทีเมื่อรถแล่นมาถึงร้านสำหรับลิงชุดแต่งงานเขานัดเอาไว้ ใบหน้าหล่อฉายแววดีใจปิดไม่มิด ต่างจากเธอที่สีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขตถกรวางไว้ แต่คนที่ไม่ชอบเสแสร้งอย่างเธอก็รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ไม่นานนักรถคันหรูก็จอดเทียบรถของปราณ เป็นเขตถกรที่เดินลงมาจากรถ นิรารีบก้าวจ้ำไปคล้องแขนเข้าเอาไว้ในทันที นิลินมองภาพนั้นอย่างช่างใจแล้วเม้มปาก แต่เมื่อเห็นว่าเขตถกรสะบัดแขนของนิราออกไปเธอก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจดวงตาสองคู่ที่สบกันสื่อความหมายถึงกันโดยไม่ต้องพูด เธอถูกปราณดึงรั้งข้อมือเพื่อให้เดินตามเข้าไปในร้าน ทันที่เข้ามาถึงทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้ให้เลือกสรรแล้ว"แบบนี้ลินชอบไหม?" เสียงของปราณเอ่ยถามตลอดเวลาแต่กลับไม่ได้ทำให้นิลินสนใจ เธอเอาแต่มองเขตถกรที่ยืนคู่กับนิราและช่วยเลือกการ์ดงานแต่งให้"ขอลองชุดนี้แล้วกันค่ะ" นิ้วเรียวจิ้มลงไปทั้งที่ไม่ได้ก้มมองดูด้วยซ้ำว่าเป็นแบบไหน เธอเดินตามพนักงานแล้วรับชุดแต่งงานเข้าไปเพื่อลองนิลินเอื้อมมือจะรูดซิปด้านหลังอยูาพักใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล เธอแง้มประตูออกไปอล้วเรียกหาพ
"นิลินหยุดก่อน" เขตถกรลงจากรถแล้ววิ่งตามคนที่หนีขึ้นแท็กซี่กลับมาก่อนหลังจากบทสนทนาที่งานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจคของภัครวัตรจบลง เขารู้ดีว่าเธอคงโกรธมาก แต่อย่างน้อยก็น่าจะฟังเขาสักหน่อย ไม่ใช่หนีกลับมาที่บ้านพักของตัวเองแบบนี้เขายังคงก้าวตามเธอเข้าไป เจ้าของบ้านพักเพียงแค่เห็นเขาก็ไม่กล้าวิ่งเข้ามาห้าม เขตถกรตามมาคว้าแขนเรียวได้ทัน เขาดึงรั้งไว้แต่เธอก็ยังออกแรงผลักเขาก่อนจะเดินหนีไปอีก"นิลิน!! อย่ามาเดินหนีแบบนี้นะ!" เสียงแข็งของเขาทำให้นิลินหยุดชะงัก เธอหันมามองเขาด้วยดวงตาวูบไหว เขตถกรพรูลมหายใจออกมาแล้วเดินเข้าไปหา "คุณจะยอมให้หนูแต่งงานกับพี่ปราณจริงๆหรอคะ?""เด็กโง่" เขาลูบหัวเธอแผ่วเบาแล้วหอมลงบนหน้าผากมลด้วยความรักใคร่ ทำไมเธอถึงได้ไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาเลยนะ ว่าที่เขาทำอย่างนี้ ทุกอย่างก็เพื่อเธอทั้งนั้น"คุณเบื่อหนูแล้วหรอ""คิดว่าฉันจะยอมเสียเธอให้ใครหรอ ก็บอกแล้วไงว่าเธอคือของฉัน แต่ถ้าเราประกาศยกเลิกงานแต่งตอนนี้ ชื่อเสียงของเธอต่างหากที่จะเสียหาย""แต่หนูไม่ได้สนใจชื่อเสียงพวกนั้นเลย""แต่ฉันสนใจ" เขตถกรมองนิิลินที่มองเขามาด้วยความผิดหวัง เธอส่ายหน้าแล้วพยายามจะถอ







