Todos los capítulos de น้องเมียคนนี้ผมจอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ทำไมวันนี้ดูมีความสุขจังว่ะ หรือชีวิตแต่งงานมีความสุขกว่าที่คิด?” เขตถกรยักไหล่อย่างไม่อยากตอบคำถาม เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายใจ พอเห็นสายเรียกเข้าที่แสดงชื่อของนิราก็ไม่ได้สนใจแล้วกดตัดสายไป“กูว่าไม่น่าใช่เพราะเมียหรอกไอดลที่ทำให้มันมีความสุข ดูท่าน่าจะเป็นน้องเมียมากกว่า”“สมกับเป็นเพื่อนสนิทกู รู้ใจชิบหาย” เขตถกรยิ้มอย่างพอใจในสิ่งที่กิตติธรพูด เพื่อนเขาพูดไม่มีผิดไปสักนิด สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขไม่เคยเป็นนิรา แล้วก็จะไม่มีวันเป็นด้วย“หลงเด็กอะไรขนาดนั้น”“แหม ไอดล ก็เด็กมันน่ารัก เด็กมันเชื่อฟัง กูก็หลงเป็นธรรมดา”“นั่นใช่ไหม? เด็กที่เชื่อฟังของมึง?” เขตถกรหันไปตามที่นพดลบอก เขาเห็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่คนเดียวตรงมุมร้าน เมื่อตอนเย็นเธอบอกเขาว่าจะไปเฝ้าแม่แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ เขที่กำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาแต่ถูกเพื่อนรั้งเอาไว้ซะก่อน“อะไรของมึงไอกิต!”“มึงใจเย็นๆ แล้วมองดีๆ กูว่าเด็กมึงไม่ปกตินะ” เขาพยายามข่มใจให้เย็นลงแล้วหันไปมองอีกครั้ง นิลินเอาแต่ยกเหล้าขึ้นดื่มติดต่อกันอยู่หลายครั้ง มือเธอยกขึ้นราวกับว่าเช็ดน้ำตาอยู่ หรือจะเกิดเรื่องขึ้นกับเธอและเขายังไม่รู้เ

นิลิินกระทุ้งศอกแหลมใส่เสี่ยบวรก่อนจะออกตัววิ่งแล้วถูกดนัยกับลูกน้องวิ่งตามจับเอาไว้ เธอพยายามดิ้นเร่าเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์ คนตัวเล็กดิ้นหนีอย่างเหนื่อยล้าแล้วทรุดลงตอนที่เสี่ยบวรพุ่งเข้ามาปล่อยที่ท้องจนความจุกเข้าเล่นงานอั่ก เสี่ยบวรถูกถีบกระเด็นล้มลง ดนัยกำลังจะหันมาจัดการก็ถูกต้อยล้มลงไปอีกคน ส่วนชายฉกรรจ์อีกสองสามคนก็ถูกเก่งกาจจัดการในทันที"ใครเตะกูว่ะ!!....คะ คุณเขต!" เสี่ยบสรที่ตั้งใจลุกขึ้นมาเอาเรื่องในตอนแรกถึงกลับอุทานจนหน้าเสียเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร“เออ กูเอง!!” เขตถกรถีบเข้าที่กลางอกเสี่ยบวรอีกครั้งแล้วดึงตัวคนของเขาเข้าสู่อ้อมกอด มองสำรวจอย่างดีเมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นไรก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก ดนัยพูดค้านขึ้นมาว่าเป็นคำสั่งของพ่อคนตัวเล็กเขาก็ยิ่งโมโหจนคุมไม่อยู่“แล้วคิดว่ากูต้องกลัวเจ้านายมึงไหม?”“คือ…แต่ว่า….คุณนิลินเป็นของเสี่ยบวรนะครับ” เขาพยักหน้าให้เก่งกาจจัดการคนปากพล่อย เขตถกรยืนมองดนัยที่ถูกลูกน้องเขาอัดจนไม่เหลือชิ้นดี ต่อมาเป็นเขาที่ก้าวเดินเข้าไปใกล้เสี่ยบวร แม้เมื่อครู่จะเห็นไม่ชัดนัก แต่เขาแน่ใจว่ามันแตะต้องคนของเขาแน่นอน“โอ๊ยยย คุณเขตครับ ผมไม่เคยท

“ว่ายังไง? ยังอยากมีปัญหาอยู่ไหม? แต่ฉันว่าพ่อเธอคงไม่ชอบใจแน่ ถ้าเธอเป็นคนทำให้ภัครวัตรโดนถอนทุน” เขตถกรจ้องหน้านิราที่ยืนหน้าซีดหลังจากได้ยินที่เขาพูด คนอย่างเขาไม่เคยตกเป็นรองใคร เขามักถือไพ่เหนือกว่าเสมอ และนิรากำลังคิดผิดมหันต์ถ้าต้องการจะบงการชีวิตเขา“นิจะฟ้องคุณแม่พี่”“ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าฟ้องแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?” เขตถกรแค่นหัวเราะ ดูท่าแล้วนิราคงคิดว่าแม่เขาจะเข้าข้าง เพียงเพราะเห็นว่าเขาถูกแม่บังคับให้แต่งงานกับเธอ แต่นั่นมันไม่ใช่เลย….แม่เขาเองก็รู้ถึงสถานการณ์ทั้งหมดดีกว่าใคร“พี่เขต!! ถ้าพี่ยังไม่เลิกยุ่งกับมัน นิจะจัดการมันจริงๆ นะคะ” เขาที่กำลังจะก้าวเดินหนีถึงกลับหยุดชะงัก ไม่ว่าเรื่องไหนยังไม่ทำให้ความอดทนเขาขาดผลึงเท่าเรื่องของนิลิน เขาหันไปก่อนจะบีบเข้าที่ต้นคอของนิรา เหลือบมองลูกน้องที่พุ่งเข้ามาจ่อปืนให้คนของนิราออกไปให้ห่างจากเขา“ถ้าเธอแตะต้องนิลิน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่านรกมันเป็นยังไง” ร่างเล็กของนิราล้มลงกองกับพื้นเพราะแรงสะบัดของเขา ดวงตาคมแข็งกร้าวจนนิราไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตาอีกเขตถกรทิ้งคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเขาให้นั่งกองอยู่ตรงนั้นแล้วเดินออกมาอย่างไม่

ค่ำคืนที่ภัครวัตรจัดงานหรูหราโอ่อ่าอีกครั้ง วันนี้เป็นงานเปิดตัวโปรเจคสำคัญที่ภัครวัตรทำขึ้นด้วยเงินลงทุนมหาศาลที่ได้มาจากพิพัตรตราและผู้ร่วมทุนคนอื่นที่ถูกส่งผ่านทางพิพัตรตรามาเช่นกัน เขตถกรในชุดสุทสุดหรูยืนจิบไวน์แดงอยู่ด้านข้างพร้อมกับนพดลและกิตติธร เขามองไปรอบบริเวณงานอย่างใจเย็น แม้จะเบื่อหน่ายแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธการออกงานได้ เขายังคงอยู่ในสถานะของลูกเขยบ้านภัครวัตร ถ้าแสดงให้คนภายนอกเห็นว่าเขาปฏิบัติตัวอย่างรังเกียจเพียงใดกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา ชื่อเสียงของพิพัตรตราอาจปล่นปรี้ได้ ที่สำคัญไปกว่านั้นแผนการที่วางไว้ของเขาอาจจะไม่สำเร็จ"จัดงานหรูชิบหาย นักข่าวนี่มาทุกช่องแล้วมั้ง" นพดลเอ่ยแล้วยกไวน์ขึ้นจิบด้วยอีกคน เขตถกรแค่แค่นหัวเราะแล้วก้มมองดูไวน์ในแก้วเขา เงินที่เขามอบให้ภัครวัตรจัดงานนี้ขึ้นมา เทียบไม่ได้เลยกับมูลค่าของบรฺษัทที่ภัครวัตรเอาไปจากปู่เขา"แล้ววันนี้เด็กมึงไม่มาหรอว่ะ?""มึงก็พูดตลกเนอะไอกิต ภัครวัตรทำกับนิลินยังไงมึงก็รู้ แล้วมึงคิดว่านิลินจะได้มางานนี้ไหม?" เขาส่ายหัวก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปที่ระเบียง พอนึกถึงนิลินเขาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้โทรหา

Rosé weddingปราณรีบวิ่งไปเปิดประตูให้นิลินทันทีเมื่อรถแล่นมาถึงร้านสำหรับลิงชุดแต่งงานเขานัดเอาไว้ ใบหน้าหล่อฉายแววดีใจปิดไม่มิด ต่างจากเธอที่สีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขตถกรวางไว้ แต่คนที่ไม่ชอบเสแสร้งอย่างเธอก็รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ไม่นานนักรถคันหรูก็จอดเทียบรถของปราณ เป็นเขตถกรที่เดินลงมาจากรถ นิรารีบก้าวจ้ำไปคล้องแขนเข้าเอาไว้ในทันที นิลินมองภาพนั้นอย่างช่างใจแล้วเม้มปาก แต่เมื่อเห็นว่าเขตถกรสะบัดแขนของนิราออกไปเธอก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจดวงตาสองคู่ที่สบกันสื่อความหมายถึงกันโดยไม่ต้องพูด เธอถูกปราณดึงรั้งข้อมือเพื่อให้เดินตามเข้าไปในร้าน ทันที่เข้ามาถึงทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้ให้เลือกสรรแล้ว"แบบนี้ลินชอบไหม?" เสียงของปราณเอ่ยถามตลอดเวลาแต่กลับไม่ได้ทำให้นิลินสนใจ เธอเอาแต่มองเขตถกรที่ยืนคู่กับนิราและช่วยเลือกการ์ดงานแต่งให้"ขอลองชุดนี้แล้วกันค่ะ" นิ้วเรียวจิ้มลงไปทั้งที่ไม่ได้ก้มมองดูด้วยซ้ำว่าเป็นแบบไหน เธอเดินตามพนักงานแล้วรับชุดแต่งงานเข้าไปเพื่อลองนิลินเอื้อมมือจะรูดซิปด้านหลังอยูาพักใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล เธอแง้มประตูออกไปอล้วเรียกหาพ