- 13 - จำหน้าหวานๆนี้ไว้ให้ดี

นิลิินกระทุ้งศอกแหลมใส่เสี่ยบวรก่อนจะออกตัววิ่งแล้วถูกดนัยกับลูกน้องวิ่งตามจับเอาไว้ เธอพยายามดิ้นเร่าเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์ คนตัวเล็กดิ้นหนีอย่างเหนื่อยล้าแล้วทรุดลงตอนที่เสี่ยบวรพุ่งเข้ามาปล่อยที่ท้องจนความจุกเข้าเล่นงาน

อั่ก เสี่ยบวรถูกถีบกระเด็นล้มลง ดนัยกำลังจะหันมาจัดการก็ถูกต้อยล้มลงไปอีกคน ส่วนชายฉกรรจ์อีกสองสามคนก็ถูกเก่งกาจจัดการในทันที

"ใครเตะกูว่ะ!!....คะ คุณเขต!" เสี่ยบสรที่ตั้งใจลุกขึ้นมาเอาเรื่องในตอนแรกถึงกลับอุทานจนหน้าเสียเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

“เออ กูเอง!!” เขตถกรถีบเข้าที่กลางอกเสี่ยบวรอีกครั้งแล้วดึงตัวคนของเขาเข้าสู่อ้อมกอด มองสำรวจอย่างดีเมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นไรก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก ดนัยพูดค้านขึ้นมาว่าเป็นคำสั่งของพ่อคนตัวเล็กเขาก็ยิ่งโมโหจนคุมไม่อยู่

“แล้วคิดว่ากูต้องกลัวเจ้านายมึงไหม?”

“คือ…แต่ว่า….คุณนิลินเป็นของเสี่ยบวรนะครับ” เขาพยักหน้าให้เก่งกาจจัดการคนปากพล่อย เขตถกรยืนมองดนัยที่ถูกลูกน้องเขาอัดจนไม่เหลือชิ้นดี ต่อมาเป็นเขาที่ก้าวเดินเข้าไปใกล้เสี่ยบวร แม้เมื่อครู่จะเห็นไม่ชัดนัก แต่เขาแน่ใจว่ามันแตะต้องคนของเขาแน่นอน

“โอ๊ยยย คุณเขตครับ ผมไม่เคยทำอะไรคุณเลยนะครับ” แขนของเสี่ยบวรถูกเขาจับบิดเต็มแรงอย่างไม่ปราณี จนเสี่ยบวรต้องร้องขอความเห็นใจ ท่าทางไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าทำไมจู่ๆเขตถกรถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

“มึงรู้ไหมว่าคนที่มึงโอบอยู่เมื่อกี้คือใคร?” เขตถกรถามด้วยน้ำเสียงเย็น ทันทีที่เห็นว่าเสี่ยบวรส่ายหัวเขาก็จับกระบอกปืนตบเข้าที่หน้ามันเต็มแรง เขาขยุ้มผมมันเอาไว้แล้วดึงให้เดินไปใกล้เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงที่มีคนของเขาคอยคุ้มกัน

“อยากได้ใช่ไหมเด็กคนนี้?”

“คือ…ทางภัครวัตรเป็นคนยกให้ผมเองนะครับ ละ แลกกับที่ไม่ต้องใช้หนี้”

“ภัครวัตรให้ แต่กูไม่ให้!!!!” เขาตะโกนลั่นแล้วชกที่ท้องของเสี่ยวบวรจนคนโดนชกล้มกองลงที่พื้น เขตถกรพยายามข่มอารมณ์ที่สุดแล้ว เขาไม่อยากใช้ปืนเพราะกลัวว่าเสียงจะทำให้คนอื่นที่อยู่แถวนี้ตกใจ

“คุณเขต ผมไม่รู้…ไม่รู้จริงๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“มึงแหกตาดู แล้วจำหน้าหวานๆ นี้ไว้ให้ดีนะ ว่าเด็กคนนี้เป็นคนของกู!!!”

“ครับ!! ครับ!! ผมขอโทษครับ” เสี่ยบวรรีบยกมือไหว้ทันที เขตถกรยอมปล่อยให้อีกคนหนีเข้าบ้านไป ก่อนที่เขาหันมาสนใจคนที่จับตัวนิลินมา กวักมือให้ลูกน้องพาคนที่ถูกกระทืบจนน่วมมาใกล้ มือหนาบีบเข้าที่คออีกคนด้วยอารมณ์ที่ประทุอยู่เต็มอก เขาออกแรงบีบอย่างไม่ปราณีจนคนตรงหน้าแทบหมดลมหายใจก่อนจะปล่อยมือออก

“อย่ามาแตะคนของกูอีก”

“แต่….คุณเขตเป็นสามีของคุณนิรานะครับ”

“ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องเสือก!!!” เขาบีบคอดนัยเต็มแรงอย่างโมโหกับไอ้พวกกระจอกที่ยุ่งไม่เข้าเรื่องก่อนจะถีบเต็มแรงอีกครั้งจนดนัยกระเด็นล้มลงแล้วชี้หน้าด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เพียงแค่ปลายนิ้วเขาชี้ไปดนัยก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบจนไม่กล้าพูดอะไรต่อ ทำได้แค่มองดูเขตถกรพยุงนิลินขึ้นรถไปแล้วกดโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวกับทางภัครวัตรทันที

"คุณเขตมาได้ยังไงคะ?"

"ฉันยังไม่ทันจะออกจากหน้าโรงพยาบาลก็เห็นพวกมันจับตัวเธอพอดีเลยตามมา" เขาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มือยังคงง่วนอยู่กับการกดโทรศัพท์ส่งข้อความหาใครบางคนให้ทำงานบางอย่างให้เขา ในเมื่อเล่นกันแรงอย่างนี้ ไม่มีประโยชน์ที่เขตถกรจะค่อยๆ จัดการทุกอย่างทีละน้อยอีกต่อไป

"แล้วงานของคุณ?"

"คิดว่างานฉันสำคัญกว่าการมาช่วยเธอหรือไง" ดูเหมือนจะเป็นคำพูดประชดแต่กลับทำให้นิลินรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจ เขาให้ความสำคัญกับเธออย่างนี้มันเสมอ และมันยากสำหรับเธอที่จะไม่ชอบสิ่งที่เขาทำ

"ดูเหมือนพ่อกับพี่นิราต้องการให้หนูเลิกยุ่งกับคุณ ถึงได้จงใจส่งหนูไปให้เสี่ยบวรเร็วขนาดนี้"

"ไม่ต้องสนใจ ใช้ชีวิตของเธอให้ดีก็พอ หลังจากนี้ที่เหลือฉันจะจัดการเอง" เขาลูบหัวของนิลินแผ่วเบา ในสัมผัสนั้นมีทั้งการปลอบประโลม หวงแหน และอยากปกป้อง เขตถกรไม่เคยปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนของเขาได้โดยที่ไม่มีผลตอบรับที่สาสมกลับไป

“คุณไม่อยู่กับหนูหรอคะ?” เขตถกรมองเด็กสาวที่ถามเขาเมื่อเขามาส่งเธอไว้ที่คอนโดเพื่อที่เขาจะได้ออกไปจัดการบางอย่างให้เรียบร้อย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นเมื่อเห็นแววตาออดอ้อนนั้นจนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มนิ่มไปหนึ่งฟอดใหญ่

“ฉันจะไปทำธุระเรื่องงาน สัญญาว่าจะไม่กลับมาดึกมาก ถ้าเธออยากได้อะไรก็บอกเก่งกาจได้เลย”

“แล้วพี่เก่งไม่ต้องไปกับคุณหรอคะ?”

“ทำไมถึงเรียกมันพี่ละ?” นิลินหัวเราะให้กลับคำถามนั้น แววตาของเขาแสนหวงแหนยามที่ได้ยินเธอเอ่ยเรียกเก่งกาจว่าพี่ คนตัวเล็กจับแขนเขาเอาไว้แล้วรีบเอาแก้มถูที่อกเขาอย่างออดอ้อน

“ก็พี่เก่งอายุเยอะกว่าหนูนี่นา หนูก็แค่เรียกเพราะเคารพค่ะ”

“แค่เพราะเคารพก็ดี จะยกเว้นให้สักคนก็แล้วกัน” เขาบีบจมูกรั้นด้วยความเอ็นดูแล้วไม่ลืมที่จะหอมแก้มเธอก่อนจะออกไป

เรือนหอของเขตถกรและนิรา

“พี่เขต ในที่สุดพี่เขตก็มาแล้ว” ทันที่ที่เขาก้าวเดินเข้ามาในตัวเรือนหอนิราก็รีบวิ่งมาหาเขา น้ำเสียงของเธอพยายามออดอ้อนเพื่อให้เขาลุ่มหลงแต่เขากลับรู้สึกรำคาญเสียงแสนแหลมนี้มากกว่า

เขตกรเดินตามแรงดึงของนิราไปนั่งที่โซฟา เขามองคนที่รีบเดินไปรินน้ำมาให้เขา มองดูชุดเดรสเข้ารูปที่เผยให้เห็นเนินอกของนิราแล้วเสมองไปทางอื่นอย่างรำคาญตา ใบหน้าหล่อถูกประคองให้หันไปหา ท่าทียั่วยวนนั้นของนิราเขตถกรยอมรับว่าผู้ชายคนไหนได้เห็นไม่มีทางที่จะปล่อยไปเฉยๆ

ดวงตาคมมองขาเรียวที่ชันเข่าไว้ตรงกลางพื้นที่ว่างบนโซฟาแถวหว่างขาของเขา ใบหน้าสวยที่โน้มมานิดหน่อยจนแทบจะแนบชิด มือหนาจับที่เอวไล้ขึ้นมาจนจับที่ปลายคางมลก่อนจะบีบเข้าที่คอของนิรากะทันหัน

“แคกๆ พี่เขตคะ นิเจ็บ”

“ผู้หญิงแบบเธอรู้จักคำว่าเจ็บด้วยหรือไง!!” แรงบีบที่คอเริ่มมหาศาลขึ้นอีกจนนิราไอออกมาอย่างหนักหน่วง กำปั้นเล็กที่พยายามทุบให้เขาปล่อยไม่ได้ทำให้เขาระคายเคืองหรือรู้สึกเจ็บแม้สักนิด

“พี่เขตคะ แคกๆ อย่าทำอะไรนิเลย”

“นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ สำหรับคนที่กล้าแตะต้องคนของฉัน” เขตถกรออกแรงผลักจนนิราล้มลงที่พื้น เขาปัดที่มืออย่างรู้สึกรังเกียจแล้วนั่งลงมองคนที่ยังคงมีอาการไอหนัก

“ที่พี่ทำกับนิอย่างนี้เพราะลินหรอคะ!!”

“เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหยิบกระบอกปืนจากด้านหลังก่อนจะยิงเข้ารูปแต่งงานที่แขวนไว้บนผนังสองสามนัด เขายืนมองความแม่นยำของตัวเองครู่หนึ่งแล้วก้มลงมองนิราที่ยังคงนั่งเอามือปิดหูอยู่ที่พื้น

“แต่นั่นมันเป็นข้อตกลง….”

“แล้วนิลินได้ตกลงด้วยรึเปล่า!!”

“คือ….ก็….”

“ถ้ายังกล้าส่งนิลินไปให้ใครแบบนี้อีก ครั้งหน้าลูกปืนของฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเปลี่ยนที่จากกรอบรูปมาเป็นหัวเธอแทน ” เขาทิ้งประโยคและน้ำเสียงเย็นยะเยือกเอาไว้แล้วก้าวออกจากเรือนหอไปอย่างมั่นคง

“นิสู้มันไม่ได้ตรงไหนคะ!? นิทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งมีหน้ามีตาทางสังคม”

“แต่เธอไม่ใช่นิลิน” เขาพูดเพียงประโยคสั้นๆแต่กลับมีใจความเป็นพิเศษจนนิราเองยังชะงักให้กลับคำพูดนั้น เขตถกรที่เคยเป็นเหมือนราวกับน้ำแข็งที่ไร้หัวใจ แต่บัดนี้เขากลับพูดประโยคเหล่านี้ได้เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง

เขตถกรรู้ดีกว่าเหตุการณ์นี้จะยิ่งตอกย้ำให้นิราโกรธมากขึ้นไปอีก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ สิ่งเดียวในตอนนี้ที่เขตถกรสนใจมากที่สุดคือนิลิน เขาแค่ต้องการให้เธอปลอดภัย ใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขและสบายใจก็เท่านั้น

“นิไม่เชื่อว่าพี่จะไม่ชอบนิเลยสักนิด”

“จะเชื่อหรือไม่นั่นมันก็เรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน เรื่องที่เกี่ยวกับฉัน มีแค่เรื่องของนิลินคนเดียวเท่านั้น”