- 16 - เข้าใจผิด

นิลินเดินวนไปมาอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษอย่างช่างใจ ตั้งแต่เขตถกรออกไปเธอก็รู้สึกอยู่ไม่สุขตั้งแต่วินาทีนั้น เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าเขตถกรจะจัดการเรื่องนี้ได้ แต่เธอแค่อยากรู้ว่าเขาจะจัดการด้วยวิธีไหน แม้พิพัตรตราจะมีอำนาจมาก แต่พ่อของเธอกับนิราก็ไม่ใช่พวกเลิกตอแยอะไรง่ายๆ

ตราบใดที่ภัครวัตรยังคงต้องการพิพัตรตราหนุนหลัง พ่อของเธอจะต้องหาทางกำจัดตัวถ่วงที่ทำให้ภัครวัตรพลาดโอกาสนั้น และในเวลานี้คนคนนั้นก็คือเธอ 

นิลินไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้สักนิด เพียงแต่เธอไม่อยากให้แม่เดือดร้อนไปด้วยกับเรื่องนี้ก็เท่านั้น ยิ่งดวงตากลมมองแม่ที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ยิ่งคิดไม่ตก

"ทำไมถึงไม่รับสายนะ" 

เธอบ่นกับตัวเองแผ่วเบาเมื่อกดโทรออกไปเท่าไหร่เขตถกรก็ไม่ยอมรับสาย คนตัวเล็กตัดสินใจหยิบเอากระเป๋าแล้วเดินออกไปจากโรงพยาบาลทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มกว่า

นิลินตรงมาที่คอนโดมิเนียมหรูของเขตถกรที่เธอมาประจำ พนักงานปล่อยให้เธอเข้าไปอย่างว่าง่ายเพราะเป็นคำสั่งของเขตถกรว่าเธอสามารถมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ ทันทีที่มาถึงชั้นส่วนตัวที่ภัครวัตรซื้อไว้แล้วทั้งหมดก็เห็นลูกน้องของเขายืนอยู่ตั้งแต่หน้าประตูลิฟต์

"คุณนิลินมาได้ยังไงครับ?"

"พอดีลินโทรหาคุณเขตแล้วคุณเขตไม่รับสาย คุณเขตอยู่ข้างในใช่ไหมคะ?" เธอชะงักค้างไปแล้วขมวดคิ้วสงสัยทันทีเมื่อพยายามจะก้าวเข้าไปแล้วถูกเก่งกาจยกแขนขวางเอาไว้

"คุณนิลินกลับไปก่อนดีกว่าครับ คุณเขตกำลังคุยธุระอยู่" 

นั่นยิ่งทำให้ความสงสัยปะทุขึ้นมามากกว่าเก่า ปกติไม่ว่าเธอจะมาที่นี่เมื่อไหร่ ไม่มีครั้งไหนเลยที่เก่งกาจจะกล้าไม่ยอมให้เธอเข้าไป และไม่ว่ากี่ครั้งที่เขาคุยเรื่องสำคัญ เธอก็อยู่ข้างๆเขาไม่ได้ถูกไล่ไปไหน แต่ในตอนนี้คนตรงหน้ากลับไม่ยอมให้เธอเข้าไป มันจะเป็นอะไรไปได้ถ้าด้านในไม่ได้มีสิ่งที่เธอรู้ไม่ได้

"มีอะไรกันแน่คะพี่เก่ง ทำไมลินถึงเข้าไปไม่ได้"

"ไม่ได้จริงๆครับคุณนิลิน คุณเขตสั่งว่าไม่ให้ใครรบกวน เอาไว้ผมจะบอกคุณเขตว่าคุณมาหาแล้วให้คุณโทรกลับนะครับ" คนตัวเล็กทำท่าทียอมแพ้แล้วเตรียมเดินจากไป อาศัยจังหวะที่เก่งกาจหันไปคุยกับลูกน้องคนอื่นแล้วรีบพุ่งผ่านประตูเข้าไปทันที เธอไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเก่งกาจที่วิ่งตามหลังมาแม้สักนิด

"คุณนิลินไม่ได้นะครับ"

นิลินยืนนิ่งชะงักค้างไปเมื่อเห็นเขาเดินออกมาจากห้องนอนทั้งนุ่งแค่ผ้าขนนูรอบเอาเท่านั้น นั่นยังไม่บีบรัดความรู้สึกเท่าชุดเดรสสีแดงสดกับบราเซียสีดำที่กองอยู่ที่พื้น ไม่ทันได้สงสัยนานนักสาวสวยหุ่นดีคนหนึ่งที่นุ่งแค่ผ้าขนหนูพันรอบตัวก็เดินออกมา

"ไอ้เก่งหันไป!!" เขตถกรเอ่ยปากสั่งลูกน้องดังลั่นยิ่งบีบรัดให้ใจดวงน้อยเจ็บไปทั้งดวง เขาไม่เพียงแค่ปกป้องด้วยคำพูดแต่ยังเอาตัวมาบังไว้ด้วย ทุกการกระทำของเขาตอนนี้มันอบอุ่นแบบเดียวกับที่เธอเคยได้รับ หรือว่าเขาจะมีผู้หญิงคนใหม่แล้ว ทุกความคิดประเดประดังในหัวเธอตีกันให้วุ่น

"กูบอกไม่ให้มึงเข้ามา มึงเข้ามาทำไม"

"คือผมตามคุณนิลิน...." เก่งกาจพูดอึกอักออกมาเมื่อได้ยินเสียงเย็นเยียบของผู้เป็นนายที่เอ่ยถาม

"หนูผิดเองค่ะ อย่าว่าพี่เก่งเลย หนูไม่รู้ว่าคุณมีแขกสำคัญ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" คนตัวเล็กเอ่ยพูดทุกอย่างด้วยความรวดเร็วจนเขตถกรอ้าปากค้างยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอหมุนตัวก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วจนเขาต้องรีบคว้าเสื้อเชิ้ตมาสวมทับแล้ววิ่งติดกระดุมตามออกไป บานประตูลิฟต์เปิดออกแต่นิลินยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปเขตถกรก็วิ่งมารั้งข้อมือเอาไว้ซะก่อน

"จะไปไหน?"

"หนูจะกลับแล้วค่ะ" เขตถกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเชยคางมลให้เธอเงยหน้าขึ้นมาหาเขา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่พยายามจะหันหนีนั้นกลับทำให้เขตถกรยิ้มอย่างเอ็นดูขึ้นมา

"ทำไมถึงมาที่นี่ได้?"

"ต่อไปหนูจะไม่มาอีกแล้วค่ะ ขอโทษนะคะ" เขาไม่พูดอะไรออกมาแค่ยิ้มแล้วรั้งเธอเข้ามาจูบแทนการเอ่ยปลอบ เขตถกรผละออกแล้วขยับไปจูบอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอยังคงไม่หยุดร้องไห้ ดวงตากลมรับพริ้มรับสัมผัสจากริมฝีปากของเขา หลังจากผละออกอีกครั้งเขาก็ลูบหัวเธอแผ่วเบา

"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย ร้องไห้ทำไม"

"คุณไม่รับสายหนู เพราะผู้หญิงคนนั้นหรอคะ?"

"ใช่" คำตอบแสนสั้นแต่กลับบาดลึกในใจเธอจนเธอปล่อยหยาดตาให้ไหลลงมาอีกครั้ง เสียงสะอื้นทำให้เขาต้องดึงมากอดแล้วหัวเราะร่าออกมา นิลินที่กำลังเสียใจไม่ได้ยินเสียงอะไรรอบข้างอีกต่อไป เธอไม่เห็นด้วยซ้ำว่าใบหน้าของเขตถกรเจ้าเล่ห์แค่ไหน

"หยุดร้องได้แล้ว" เขาผละเธอออกมาแล้วเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้ เขาจับมือเธอออกแรงดึงให้เธอเดินตามกลับไปที่ห้อง แม้นิลินจะขัดขืนในตอนแรกแต่สุดท้ายก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย เธอมองดูผู้หญิงคนนั้นที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนจะก้มหน้าลง คนตรงหน้าสวยขนาดนี้ ถ้าเขตถกรจะชอบก็คงไม่แปลก

"ผมบอกพี่แล้วใช่ไหมว่าให้ถอดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ดูสิ ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว" 

"สวัสดีสาวน้อย พี่ชื่อขวัญ ..... ขวัญนรี พิพัตรตรา"

"พิพัตรตรา?" เขตถกรขำในลำคอเมื่อคนข้างกายเขาทวนนามสกุลของคนตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วอย่างงุนงง เด็กสาวหันมองเขาสลับกับขวัญนรีไปมาก่อนจะยกมือขึ้นเกาที่ต้นคอ

"ก็ว่าทำไมช่วงนี้น้องชายพี่ถึงได้กระปรี้กระเปร่า ที่แท้ก็กินเด็กนี่เอง" คำพูดของขวัญนรียิ่งทำให้แก้มเธอร้อนเห่อขึ้นมาจนขึ้นสี คนตัวเล็กขยับไปหลบหลังเขตถกรอย่างเขินอาย 

"พี่จะกลับก่อน ฝากส่งคนไปจัดการเรื่องนั้นต่อด้วยนะ"

"อืม ให้ไปส่งไหม?"

"ไม่ต้อง อยู่ปลอบใจนิลินเถอะ ไว้มีโอกาสพี่จะอยู่คุยด้วยให้มากกว่านี้นะสาวน้อย" นิลินยกมือขึ้นสัมผัสผมที่ขวัญนรีทิ้งสัมผัสที่ลูบแผ่วเบาอย่างเอ็นดูเอาไว้ ดวงตากลมมองตามจนอีกคนออกไปจากห้อง หันมาอีกทีก็เห็นเขตถกรนั่งลงบนโซฟาแล้ว ใบหน้าน่ารักก้มลงอย่างรู้สึกผิดที่เข้าใจ

"มานี่มา" เขาเอ่ยเรียกแล้วคว้ามือเล็กออกแรงดึงให้เธอมานั่งลงบนตัก มือหนาเช็ดซับน้ำตาที่เปอะเปื้อนข้างแก้มอยู่แล้วหอมลงบนแก้มนิ่มฟอดใหญ่ ใบหน้ารู้สึกผิดของเธอกลับทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาด ท่าทีหึงหวงก่อนหน้าถ้าเป็นคนอื่นเขาคงนึกรำคาญ แต่กับนิลินแล้วเขาดันไม่มีความรู้สึกรำคาญนั้นแม้สักนิด

"หนูขอโทษค่ะ หนูเข้าใจผิด"

"เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน" เขตถกรถามเสียงเรียบแต่ไม่ได้แสดงออกถึงการตำหนิเลยแม้แต่น้อย

"ก็พี่เก่งไม่ให้หนูเข้ามา หนูก็เลย...."

"ไอ้เก่ง!! มึงเข้ามานี่!" เก่งกาจรีบกูลีกูจอเข้ามาด้วยความรวดเร็วเพราะน้ำเสียงที่เขตถกรใช้เรียกนั้นไม่ธรรมดา พอเข้ามาถึงก็รีบอธิบายขอโทษขอโพยที่ปล่อยให้นิลินเข้ามาได้ แต่สุดท้ายกลับโดนเขตถกรปาหมอนใส่เต็มแรง

"กูบอกว่าไม่ให้พวกมึงแล้วก็คนอื่นเข้ามา เพราะพี่กูจะอาบน้ำเปลี่ยนชุด ไม่ได้ห้ามนิลิน"

"ก็คุณเขตสั่งว่า 'ห้ามให้ใครเข้ามา' เลยนี่ครับ" เขตถกรขมวดคิ้วใส่คนที่ยังเถียงเขาแล้วยกหมอนอีกใบขึ้นเตรียมปาออกไป จนเก่งกาจต้องรีบยกมือห้ามแล้วเอ่ยขอโทษยกใหญ่ นิลินหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อยกับท่าทางตลกของสองคนนี้ ดวงตาคมมองรอยยิ้มนั้นแล้วพยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจออกไปจากห้อง

"หนูรู้ว่าคุณมีพี่สาว แต่ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง ก็เลย...."

"ไม่เป็นไร แต่ความจริงฉันก็น้อยใจนิดหน่อยนะที่เธอมองฉันแง่ร้ายขนาดนั้น" เขตถกรปล่อยแขนที่โอบรอบตัวเธอไว้แล้วทิ้งตัวพิงกับโซฟา เขารอดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อเขาพูดอย่างนี้

เด็กสาวขยับนั่งบนตัวเขาให้มั่นคงมากขึ้น มือเล็กนั้นส่งมาประคองหน้าเขาแล้วกดจูบก่อนจะผละออก ทันทีที่เห็นว่าเขายังคงตีหน้านิ่งเธอก็ก้มลงไปจูบอีกรอบ นิลินขยับเอาหัวถูไถที่อกเขาอย่างออดอ้อน แล้วเขตถกรก็เหมือนจะแพ้วิธีนี้ของเธอจนราบคาบ 

"แล้วมาที่นี่ได้ยังไง? นั่งรถมาคนเดียวหรอ? คนที่ฉันให้เฝ้าหน้าห้องไปไหนกันหมด?"

"หนูแอบหนีออกมาค่ะ" เขตถกรขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่ชอบใจเท่าไหร่ เขาบีบจมูกรั้นของเด็กดื้อแทนการลงโทษ เขาไม่ได้รู้สึกโกรธแต่แค่เป็นห่วงเธอมากกว่า

"ทำไมจู่ๆถึงอยากมาหาขนาดนี้ คิดถึงหรอ?" ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามขาอ่อนของนิลินอย่างกลั้นแกล้ง ก่อนจะหยุดชะงักตอนที่ได้ยินคำถามที่เธอถามออกมา

"คุณเขตไปจัดการเรื่องข่าวมาหรอคะ?" เขาถอนหายใจเฮือกอยู่ ถึงรู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงนิลินจะรู้เรื่องข่าว แต่เขาไม่อยากให้คนที่สดใสอย่างเธอเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ เขตถกรไม่ตอบคำถาม เขาเลือกจะรั้งเธอเข้ามาจูบแล้วดึงผ้าขนหนูที่พันช่วงล่างของเขาออก

"เรื่องนั้นไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย มาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า" กายเล็กถูกเขายกขึ้นเพื่อให้ขยับมานั่งทาบทับแก่นกายเอาไว้อย่างพอดิบพอดี เอวบางถูกเขาจับให้โยกไปมาเพื่อให้ส่วนนั้นเสียดสีกันจนเขาหอบหายใจแรงด้วยความปราถนา และคืนนี้ตลอดคืนเธอก็ถูกเขาครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้