- 17- ประกาศงานแต่ง

ค่ำคืนที่ภัครวัตรจัดงานหรูหราโอ่อ่าอีกครั้ง วันนี้เป็นงานเปิดตัวโปรเจคสำคัญที่ภัครวัตรทำขึ้นด้วยเงินลงทุนมหาศาลที่ได้มาจากพิพัตรตราและผู้ร่วมทุนคนอื่นที่ถูกส่งผ่านทางพิพัตรตรามาเช่นกัน เขตถกรในชุดสุทสุดหรูยืนจิบไวน์แดงอยู่ด้านข้างพร้อมกับนพดลและกิตติธร เขามองไปรอบบริเวณงานอย่างใจเย็น แม้จะเบื่อหน่ายแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธการออกงานได้ 

เขายังคงอยู่ในสถานะของลูกเขยบ้านภัครวัตร ถ้าแสดงให้คนภายนอกเห็นว่าเขาปฏิบัติตัวอย่างรังเกียจเพียงใดกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา ชื่อเสียงของพิพัตรตราอาจปล่นปรี้ได้ ที่สำคัญไปกว่านั้นแผนการที่วางไว้ของเขาอาจจะไม่สำเร็จ

"จัดงานหรูชิบหาย นักข่าวนี่มาทุกช่องแล้วมั้ง" นพดลเอ่ยแล้วยกไวน์ขึ้นจิบด้วยอีกคน เขตถกรแค่แค่นหัวเราะแล้วก้มมองดูไวน์ในแก้วเขา เงินที่เขามอบให้ภัครวัตรจัดงานนี้ขึ้นมา เทียบไม่ได้เลยกับมูลค่าของบรฺษัทที่ภัครวัตรเอาไปจากปู่เขา

"แล้ววันนี้เด็กมึงไม่มาหรอว่ะ?"

"มึงก็พูดตลกเนอะไอกิต ภัครวัตรทำกับนิลินยังไงมึงก็รู้ แล้วมึงคิดว่านิลินจะได้มางานนี้ไหม?" เขาส่ายหัวก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปที่ระเบียง พอนึกถึงนิลินเขาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้โทรหาเธอเลยแม้แต่สายเดียว แต่แล้วเขตถกรก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเขาโทรหาเธอเท่าไหร่ก็ไม่มีการตอบรับจากปลายสาย เขาเลยเปลี่ยนเป็นโทรออกหาเก่งกาจที่ยืนรออยู่หน้างานแทน"

(ครับคุณเขต)

"มึงเช็คกับคนของเราที่โรงพยาบาลทีว่านิลินอยู่ที่นั่นไหม กูติดต่อนิลินไม่ได้"

(ครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้)

เขตถกรอดที่จะร้อนใจไม่ได้แต่ก็ยังควบคุมตัวเองให้เรียบนิ่งที่สุด เขาเดินกลับเข้าไปในงานมองนภัทรกับนิราที่ตั้งใจรับแขกด้วยรอยยิ้มเสแสร้งนั้น อย่างน้อยสองพ่อลูกนี่ก็วุ่นอยู่กับงานนี้ คงไม่มีเวลาไปทำร้ายคนของเขาได้หรอก

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงเวลาอันสมควรที่เจ้าของงานจะขึ้นกล่าวคำของคุณ เขตถกรนั่งอยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนของเขาอีกสองคนที่โซนวิไอพี เขาแสร้งยิ้มรับเมื่อนิราเอ่ยคำขอบคุณถึงเขาที่อยู่ในเบื้องหลังความสำเร็จครั้งนี้ เขตถกรลุกขึ้นแล้วโค้งลงรับการตบมืออย่างมีมารยาท

"ต้องขอบคุณพี่เขต สามีที่ดี" เขากระทุ้งแขนใส่กิตติธรที่ทำเสียงสองเสียงสามเพื่อล้อเลียนสิ่งที่นิราพูด ก่อนจะชะงักหันไปฟังสิ่งที่นภัทรกำลังจะพูด เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ในบทพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้มาก่อน

"อย่างที่ทุกคนรู้ว่านิราได้คู่ครองที่ดีมาก งานแต่งก็เกิดขึ้นไปแล้ว ผมก็หมดห่วง แต่ว่าผมยังมีลูกสาวอีกคนครับ" เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับนิลินที่โดนพาขึ้นมาบนเวที เธออยู่ในชุดราตรีหรูสีขาวสะอาตตาแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เขตถกรยืนเต็มความสูงด้วยความตกใจแล้วถูกนพดลดึงให้นั่งลงเพื่อไม่ให้แสดงออกมากเกินไป

"นี่คือ นิลิน ภัครวัตร ลูกสาวอีกคนของผมครับ ผมขอใช้โอกาสนี้ในการเรียนเชิญทุกท่าน ผมยินดียิ่งที่ลูกสาวของผมกำลังจะแต่งงานอีกคนในเดือนหน้านี้..." เขตถกรเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่ต่างกัน ยิ่งเห็นปราณที่เดินขึ้นไปโอบรอบเอวของคนตัวเล็กยิ่งทำให้เขากำมือแน่น เขากำลังรอคอยให้เธอเอ่ยปากปฏิเสธแต่เธอกลับไม่ทำอย่างนั้น มันยิ่งทำให้เขาหัวเสียมากกว่าเดิม

"ไอเขตใจเย็น ไว้ค่อยจัดการทีหลัง" กิตติธรลูบหลังเพื่อนให้คลายความโกรธลง เขารู้ว่าถ้าเขตถกรโกรธจนควบคุมไม่ได้มันจะเกิดอะไรขึ้น งานวันนี้ทั้งหมดคงพังไม่เป็นท่าแน่

 หลังงานเลี้ยงจบลงนิลินถูกพามาที่ห้องสำหรับแขกเจ้าของงาน เธอสะบัดแขนปราณที่โอบเอวมาจนถึงที่นี่ออก ก่อนจะมองพ่อกับพี่สาวอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าของทุกคนมีแต่ความพึงพอใจยกเว้นเธอ

"ลินไม่คิดว่าพี่จะทำแบบนี้กับลินนะคะพี่ปราณ"

"พี่ก็แค่อยากช่วยลิน ไอ้คุณเขตอะไรนั่นมันเป็นพี่เขยลินนะ ลินเลิกยุ่งกับมันเถอะ แต่งกับพี่ซะ ทุกอย่างจะได้จบ" เธอส่ายหัวอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนหน้านี้เธอเองมองเขาเหมือนเป็นพี่ชายคนหนึ่ง ไม่คิดว่าปราณจะยอมไปร่วมมือกับพ่อและพี่สาวเธอเพื่อบีบบังคับเธออย่างนี้

"ทั้งที่ก่อนหน้านี้แม่พี่ไม่ยอมเพราะภัครวัตรไม่ให้ความสำคัญกับลิน แต่ทำไมตอนนี้ถึงยอมได้ พ่อยื่นข้อเสนออะไรให้บ้านพี่กันแน่!!" ปราณหน้าเจื่อนไปเมื่อนิลินพูดสิ่งที่แทงใจดำเขา ตาคมมองพ่อของนิลินแล้วได้แต่นึกถึงข้อตกลงนั้นที่ภัครวัตรมอบให้

"แกไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันยื่นข้อเสนออะไร หน้าที่แกคือแต่งกับปราณซะ แล้วหายไปจากชีวิตของผัวพี่สาวแกสักที!!" นิลินกำมือแน่น เธอทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการยืนเงียบเพราะพ่อส่งคนของภัครวัตรไปเฝ้าแม่ของเธอที่โรงพยาบาล วันนี้คนของเขตถกรอยู่เฝ้าเพียงไม่กี่คน ถึงได้ทำให้เธอถูกพาตัวมาที่นี่ได้ 

เสียงโหวกเหวกดังจากด้านนอกก่อนเขตถกรจะฝ่าคนของภัครวัตรเข้ามาได้ เขาถีบประตูที่ล็อกเอาไว้เต็มแรงแล้วกระชากให้นิลินมาอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาคมกริบมองอย่างเยือกเย็นจนเธอเองยังต้องหลบตาหนี เขาเดินเข้าไปหานิราใกล้ขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรนักข่าวก็กรูเข้ามาอย่างกลับถูกเตรียมไว้ นิรากอดแขนของเขตถกรแน่น ส่วนเขาเองก็ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้วเสมองนิลินที่ถูกปราณดึงไปโอบกอดไว้เช่นกัน

คำถามเกี่ยวกับงานแต่งของนิลินและปราณดังขึ้นไม่หยุด นิรายิ่งยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อข่าวนี้ถูกป่าวประกาศออกไปแล้ว ถ้าจู่ๆมีการประกาศยกเลิกแต่งงาน คนก็คงเอาข่าวพวกนั้นมาพูดจนสนุกปาก ชื่อเสียงของนิลินเองก็จะเสียหายไปด้วย เขตถกรได้แต่เก็บงำความรู้สึกของเขาเอาไว้ ทั้งที่เขาอยากจะเอาปืนยิงแขนที่โอบกอดเอวเธอไว้ซะตั้งแต่ตอนนี้

"แผนของเธอใช่ไหม?" เขาหันไปถามนิราเสียงเรียบเมื่อนักข่าวเดินออกไป เขตถกรหลับตาแน่นอย่างคุมอารมณ์ เขาคิดว่าด้านนอกยังมีนักข่าวและแขกที่หลงเหลือ ไม่อาจแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งได้ 

"เปล่านะคะพี่เขต นิลินเป็นคนยินยอมแต่งเอง" เขตถกรแค่นหัวเราะให้กับคำนั้นที่นิราพูด เขาส่งมือไปบีบคอสวยเต็มแรง นิลินนอนกับเขาอยู่ทุกคืนแม้กระทั่งเมื่อคืนเธอก็ยังอยู่กับเขา แล้วจะยินยอมไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง คนตรงหน้าคิดว่าเขาโง่มากหรือไง

"ฉันเตือนเธอหลายครั้งแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับนิลิน" 

"นิลินยอมเองจริงๆนะคะ" นิรากับนภัทรส่งสัญญาณให้นิลินรีบเอ่ยปากยืนยันก่อนที่เขตถกรจะบีบคอนิราจนขาดอากาศหายใจ นิลินกลืนน้ำลายอึกใหญ่กำมือแน่นอย่างไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไร ปราณยิ่งโอบรัดเธอแน่นขึ้นแล้วกระซิบถึงแม่เธอที่ยังอยู่ในเงื้อมมือของพ่อ เธอก็ยิ่งไม่กล้าที่จะพูดปฏิเสธอะไรออกไป

"ถ้าเธอพูดออกมาว่ายอม ฉันจะโกรธจริงๆ" เขตถกรยื่นคำขาดเสียงแข็งจนเด็กสาวชะงักไป ก่อนความตึงเครียดจะมากไปกว่านี้กิตติธรกับนพดลก็เดินเข้ามาพร้อมกับโยนคนของภัครวัตรล้มลงตรงหน้าทุกคน เขาปล่อยมือออกจากคอของนิราแล้วเดินไปกระชากนิลินออกมาจากอ้อมกอดปราณ

"เป็นไงบ้างว่ะ?" เขาถามเพื่อนอย่างต้องการรู้ความคืบหน้า ทันทีที่เห็นว่าทั้งสองคนพยักหน้าส่วนนพดลก็ตบไหล่เขาแผ่วเบาด้วยเขาก็เผยรอยยิ้มเย็นยะเยือก

"แม่เธออยู่กับคนของไอ้กิตแล้ว ไม่ต้องห่วง" ดวงตากลมมองเขาอย่างลึกซึ้ง เขตถกรลูบแผ่นหลังบางด้วยความเข้าใจ ก่อนหน้านี้เธอคงห่วงแม่ของเธอมาก และเขาไม่ต้องการให้เธอรู้สึกกังวลมากไปกว่านี้อีก นภัทรกับลูกสาวขยับเข้าไปชิดกันด้วยตัวสั่นเทา มองลูกน้องที่นอนระเนระนาดอยู่ที่พื้นแล้วกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว

เขาพยักหน้าให้เก่งกาจสั่งทุกคนให้ปิดทางเข้าออกของห้องนี้ เขตถกรโอบนิลินเอาไว้ เขาออกแรงเตะดนัยที่นอนทรุดอยู่ที่พื้นอย่างระบายอารมณ์ ก่อนจะประคองนิลินไปนั่งลงบนโซฟา เพียงแค่เขาสะบัดหน้า กิตติธรกับนพดลก็ช่วยกันพาสองพ่อลูกทั้งปราณเดินมานั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

"ผมเตือนภัครวัตรไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วนว่าอย่าไปยุ่งกับคนของผม แต่ดูเหมือนพวกคุณจะไม่ฟัง หรือว่าเห็นว่าโปรเจคใหญ่สำเร็จแล้ว เลยจะแข็งข้อกับผมยังไงก็ได้"

"ตาเขตฟังลุงก่อนนะ คือเดิมทีนิลินก็เป็นคู่หมั้นของปราณอยู่แล้ว ตอนนี้เราก็แค่ทำให้คำสัญญาของสองบ้านเป็นจริงก็เท่านั้นเอง"

"หุบปาก!!!" เขตถกรตะโกนออกไปอย่างไม่เกรงกลัว เขารู้สึกว่าคำพูดของนภัทรทำให้อารมณ์ของเขายิ่งครุกกรุ่นขึ้นมา ถ้าปล่อยให้พูดมากไปกว่านี้ เห็นทีเขาคงได้ฆ่าคนตายแน่

"แต่งานแต่งประกาศออกสื่อไปแล้ว ยังไงก็ต้องจัดนะคะ ไม่งั้นนิลินเองนั่นแหละ ที่จะถูกวิจารณ์" นิราออกความคิดเห็นที่เขตถกรไม่ได้ต้องการเลยสักนิด เขาหันไปกวักมือเรียกเก่งกาจให้เข้ามาใกล้

"ไปดูว่าข่าวแต่งงานของนิลินแพร่ออกไปหรือยัง ถ้ายัง...มึงจัดการให้ได้ อย่าให้มีเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด"

"แต่ไอ้เขต ครั้งนี้ยากนะเว่ย ในงานไม่ใช่แค่นักข่าว ยังมีคนใหญ่คนโตในแวดวงอีก เกิดงานแต่งไม่ได้จัดขึ้นมาจริงๆ กูว่านิลินนั่นแหละที่จะลำบาก" เขาหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่นพดลพูด เขตถกรหลับตาแน่นอย่างครุ่นคิด หันไปมองนิลินที่มองมาราวกับขอความช่วยเหลือ เดิมทีตัวเขาไม่เคยกลัวอะไร แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้นิลินได้รับผลกระทบมันคงไม่ดีแน่....