- 15 - ปล่อยข่าว

“ว่ายังไง? ยังอยากมีปัญหาอยู่ไหม? แต่ฉันว่าพ่อเธอคงไม่ชอบใจแน่ ถ้าเธอเป็นคนทำให้ภัครวัตรโดนถอนทุน” เขตถกรจ้องหน้านิราที่ยืนหน้าซีดหลังจากได้ยินที่เขาพูด คนอย่างเขาไม่เคยตกเป็นรองใคร เขามักถือไพ่เหนือกว่าเสมอ และนิรากำลังคิดผิดมหันต์ถ้าต้องการจะบงการชีวิตเขา

“นิจะฟ้องคุณแม่พี่”

“ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าฟ้องแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?” เขตถกรแค่นหัวเราะ ดูท่าแล้วนิราคงคิดว่าแม่เขาจะเข้าข้าง เพียงเพราะเห็นว่าเขาถูกแม่บังคับให้แต่งงานกับเธอ แต่นั่นมันไม่ใช่เลย….แม่เขาเองก็รู้ถึงสถานการณ์ทั้งหมดดีกว่าใคร

“พี่เขต!! ถ้าพี่ยังไม่เลิกยุ่งกับมัน นิจะจัดการมันจริงๆ นะคะ” เขาที่กำลังจะก้าวเดินหนีถึงกลับหยุดชะงัก ไม่ว่าเรื่องไหนยังไม่ทำให้ความอดทนเขาขาดผลึงเท่าเรื่องของนิลิน เขาหันไปก่อนจะบีบเข้าที่ต้นคอของนิรา เหลือบมองลูกน้องที่พุ่งเข้ามาจ่อปืนให้คนของนิราออกไปให้ห่างจากเขา

“ถ้าเธอแตะต้องนิลิน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่านรกมันเป็นยังไง” ร่างเล็กของนิราล้มลงกองกับพื้นเพราะแรงสะบัดของเขา ดวงตาคมแข็งกร้าวจนนิราไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตาอีก

เขตถกรทิ้งคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเขาให้นั่งกองอยู่ตรงนั้นแล้วเดินออกมาอย่างไม่สนใจสายตาผู้คน เพียงแค่เขากวาดสายตามองเสียงซุบซิบนินทาก็เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่บริเวณนี้มาก่อน เขาแบมือไปทางเก่งกาจก่อนผ้าเช็ดหน้าจะถูกยื่นให้ เขตถกรเช็ดที่มือด้วยความรังเกียจที่ต้องแตะต้องคนอย่างนิรา ก่อนเขาจะโยนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นลงถังขยะเหมือนกับของไร้ค่าเท่านั้น

นิลินเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปล้างตัวที่เปรอะเปื้อนกาแฟ โชคดีที่พอมีชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นอยู่ที่นี่บ้าง เธอหยิบกระจกที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาส่องมองต้นคอขาวที่ตอนนี้มันปรากฏเป็นสีแดงเพราะความร้อนของกาแฟ โชคดีที่ไม่ได้ร้อนจนพุพอง แต่ก็ทิ้งความทรงจำย่ำแย่ไว้ให้เธอไม่น้อยเลย

เสียงเปิดประตูเข้ามาไม่ทำให้เธอสนใจเขาแม้แต่น้อย เขตถกรมองสูทตัวนอกของตัวเองที่ถูกกองไว้ที่พื้นเหมือนของไม่มีค่าก่อนจะก้มลงหยิบแล้วถอนหายใจ จากปฏิกิริยานิ่งเงียบนี้ ไม่ต้องพูดอะไรเขาก็รู้แล้วว่าเด็กสาวตรงหน้ากำลังน้อยอกน้อยใจเขาอยู่

“คุณเขตมาทำไมอีกคะ? ไม่กลับไปพร้อมภรรยาคุณหรือไง?” คำพูดประชดประชันกลับไม่ได้ทำให้เขตถกรนึกหงุดหงิด เขาแอบยิ้มมุมปากให้กับท่าทีราวกับเด็กขี้หวงอย่างนั้นของนิลิน ขายาวก้าวเดินไปใกล้เธอก่อนจะโอบกอดจากด้านหลัง ดวงตาคมมองแม่ของคนตัวเล็กที่ยังหลับสนิทก่อนจะเห็นว่าทางสะดวกเลยหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่

“เจ็บมากไหม?” มือหนาลูบที่ต้นคอเธอก่อนจะกดจูบไล้ไปตามรอยแดงนั้นอยางแผ่วเบา สัมผัสของริมฝีปากนั้นที่ต้นคอทำให้เธอขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“ปล่อยหนูนะคะ”

“งอนแบบนี้ จะปล่อยได้ยังไง” เขาพูดอย่างรู้ทันแล้วหันให้เธอหมุนมาประจันหน้า ริมฝีปากเล็กที่ยู่ลงยิ่งเรียกความเอ็นดูจากเขาไปไม่น้อย เขตถกรก้มมองกำปั้นเล็กที่ส่งมาทุบอกเขาไม่แรงนักก่อนจะรวบสองมือนั้นเอาไว้แน่น

“คุณไล่หนูต่อหน้าพี่นิรา”

“ก็เพราะกลัวว่าเธอจะอาการแย่ไง ดูสิ ขนาดให้ออกมาจากตรงนั้นเร็วแล้ว แก้มยังแดงขนาดนี้เลย” มือหนาลูบสัมผัสที่ต้นคอสวยของอีกคน ดวงตาเขาฉายแววของความห่วงใยอย่างไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย

“ก็เมียคุณนั่นแหละทำหนู” เขาใช้ปลายนิ้วตีที่จมูกรั้นไม่แรงนักอย่างไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอพึ่งพูดออกมา

“ใครเมียฉันกัน อย่าพูดจาแบบนี้ ไม่ชอบเลยนะ” นิลินกอดอกแน่นพลางยู่ปากเมินไปมองทางอื่น เขตถกรไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีนั้นแต่กลับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เขาส่งมือไปลูบหัวเธอแผ่วเบาจนเธอหันมามองแล้วทุบที่อกเขาหนึ่งทีไม่แรงนัก

มือเล็กถูกเขากอบกุมเอาไว้แล้วหอมลงบนหลังมือแทนการง้อ เขตถกรไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาต้องยอมเท่าเธอมาก่อนเลยในชีวิต เขามองดูนิลินที่เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้วก่อนบีบแก้มนิ่มอย่างเอ็นดู

“คืนนี้ไปนอนกับฉันไหม? ส่วนแม่เธอเดี๋ยวฉันหาพยาบาลมาดูแลเอง”

“คุณอยากอยู่กับหนูหรอคะ?” นิลินขยับหน้าเข้าใกล้อีกคนก่อนจะมองและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“แน่นอนสิ จริงๆ ก็ให้คนเตรียมของโปรดเธอเอาไว้หลายอย่างเลย ไม่รู้ว่าเด็กแถวนี้จะสนใจหรือเปล่า” เขตถกรทำทีหันไปทางอื่นแล้วทิ้งท้ายสิ่งที่เขาเตรียมไว้ให้เธอจนนิลินตาเป็นประกาย เด็กสาวคนนี้หลอกง่ายจริง แค่มีของกินก็ยอมไปด้วยทุกที่แล้ว

“หนูไม่ได้เห็นแก่กินสักหน่อย”

“แล้วไปไหมละ?”

“ไปค่ะ” เขายิ้มพึงพอใจให้กับคำตอบของเธอ แขนแกร่งรั้งเอวบางให้แนบชิดเพื่อที่เขาจะได้กอดเธออีกครั้ง จมูกโด่งไล้ที่แก้มเนียนอย่างหยอกเย้า ก่อนที่เก่งกาจจะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เขตถกรส่ายหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณไม่ให้พูดอะไรตอนนี้

“เดี๋ยวฉันไปคุยธุระก่อน รออยู่ที่นี่นะ” นิลินมองคนที่เดินออกไปหลังจากทิ้งสัมผัสแผ่วเบาไว้ที่หน้าผาก ท่าทางของเก่งกาจดูร้อนรนซะจนเด็กอยากรู้อยากเห็นอย่างเธอไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องทั้งหมด ไวกว่าความคิดขาเรียวก็ก้าวไปหลบอยู่มุมหนึ่งเพื่อฟังสิ่งที่เขาพูดคุยกัน

ไอแพดราคาแพงถูกเขตถกรปาใส่กำแพงของโรงพยาบาลจนแตกละเอียด เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นทั้งกัดฟันกรอดให้กับวีดีโอที่เก่งกาจพึ่งให้เขาดูเมื่อครู่ ก่อนจะรีบกดโทรศัพท์โทรออกแต่กลับมีเพียงเสียงของระบบที่บอกว่าไม่สามารถติดต่อได้

“กล้าดียังไง!!!”

“คุณเขตจะเอายังไงต่อดีครับ ถึงคุณนิราจะไม่ได้พูดถึงคุณนิลินตรงๆ แต่การทำแบบนี้ คนในโซเชียลก็คงจะสืบหาได้ไม่ยากแน่”

“ยกเลิกของที่กูบอกให้เตรียมไว้ที่คอนโดคืนนี้ทั้งหมด เตรียมรถรอ อีกสักพักกูจะตามไป” เก่งกาจพยักหน้ารับแล้วรีบไปทันทีตามคำสั่ง เก่งกาจรู้ดีว่าอารมณ์ของเขตถกรในตอนนี้กำลังปะทุแค่ไหน และนายเขาก็ต้องไปจัดการเรื่องนี้ให้จบลงภายในคืนนี้เท่านั้น

นิลินขมวดคิ้วแน่นก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอนั่งอยู่บนโซฟามองเขตถกรที่ปั้นหน้ายิ้มเดินเข้ามา ก่อนจะทำเป็นสงสัยเมื่อเขาบอกว่าไม่สามารถพาเธอไปที่คอนโดของเขาได้ตามที่ตกลงกันไว้ แม้จะอยากถามให้รู้เรื่องแต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วปล่อยให้เขาไปเท่านั้น

“เอาไว้เดี๋ยวฉันโทรหานะ” เขาลูบหัวของคนตรงหน้าแผ่วเบาแล้วยิ้มอ่อนโยน แล้วขยับไปกดจูบที่หน้าผากแทนคำบอกลา แอบเสียกายนิดหน่อยที่ไม่สามารถอยู่กับเธอได้ตามที่วางแผน และเขาจะต้องจัดการคนที่ทำให้เขาเสียโอกาสนี้ให้สาสม

หลังจากที่เขตถกรออกไปนิลินก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เพียงแค่เธอกดคำค้นหาชื่อ นิรา ภัครวัตร วีดีโอที่กำลังถูกส่งต่อจนเป็นกระแสก็ปรากฏให้เห็นทันที เธอกดฟังเนื้อหานั้นแล้วกำมือแน่น ทุกคำพูดของนิรากำลังทำให้คนอื่นคิดว่านิราต้องตกเป็นเหยื่อ และใบ้คำเอาไว้ว่าเขตถกรกำลังนอกใจ ถึงจะไม่ได้บอกชื่อของเธอตามตรง แต่คนในโซเชียลคงสืบหามันได้ไม่อยากอย่างที่เก่งกาจบอก

ตระกูลภัครวัตร

คนของภัครวัตรถูกจัดการก่อนที่เขตถกรจะเข้ามาในบ้านได้ เขานั่งลงยกขาไขว่ห้างแล้วหยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างพยายามที่จะใจเย็นทั้งที่ในใจเขาร้อนราวกับเปลวเพลิงที่ถูกใครสาดน้ำมันใส่ไม่มีหยุด

นภัทรเดินออกมาพยายามทำท่าทีราวกับว่าไม่ได้หวาดหวั่น ดวงตาคมของเขตถกรมองไปรอบตัวบ้าน เพราะคนที่เขาต้องการเจอไม่ใช่คนตรงหน้า

“นิราอยู่ไหน?”

“คือ…. นิราไม่อยู่ที่นี่ บางทีอาจจะกลับไปที่เรือนหอหรือเปล่า?”

“คุณลุงคิดว่าถ้าผมเจอตัวนิราที่เรือนหอ แล้วจะตามมาที่นี่ทำไม” เขาพยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจเอาวีดีโอของนิราให้นภัทรดู อีกคนเบิกตากว้างแล้วเลิ่กลั่กจนใบหน้าชื้นเหงื่อ

“ดูเหมือนว่าลูกสาวคุณลุงจะไม่สนใจเงินลงทุนที่คุณลุงต้องการเลยนะครับ” เขตถกรพูดเสียงเรียบแต่ยังคงมีหางเสียเพื่อความมีมารยาท เขาหยิบกระบอกปืนออกมาแล้วทำทีเอาผ้าเช็ดมันอย่างใจเย็น

“ตาเขตใจเย็นๆ ลุงว่าบางทีนิราอาจจะแค่น้อยใจ”

“เอาความจริงเรื่องนี้ผมก็จัดการได้ไม่ยากหรอกครับ แต่ที่มาหาก็แค่อยากจะเตือนเอาไว้ ว่าลูกสาวคุณลุงไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาน้อยใจผมได้ และยิ่งไม่มีสิทธิ์ที่จะทำให้คนอย่างผมเดือดร้อนด้วย”

เขาพูดออกไปอย่างเปิดเผยถึงความไม่ชอบ ถึงแม้เขาจะรู้ว่านภัทรอาจจะคลางแคลงใจว่าถ้าเขาเกลียดนิราขนาดนี้แล้วจะยอมแต่งไปทำไม แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องใส่ใจ เท่าที่เขาอยู๋กับคนของที่นี่มากขึ้นเขาก็ได้รู้.... คนของภัครวัตรก็ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น

“ผมไม่ชอบให้ใครมาทำให้ผมเดือดร้อนครับ และยิ่งไม่ชอบให้ใครมาทำคนของผมเดือดร้อนด้วย” เขตถกรเน้นย้ำและเขารู้ว่านภัทรเข้าใจดีว่าคนที่เขาหมายถึงคือใคร

“เอาไว้….ลุงจะลองคุยกับนิราเอง”

“ดีครับ”

เขตถกรนั่งอยู่บนรถก่อนจะเลื่อนดูกระแสข่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขากดปัดออกจากหน้าจอความคิดเห็น แล้วโทรออกหานิลินแต่กลับไม่มีการตอบรับจากปลายสาย มองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือบ่งบอกเวลาเกือบตีหนึ่ง ก่อนเขาจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขตถกรไม่ได้รู้สึกเครียด แต่เขาแค่รำคาญกับเรื่องวุ่นวายนี้

“คุณเขตจะให้จัดการเรื่องข่าวยังไงดีครับ?”

“ติดต่อทุกสำนักข่าวว่ากูปฏิเสธเรื่องทั้งหมด ถ้าสำนักข่าวไหนยังเล่นข่าวหรือขุดคุ้ย พิพัตรตราจะจัดการให้ถึงที่สุด”