- 12 - จับตัว

ท้องฟ้าหลังฝนในตอนสายเริ่มสว่างขึ้นไม่มืดครึ้มอย่างตอนเช้าตรู่ คนตัวเล็กยังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งมีอ้อมแขนของเขตถกรให้เธอหนุนนอนอยู่ ดวงตาคมง่วนอยู่กับการอ่านรายละเอียดงานของเขา ส่วนนิลินก็กำลังตั้งใจดูหนังเรื่องโปรดจากหน้าจอไอแพดที่เขาซื้อไว้ให้

ปลายจมูกโด่งหอมลงบนผมนุ่ม กลิ่นแชมพูที่เธอพึ่งจะใช้ไปเมื่อเช้าทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหอมย้ำลงไปอีกครั้ง สุดสัปดาห์ที่ได้อยู่ด้วยกันหมดลงแล้ว คืนนี้เขาต้องส่งเธอกลับไปหาแม่ที่โรงพยาบาลเพราะเขาเองมีงานมากมายที่ต้องจัดการ

"หิวหรือเปล่า?" เขาถามเสียงนุ่มแล้วก้มมองคนที่เงยมองเขาตาแป๋ว

"นิดหน่อยค่ะ คุณเขตหิวไหมคะ?"

"อืม....อีกสักพักไปกินอาหารญี่ปุ่นกันไหม? ฉันมีร้านหนึ่งรสชาติดีมากเลยนะ สนใจหรือเปล่า?" ดวงตากลมทอประกายเหมือนทุกครั้งยามได้ยินเกี่ยวกับของกินแสนอร่อย เขตถกรยิ้มเอ็นดูแล้วยีหัวเธอแผ่วเบาก่อนเขาจะขยับออกเพื่อลุกขึ้นไปเตรียมตัว 

ผ่านไปยี่สิบนาทีเขตถกรเดินออกมาแล้วนั่งลงที่เตียง มองดูเด็กสาวที่นอนซุกอยู่กับผ้าห่มทั้งที่ไอแพดยังมีแสงสว่างวาบจากหนังเรื่องโปรดของเธอ เขายิ้มแล้วหอมลงที่แก้มนิ่ม ก่อนขยับไปกระซิบข้างหูแผ่วเบา

"ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว อาหารญี่ปุ่นรออยู่นะ" เป็นไปอย่างที่เขาคิดพอได้ยินอย่างนั้นนิลินก็เด้งตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป เขามองตามแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวทั้งรอยยิ้ม

"คุณเขตรถพร้อมแล้วครับ" เขาพยักหน้าตอบรับเก่งกาจที่รายงานทันทีเมื่อเขาเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

"มึงให้คนโทรจองร้านอาหารญี่ปุ่นที่กูเคยพาลูกค้าไปเมื่อเดือนก่อนที"

"แต่ปกติร้านนี้ต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนเลยนะครับ"

"บอกไปว่ากูเป็นคนจอง ยังไงก็ต้องได้" เขาพูดเสียงเรียบและไม่จำเป็นต้องย้ำคำ เก่งกาจก็โน้มลงรับคำสั่งทันที

นิลินเดินออกมาอย่างสดใส เด็กสาวใส่เสื้อครอปมีปกแขนยาวสีขาวกับกระโปรงลายสก็อตตัวสั้นที่เข้ากับเธอได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นพอเขตถกรเห็นหน้าท้องแบนราบที่เสื้อยาวปิดไม่มิดกับขาอ่อนที่กระโปรงสั้นจนมองเห็นเด่นชัดเขากลับรู้สึกไม่ชอบใจนัก

"สั้นไปหรือเปล่า? ทั้งเสื้อทั้งกระโปรงเลย" เขาพูดเรียบนิ่งน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เธอ

"คุณไม่ชอบหรอคะ?" เขตถกรรั้งเอวบางให้กายเล็กของอีกคนมาแนบชิด เขาส่ายหัวปฏิเสธในคำถามนั้นของเธอ

"ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่อยากชอบคนเดียว ไม่อยากให้คนอื่นมาชอบด้วย" เขาก็แค่ไม่ชอบเวลาเห็นคนอื่นมองเธอ ปกตินิลิินใส่อะไรก็ดูดีอยู่แล้วในสายตาเขา แต่เวลาสวยหรือน่ารักเกินไปมันก็ลำบากเขาที่ต้องมาคอยหวงยามใครมองมา เขตถกรเกลียดแววตาที่มองมาอย่างอยากได้คนของเขามากที่สุด

"คนอื่นจะชอบก็ช่าง แต่หนูชอบคุณคนเดียวนะคะ" ดวงตากลมมองเขาตาแป๋วแล้วขยับมาหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ นิลินรู้ดีว่าควรจะทำยังไงให้เขาหายหงุดหงิด

"ให้มันจริงเถอะ" เขาบีบที่จมูกรั้นอย่างมันเขี้ยว เขตถกรกุมมือเธอให้เดินตามเขาไป ในเมื่อวันนี้เขารู้สึกหวงมากขนาดนี้ก็คงปล่อยเธอให้อยู่ห่างกายไม่ได้

ขับรถมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูที่ตกแต่งอย่างดี เขตถกรถูกเชิญไปที่ห้องส่วนตัวที่ถูกจัดเตรียมไว้ต้อนรับ เขาหันไปยิ้มให้เก่งกาจอย่างพอใจ ก็บอกแล้วว่าคนอย่างเขตถกร ถ้าอยากได้ก็ไม่มีคำว่าไม่ได้

"อยากกินอะไร?"

"ราคาแพงจัง หนูสั่งได้หรอคะ?"

"แน่นอน อยากกินอะไรก็สั่งได้หมดเลย หรืออยากลองทุกอย่าง?" เขาหลุดขำออกมาตอนเห็นดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจของเธอ แต่เขาไม่ได้พูดเล่นเสียหน่อย ขอแค่เธอพูดมาว่าอยากกินทุกอย่าง เขาก็จะสั่งมาทั้งหมดอย่างตามใจ

"หนูรู้ค่ะว่าคุณรวย แต่สั่งแค่พอทานก็พอแล้ว หนูอยากกินแซลมอนกับเทมปุระค่ะ"

"งั้นเอาเมนูทั้งหมดที่มีแซลมอนกับเทมปุระมาอย่างละหนึ่ง" เขตถกรกันไปสั่งพนักงานแล้วรวบเอาเมนูจากมือเธอมาคืนให้พนักงานด้วย เขาหันไปยิ้มใส่คนหน้ามุ่ยที่บ่นอุบว่าเขาสั่งเยอะเกินไปก่อนจะหัวเราะออกมา

ไม่นานนักอาหารมากมายก็มาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ เธอได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นว่าเขายิ้มภาคภูมิใจกับอาหารมากมายนี้ ถึงเธอจากอยากกินหรือชอบมันแต่นี่ก็มากเกินไปหน่อย อาจเพราะการเงินของเธอและเขาต่างกันความคิดก็เลยต่างกันไปด้วย

"กินสิ กินเยอะๆ" เขาพูดพลางคีบเมนูนั้นเมนูนี้ใส่ลงในจานแบ่งของเธอ ดวงตาคมจ้องมองคนที่คีบอาหารเย้าปากและตาเป็นประกายทุกครั้งเมื่อได้ลิ้มรส เขาพอใจที่นิลิินถูกปากกับอาหารในร้านที่เขาเลือกและตั้งใจพาเธอมา

"เดี๋ยวกินเสร็จฉันจะไปส่งเธอที่โรงพยาบาล พรุ่งนี้อาจไม่ได้ไปหานะ ฉันมีงานสำคัญ เอาไว้มะรืนจะเข้าไปหา"

"ค่ะ แต่ถ้าว่างอย่าลืมโทรหาหนูบ้างนะคะ" เขาพยักหน้ารับคำของเธอ เขตถกรชอบที่เธอเชื่อฟัง ไม่ขัดคำสั่งของเขา และไม่ถามเซ้าซี้กับทุกเรื่องในชีวิตเขา เธอแค่อยู่ในที่ของตัวเอง นั่นยิ่งทำให้นิลิินดูน่ารักมากขึ้นไปอีกในสายตาเขา

หลังมื้ออาหารสุดหรูจบลงเขตถกรก็มาส่งเธอที่หน้าโรงพยาบาล เขาขยับมาชิดประตูในตอนที่เธอเปิดออกไปแล้วลดกระจกลง เขาเอ่ยเรียกให้เธอขยับใบหน้าก้มลงมาหาก่อนจะฉวยโอกาสกดจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากอิ่มเพื่อซึมซับไว้ก่อนต้องห่างกันสองคืน

"คุณเขต! เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอกค่ะ"

"เห็นก็เห็นไป ใครมันจะกล้าเอาเรื่องของเขตถกรไปพูด" เขายังคงฉกชิงหอมแก้มนุ่มของเธออีกฟอดใหญ่ด้วย จนโดนทุบไปที่อกหนึ่งทีไม่แรงนัก เขตถกรแค่หัวเราะออกมาให้กับแก้มเนียนที่แดงระเรื่อ

"รีบไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปทำงานสำคัญไม่ทัน"

"หึ เอาไว้ฉันจะโทรหา รับสายทุกครั้งด้วยละ เข้าใจไหม?" เขตถกรเอื้อมมือไปลูบแก้มเธอแผ่วเบาตอนที่เธอพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะบอกให้เก่งกาจออกรถ

นิลินหมุนตัวกำลังจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาลแต่่จู่ๆก็มีรถตู้มาจอดปิดด้านหลังเธอ ชายฉกรรจ์สองสามคนกรูลงมาล้อมเธอไว้ฉุดกระชากเธอขึ้นรถไปแม้เธอพยายามดิ้นเร่าแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนเหล่านั้นได้

"แย่แล้วครับคุณเขต!"

"อะไรของมึงไอเก่ง?" เขาขมวดคิ้วถามเก่งกาจที่เอาแต่นั่งมองกระจกข้าง

"คุณนิลิน...." เขตถกรแค่ได้ยินชื่อเขาก็หันหลังไปมองทันที เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเมื่อเห็นนิลินถูกลากขึ้นรถคันนั้นไป เธอพึ่งออกห่างจากเขาไปเพียงเสี้ยวนาทีก็มีคนกล้ามาแตะคนของเขาแล้ว

"ตามมันไป!"

"แต่คุณเขตมีงานสำคัญนะครับ"

"กูบอกให้ตามไปไง!!" เก่งกาจรีบตอบรับแล้วกลับรถเพื่อขับตามไปในทันที เขตถกรกำลังเดือดกาลจนเลือดขึ้นหน้า เขาสัญญากับตัวเองในใจว่าถ้าเธอบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว เขาจะจัดการมันให้ถึงที่สุด

นิลินที่ขึ้นมาบนรถที่ขับออกมาไกลโรงพยาบาลออกไปสักพักก็พยายามดิ้นเร่า ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันทีเมื่อคนตรงหน้าดึงผ้าปิดหน้าออก เขาคือดนัยลูกน้องคนสำคัญของพ่อเธอ ที่มาจับตัวเธอก็คงเป็นเพราะพ่อไม่ก็นิราเป็นคนสั่ง แต่ทำไมจู่ๆถึงได้จับตัวมาแบบกะทันหันอย่างนี้ ...... พ่อกับพี่สาวเธอต้องการทำอะไรกันแน่

"ตกใจหรอ?"

"พี่ทำตามคำสั่งของพี่นิราอีกสินะ"

"แน่นอน พี่ก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อนิมาตั้งนานแล้ว ลินก็รู้" นิลินไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับคำพูดแสนเย็นยะเยือกนั้น เธอกลับแค่นหัวเราะออกมาแทน

"นี่พี่คิดจริงหรอว่าพี่ทำทุกอย่างให้พี่นิรา แล้วพี่นิราจะเลือกพี่  โง่!!" เพี๊ยะ!! หน้าเธอหันไปตามแรงตบก่อนดนัยจะถูกลูกน้องอีกสองคนห้ามไว้ว่าห้ามทำให้ใบหน้าของเธอมีแผลเด็ดขาด

"อย่ามาพูดจามั่วซั่ว นิรักพี่"

"รักพี่? พี่คิดว่าพี่เทียบคุณเขตถกรได้หรอ? คิดว่าสุดท้ายพี่นิราจะเลือกพี่ที่เป็นแค่ลูกน้องคุณพ่อแทนพี่เขตเนี่ยนะ" ดนัยเป็นคนที่พ่อเธอชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเป็นคนที่พ่อเหมือนจะให้ความสำคัญ แต่ไม่เคยถูกเลี้ยงเหมือนลูก แต่ไหนแต่ไรดนัยก็รักนิรามาตลอด ถูกหลอกใช้มาไม่รู้กี่ครั้งก็ยังโง่ให้นิราหลอกใช้อยู่ 

"เรื่องของพี่กับนิมันจะเป็นยังไงลินไม่ต้องสนใจหรอก สนใจเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังจะถูกเอาไปส่งให้เสี่ยบวรแล้วนะ?" 

เธอตกใจได้เพียงครู่่เดียวรถก็จอดตรงหน้าบ้านหรูหลังหนึ่ง คนตัวเล็กถูกผลักลงจากรถทันที บานประตูเปิดออกก่อนเสี่ยบวรจะเดินยิ้มเจ้า เจ้าล่ห์ออกมามือหยาบแตะที่แก้มเธอแล้วหัวเราะอย่างพึงพอใจ

"หนูนิลินมาสักที เสี่ยรอตั้งนาน" เธอก้มลงกัดมือที่แตะปลายคางเธออยู่เต็มแรงจนถูกผลักออกไปไกล แล้วเธอก็ถูกดนัยจับมัดเอาไว้ทันทีก่อนจะส่งไปให้เสี่ยบวรโอบกอดไว้

"ปล่อยนะ!!"

"แหม อย่าเล่นตัวเลยน่า มาเป็นเมียเสี่ย รับรองว่าหนูจะสบายไปทั้งชาติ" มือของเสี่ยบวรที่โอบเอวลูบไล้ไปมาอย่างจงใจ ใบหน้าหวานเบี่ยงหนีจมูกแสนน่ารังเกียจที่พยายามจะแตะที่แก้ม แม้พยายามกรีดร้องเท่าไหร่ก็ไม่มีใครช่วย

"อย่าตะโกนเสียงดังให้เสียเวลาเลยน่า.."