-14- หรือว่ามันบังคับลิน

นิลินกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างเตียงคนไข้ของแม่ เธอเอาแต่ยิ้มมองดูข้อความแสนเป็นห่วงของเขตถกรที่ส่งมาหาไม่หยุด ยิ่งเธออ่านแล้วไม่ตอบเขาก็ยิ่งส่งมาอีกหลายครั้งจนโทรหาอยู่หลายสาย พอเห็นว่าเขาเป็นห่วงมันยิ่งทำให้เธออยากเห็นเขาเป็นห่วงมากขึ้นอีก

“นิลิน…” เสียงแผ่วเบาของมีเรียกทำให้เธอหันไปมอง มือเล็กวางโทรศัพท์ลงทั้งที่ข้อความที่พิมพ์เอาไว้ยังไม่ถูกส่งกลับไป

“มีอะไรคะแม่?”

“ลูกกับคุณเขต…..” เธอก้มหน้าลงในทันทีเมื่อได้ยิน เพราะรู้ดีอยู่ใจว่าแม่ต้องการจะสื่ออะไร

“แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกนะคะ หนูมั่นใจว่าระหว่างหนูกับลูกสาวคนโปรดของคุณพ่อ คุณเขตจะเลือกหนูแน่นอน” นิลินพูดออกไปอย่างนั้น ทั้งที่ในใจก็ยังมีความคิดบางอยางเก็บซ่อนเอาไว้ เธอมั่นใจว่าเขตถกรจะไม่มีวันหลงรักนิรา แต่ไม่เคยมั่นใจว่าเขาจะไม่ทิ้งเธออย่างที่เขาทำกับผู้หญิงทุกคน

“แต่สองคนนั้นจดทะเบียนสมรสกัน ลูกก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเมียน้อยเลยนะ”

“นิลินไม่ใช่เมียน้อยครับ นิลินเป็นคนของผม” เขตถกรเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น นิลินหันไปมองอย่างตกใจที่เขามาอยู่ที่นี่ ในยามที่เขาพูดอย่างนั้นกับแม่เธอมันดันทำให้เธอเผลอรู้สึกดีขึ้นมา

“คุณเขตมาได้ยังไงคะ?”

“เห็นอ่านแล้วไม่ตอบ ฉันก็เลยมาหาเธอที่นี่ไง” คำพูดนั้นของเขาราวกับมอบความอบอุ่นให้หัวใจดวงน้อยของเธอ เพียงแค่ไม่ได้ตอบกลับข้อความเขาในทันที เขาก็มาหาถึงที่นี่ นั่นใช่บ่งบอกว่าเขาเองก็ใส่ใจเธอมากหรอ

“เราไปคุยกันที่ร้านกาแฟข้างล่างดีไหมคะ?”

“เดี๋ยวก่อน…ฉันอยากคุยกับแม่เธอให้รู้เรื่องก่อน” เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเม้มปากอย่างประหม่า เพราะเขตถกรแสดงสีหน้าเรียบนิ่งจนเธอไม่รู้อารมณ์ของเขาในตอนนี้เลยแม้สักนิด

นิลินยอมเดินออกไปอยู่ด้านนอกตามคำสั่งเขา เธอนั่งบีบมือตัวเองแน่นทั้งมองลูกน้องของเขตถกรที่ยืนเต็มหน้าห้องสลับกับมองบานประตูที่ไม่เปิดออกมาเสียที

“คุณนิลินไม่ต้องกังวลหรอกครับ คุณเขตไม่ทำอะไรที่คุณไม่สบายใจหรอก” คำพูดของเก่งกาจดูเหมือนจะทำให้เธอใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย ทันทีที่เขตถกรออกมาก็รีบเดินไปจับแขนเขาเอาไว้ ตาคมมองราวกับเอ็นดูแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะลูบหัวเธอแผ่วเบา

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ฉันไม่ได้ทำอะไรแม่เธอสักหน่อย แค่คุยให้เข้าใจว่าเธอไม่ใช่เมียน้อย” เขตถกรบีบจมูกรั้นของเด็กขี้กังวล เขากำลังจะพาเธอเดินออกไปจากหน้าห้องเพื่อจะไปที่ร้านกาแฟด้านล่าง แต่ดันเจอชายหนุ่มที่ไม่ได้อยากจะเจอเข้าซะก่อน

“พี่ปราณ มาเยี่ยมแม่หรอคะ?”

“ครับ แล้วนี่ลินกำลังจะไปไหน?” ตาคมยังมองจ้องชายหนุ่มที่ทำเป็นคุยกับคนของเขาเสียงนุ่มแต่พยายามจะไม่พูดอะไร เขาดึงมือเล็กมาจับไว้แล้วกระชับให้แน่นขึ้น ออกแรงดึงให้เธอเดินตาม แม้นิลินจะทำตามอย่างว่าง่ายแต่ใครอีกคนกับดึงเธอเอาไว้

“อะไรของมึงว่ะ!?” นิลินเดินเข้ามาขวางกลางเพราะเขารู้ว่าเขตถกรไม่ได้มีความอดทนมากนัก เธอพยายามบอกให้เขาใจเย็นลงก่อนจะถูกดึงกระชากให้ไปอยู่ด้านหลังเขาในตอนที่เขาเห็นว่าใครอีกคนเข้าใกล้เธอมากเกินไป

“คุณแต่งงานจดทะเบียนสมรสแล้ว เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับลิน!?”

“มึงนั่นแหละ เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับคนของกู” เขตถกรกำหมัดแน่นขึ้นอีกในตอนที่ปราณแสยะยิ้ม เขาดูออกว่าอีกคนกำลังเย้ยหยันเขา คงจะเห็นว่าเขาไม่มีทางที่จะได้ครอบครองเด็กสาวที่เขาจับมืออยู่ โดยที่มันไม่รู้เลยว่าเขาครอบครองเธอไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง

“ลินก็รู้ว่ามันเป็นพี่เขยลินนะ ทำไมยังไปเลิกยุ่งกับมันอีก หรือว่ามันบังคับลินใช่ไหม? บอกพี่สิ พี่จะช่วยลินเอง” นิลินยายามดันตัวคนที่ฉุดกรชากเธอไม่หยุดออกไป ก่อนเขตถกรจะช่วยดึงเธอออกมาจากพันธการของปราณ

“พี่ปราณฟังลินนะคะ คุณเขตไม่เคยบังคับลินเลย แต่ลินต่างหากที่อยากอยู่กับเขา” เขตถกรแอบยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก็ไม่รู้อะไรทำให้เขารู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“ไม่จริงอ่ะ”

“พี่ปราณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่พี่ปราณเถอะค่ะ ถ้ามาเยี่ยมแม่ แม่อยู่ในห้อง ลินขอตัวก่อนนะคะ” นิลินหันมองเขตถกรเธอลูบแขนเขาให้ใจเย็นแล้วออกแรงดึงก่อนจะต้องหยุดชะงักอีกครั้งเพราะคำพูดของปราณแล้วหันไปมอง

“ลินกำลังประชดพี่ เพราะแม่พี่ถอนหมั้นใช่ไหม? ลินกำลังโกรธแล้วคิดว่าพี่รังเกียจที่ลินไม่ได้เป็นคนสำคัญของภัครวัตรใช่ไหม? ถ้าเป็นเรื่องนั้นพี่อธิบายได้นะ” ประโยคนี้ของปราณไม่ใช่เจ้าของคำถามเท่านั้นที่มองอย่างรอคอย แต่เขตถกรเองก็คาดหวังในคำตอบเช่นกัน

“พี่ปราณคะ เรื่องหมั้นลินไม่เคยตกลงด้วยเลยนะ พี่ก็รู้ว่าผู้ใหญ่เป็นคนจัดการเรื่องนั้น เพราะงั้นสิ่งที่ลินทำอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่เพื่อประชดพี่” แม้นิลินจะรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังจะพูดหลังจากนี้อาจทำร้ายใจปราณให้เจ็บปวด แต่หากไม่พูด เขาก็ไม่มีวันเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังคิด

"ลินเป็นคนปฎิเสธงานหมั้นเอง ไม่ใช่พี่เป็นคนถอนหมั้น แต่มันไม่มีตั้งแต่แรกแล้ว ลินอยากให้พี่เข้าใจใหม่ด้วย ส่วนเรื่องที่พี่ห่างเหินไปตอนที่ลินถูกภัครวัตรตัดหางปล่อยวัดก็ช่างมันเถอะค่ะ ลินไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก"

เขตถกรยิ้มรับแล้วมองคนตรงหน้าที่ยืนหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กสาวข้างกายเขาพูด ยิ่งนิลินเป็นอย่างนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกชอบมากขึ้นไปอีก ความตรงไปตรงมาและกล้าได้กล้าเสียของอีกคน มันถูกใจเขาเสียจนไม่อาจปล่อยให้เธอหลุดมือไป

“ไม่จริง”

“จริงค่ะ สิ่งที่ลินทำอยู่ตอนนี้ลินทำตามความต้องการและความรู้สึกของลิน ไม่ใช่เพื่อประชดพี่อย่างที่พี่เข้าใจ ลินคิดกับพี่แค่พี่ชาย แล้วลินก็หวังว่าพี่จะไม่ทำอะไรที่ทำให้ลินต้องลำบากใจอีก”

ร้านกาแฟโรงพยาบาล

เขตถกรนั่งจ้องมองคนที่สนใจเค้กตรงหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มในตอนที่นึกถึงคำพูดที่เธอพูดกับใครอีกคน นิลินเด็ดเดี่ยวและมั่นคงมากกับการกรทำของตัวเอง และนั่นเป็นสิ่งที่เขามองว่ามันคือเสน่ห์ของเธอ

“คุณเขตมองหนูทำไมคะ?” เด็กสาวถามทั้งเลิ่กคิ้ว เธอรู้สึกได้ว่าเขามองเธอมาพักใหญ่แล้ว มือเล็กยกขึ้นจับที่หน้าเพราะคิดว่าอาจจะมีอะไรติดเขาถึงได้เอาแต่มองหน้าเธออย่างนี้

“หึ ไม่มีอะไร”

“คุณต้องมีอะไรแน่ๆ กำลังโกหกหนูหรอคะ?”

“คิดว่าฉันเป็นคนยังไง?” เขตถกรพูดเป็นเชิงหยอกเย้า เขาขยับแล้วเกลี่ยเช็ดครีมเค้กที่ติดข้างปากเธอก่อนจะเอามันเข้าปาก มองเด็กสาวที่ก้มหน้างุด แก้มแดงระเรื่อทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู

“ปกติคุณไม่ชอบทานของหวานไม่ใช่หรอคะ?”

“ถ้าของหวานนั้นคือเธอ ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ” เขาพูดทั้งยิ้มมุมปาก จ้องมองคนที่เอาแต่ทำเป็นตักเค้กเข้าไปอย่างไม่พูดอะไรต่อ เวลาเขินก็น่ารักมากขนาดนี้ แล้วใครจะยอมปล่อยเธอหลุดมือไปเป็นของคนอื่น

นิลินสนใจอยู่กับขนมตรงหน้า ไม่ได้ตั้งใจฟังบทสนทนาที่เขตถกรคุยกับเก่งกาจเรื่องงานมากนัก ไม่ทันได้มองเลยว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญบางคนกำลังเดินเข้ามาในร้าน ก่อนจะหยิบเอาแก้วกาแฟร้อนของเขตถกรที่พึ่งสั่งเพิ่มมาเมื่อครู่แล้วสาดใส่เธอ

เด็กสาวลุกขึ้นสะบัดเสื้อที่เปียกจนแนบชิด ผิวขาวเริ่มเป็นรอยแดงจากกาแฟที่สาดมา เขตถกรเดินไปหาแล้วรีบถอดเสื้อตัวนอกคลุมเธอไว้ก่อนจะหันไปมองหน้าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างไม่สบอารณ์

“ที่พี่ไม่กลับบ้าน เพราะเอาแต่มาอยู่กับมันหรอคะ!? นังนิลินแกกล้าแย่งผัวพี่สาวหรอ!”

“แน่ใจหรอคะว่าลินแย่งมา? แล้วแน่ใจหรอว่านี่คือผัวพี่?” นิลินถามกลับไป ใบหน้าหวานแสร้งยิ้มให้พี่สาวต่างแม่ที่ยืนโกรธจัดอยู่ตรงหน้า

“นิลิน เธอไปก่อน” เด็กสาวหันมามองหน้าเขาด้วยแววตาคาดเดาไม่ได้ เขากำลังจงใจไล่เธอออกไปก่อน แล้วทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้านิราที่ยืนมองอย่างสะใจอยู่ หรือความจริงแล้วเขาก็สนใจความรู้สึกของอีกคนอยู่บ้าง อาจมีอะไรระหว่างสองคนนี้มากกว่าที่เธอคิดก็ได้

นิลินมองเขาด้วยแววตาน้อยใจ ก้มลงหยิบกระเป๋าโยนแล้วเสื้อสูทคืนเขา แต่พอจะเดินออกไปกลับถูกเขารั้งข้อมือเอาไว้ แล้วเอาเสื้อสูทคลุมให้ตามเดิม

“เสื้อเปียกขนาดนั้น คลุมไว้ห้ามเอาออก” แม้เขาจะพูดเสียงเรียบแต่มันกลับเต็มไปด้วยพลังที่กำลังบอกเธอให้รู้ว่าเขาจริงจังและเธอไม่ควรขัดคำสั่งเขา สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องยอมเดินออกไปอย่างว่าง่าย

“พี่เขตคะ….”

“เคยบอกใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบคนยุ่มย่าม ดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจ” เขตถกรพูดเสียงเข้มแล้วมองอีกคนด้วยความรำคาญ ยิ่งนึกถึงนิลินที่ถูกสาดกาแฟร้อนใส่จนตัวแดงไปหมดก็ยิ่งหงุดหงิด

“แต่พี่เป็นสามีของนินะคะ”

“แล้วยังไง? ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้ ถ้าทนไม่ได้ก็หย่าได้นะ แต่เงินที่จะลงทุน เธอจะไม่ได้ไปเลยแม้แต่แดงเดียว” นิราชะงักไปแล้วมองตามน้องสาวต่างแม่ที่เดินออกไปเมื่อครู่ ในใจกำลังปะทุแล้วพยายามครุ่นคิดถึงความสัมันธ์ระหว่างเขตถกรและนิลิน ดูอย่างไรก็เป็นวามสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมากกว่านิราและเขตถกรที่อยู่ในสถานะสามีและภรรยา