- 11 - เด็กมันน่ารัก

“ทำไมวันนี้ดูมีความสุขจังว่ะ หรือชีวิตแต่งงานมีความสุขกว่าที่คิด?” เขตถกรยักไหล่อย่างไม่อยากตอบคำถาม เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายใจ พอเห็นสายเรียกเข้าที่แสดงชื่อของนิราก็ไม่ได้สนใจแล้วกดตัดสายไป

“กูว่าไม่น่าใช่เพราะเมียหรอกไอดลที่ทำให้มันมีความสุข ดูท่าน่าจะเป็นน้องเมียมากกว่า”

“สมกับเป็นเพื่อนสนิทกู รู้ใจชิบหาย” เขตถกรยิ้มอย่างพอใจในสิ่งที่กิตติธรพูด เพื่อนเขาพูดไม่มีผิดไปสักนิด สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขไม่เคยเป็นนิรา แล้วก็จะไม่มีวันเป็นด้วย

“หลงเด็กอะไรขนาดนั้น”

“แหม ไอดล ก็เด็กมันน่ารัก เด็กมันเชื่อฟัง กูก็หลงเป็นธรรมดา”

“นั่นใช่ไหม? เด็กที่เชื่อฟังของมึง?” เขตถกรหันไปตามที่นพดลบอก เขาเห็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่คนเดียวตรงมุมร้าน เมื่อตอนเย็นเธอบอกเขาว่าจะไปเฝ้าแม่แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ เขที่กำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาแต่ถูกเพื่อนรั้งเอาไว้ซะก่อน

“อะไรของมึงไอกิต!”

“มึงใจเย็นๆ แล้วมองดีๆ กูว่าเด็กมึงไม่ปกตินะ” เขาพยายามข่มใจให้เย็นลงแล้วหันไปมองอีกครั้ง นิลินเอาแต่ยกเหล้าขึ้นดื่มติดต่อกันอยู่หลายครั้ง มือเธอยกขึ้นราวกับว่าเช็ดน้ำตาอยู่ หรือจะเกิดเรื่องขึ้นกับเธอและเขายังไม่รู้

เขตถกรข่มอารมณ์โกรธเมื่อครู่ลงแล้วหลงเหลือเพียงความห่วงใยเท่านั้น เขาเดินเข้าไปหาอีกคนอย่างโจ่งแจ้ง ทันทีที่เด็กสาวเห็นเขาก็รีบเช็ดซับน้ำตาออกจนหมดแล้วมองเขาด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลายครั้งที่เขาเห็นคือคนตัวเล็กไม่ยอมแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็นแม้สักครั้ง

“คุณเขตมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”

“ฉันต่างหากต้องถามเธอ ทำไมมาอยู่ที่นี่?”

“คือหนู…..”

“ไปคุยกันที่อื่นดีกว่า ที่นี่มันเสียงดัง” เขายื่นมือไปให้เธอจับแล้วหยิบเอาเงินปึกหนึ่งวางไว้ที่โต๊ะเพื่อจ่ายค่าเครื่องดื่มทั้งหมดของเธอ พากันออกมานอกร้านอย่างไม่พูดจาแล้วพาเธอขึ้นรถไปก่อน

วันนี้เขาขับรถมาเองก็เลยสะดวกมากพอที่จะนั่งคุยกันในรถอย่างเงียบๆ โดยไม่ต้องไล่ให้ลูกน้องลงไปอยู่นอกรถให้ใครต่อใครมองว่าเอิกกะเหลิก เขตถกรหันไปหาคนที่ยังนั่งก้มหน้าแล้วเอ่ยถามตามตรง อีกคนยังอึกอักไม่ยอมพูดจนเขาเริ่มกังวลใจว่ามันเป็นเรื่องอะไรกันแน่

“ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะรู้ได้ยังไง?”

“คือ….คุณพ่อจะส่งให้หนูไปอยู่กับเสี่ยบวรค่ะ” ทันทีที่ได้ยินก็เหมือนกับสติของเขตถกรขาดผลึง เสี่ยบวรขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิง ในบ้านมีเมียน้อยหลวงอยู่รวมกันหลายคน แล้วใครต่อใครก็ลือกันว่าถ้าใครทำให้ไม่พอใจ เสี่ยวบวรก็อาจจะฆ่าทิ้งทันที

แม้นิลินจะไม่สำคัญกับภัครวัตร แต่อะไรทำให้คนเป็นพ่อใจร้ายกับลูกสาวของตัวเองได้ลง ไม่ว่ายังไงนิลินก็มีสายเลือดของภัครวัตรครึ่งหนึ่ง

“ทำตามที่ลุงนภัทรต้องการไปก่อน”

“คุณก็อยากให้หนูไปเป็นของเสี่ยบวรหรอคะ?” ดวงตากลมฉายแวววูบไหวปนน้อยใจไม่น้อย เขตถกรรีบปฏิเสธยกใหญ่ว่านั่นไม่สิ่งที่เขากำลังจะสื่อ

“เธอคิดหรอว่าฉันจะยอมเสียเธอให้ใคร แต่ที่ให้ทำตามน้ำไปก่อน เพราะฉันมีวิธีของฉัน” เขตถกรยกยิ้มมุมปาก อันที่จริงการจัดการให้เสี่ยบวรไม่มายุ่งกับนิลินอีกมันง่ายนิดเดียวสำหรับเขา แต่แบบนั้นก็อาจจะจบง่ายเกินไป อย่างน้อยก็ควรได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้บ้างสิ

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีวันยอมให้ใครเอาเธอไปหรอก” เขาลูบหัวนิลินเพื่อคลายกังวลให้เธอ เด็กสาวยังพยักหน้าอย่างเข้าใจเขาแล้วไม่ถามคำถามอะไรให้มากความ อยากให้พวกเพื่อนเขามาเห็นจริงๆ ว่าท่าทีเชื่อฟังของเธอมันน่าเอ็นดูแค่ไหน

“แล้วไหนบอกว่าจะไปอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาล?”

“เพราะว่ากังวลเรื่องนี้ก็เลยกลัวว่าจะทำให้แม่เครียดไปด้วยค่ะ หนูก็เลยมาที่นี่”

“แล้วจะกลับไปที่โรงพยาบาลอีกไหม? เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“เลยเวลาเข้าแล้วค่ะ คงเข้าไปไม่ได้แล้ว" เขตถกรยิ้มรับเขาจับมือเล็กเอาไว้แล้วเริ่มขับรถอีกครั้ง หน้าต่างถูกเปิดลงให้เธอได้เห็นข้างทาง ยามที่ลมเย็นกระทบแผ่วเบากลับทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นจนน่าแปลกใจ

“ฉันมีเรื่องอยากจะถามหน่อย” นิลินตอบรับเขาทันทีแล้วหันมามองอย่างตั้งใจว่าเขาอยากจะถามอะไร

“ฉันเคยได้ยินเรื่องที่เธอท้อง….”

“คุณก็เชื่อเหมือนคนอื่นหรอคะ?”

“เพราะไม่เชื่อไง ฉันถึงได้ถาม” เขตถกรบอกออกไปแล้วรอฟังคำตอบ ถึงแม้ในใจเขาไม่อาจเชื่อเธอได้เต็มร้อยในตอนที่ได้ยินหลายคนพูดถึงเรื่องนี้ แต่ก็อยากถามให้รับรู้เรื่องทั้งหมดมากกว่า

ต่อให้อีกคนจะตอบมาว่าเป็นอย่างที่ใครต่อใครพูดกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรับเรื่องของเธอไม่ได้ เพียงแค่อยากรู้จักกันให้มากกว่านี้ก็เท่านั้น

เขตถกรโตมาจนอายุขนาดนี้ เขารู้ดีว่าในโลกนี้ไม่มีใครขาวสะอาดหรอก เพราะงั้นเรื่องความหลังของเธอไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ที่เขาจำเป็นต้องรู้ไว้ก็เพื่อป้องกันว่าเธออาจจะได้รับความเดือดร้อนจากเรื่องพวกนั้นอีกครั้งในอนาคต

“คนที่แท้งคือพี่นิราต่างหาก”

“ว่าไงนะ?” เขาขมวดคิ้วอย่างตั้งคำถาม ความหมายของเธอคือคนที่แท้งเป็นนิราแล้วใส่ร้ายว่าเธอท้องหรอ จะเป็นไปได้ยังไง….

“ลองค้นหาข่าวเมื่อสองปีก่อนดูหรือยังคะ? ถ้าคุณค้นหาดูคงเห็นชื่อ นิลิน ภัครวัตรเต็มไปหมด” เขาแค่ฟังก็รู้ว่าอีกคนอาจไม่อยากพูดอะไรมากกว่านี้ เขตถกรเองก็ไม่จำเป็นต้องถามต่อไป เพียงแค่รู้ต้นตอเขาก็พอจะให้ลูกน้องสืบได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ดื่มตั้งเยอะ ไม่เมาเลย คอแข็งเหมือนกันนี่”

“ถ้าหนูบอกคุณว่าหนูเคยรับงานพวกนี้ คุณจะรังเกียจหนูไหมคะ?”

“งาน?”

“ค่ะ รับชงเหล้าให้พวกลูกคนรวย เวลาดื่มหนูได้แก้วละสองพันเลยนะคะ แล้วบางครั้งก็จบลงที่เตียง บางทีก็…..”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว” เด็กสาวก้มหน้าลงทันทีเมื่อเขาเผลอเสียงเข้มใส่แล้วบอกให้เธอหยุดพูด อีกคนน่าเข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อผิดไป ถึงเวลาที่เขตถกรต้องอธิบายอีกแล้วหรอ

“คุณรังเกียจหนูจริงๆ ด้วย”

“ไม่ใช่สักหน่อย ก็แค่….คือแบบ….แค่ไม่ชอบเวลาได้ยินว่าเธอไปใกล้ชิดกับใคร”

“คะ?”

“ช่างมันเถอะ แต่เอาเป็นว่าฉันไม่ได้สนใจหรอกว่าก่อนหน้านี้เธอจะใช้ชีวิตยังไง แต่ในตอนนี้เธอเป็นของฉัน อย่ากลับไปทำอย่างเดิมอีกก็พอ” นิลินยิ้มร่าแล้วตอบรับเขาก่อนจะยกนิ้วก้อยมาให้เป็นเชิงทำสัญญา เขตถกรเลือกที่จะจูบลงที่นิ้วเรียวนั้นแทน

“ฉันขับรถอยู่ อีกมือหนึ่งก็จับมือเธอ ไม่มีมือว่างหรอกนะ” เด็กสาวข้างายขยับมาหอมแก้มเขาย้ำไปย้ำมาอยู่หลายที เขตถกรแค่ยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วกระชับมือให้แน่นขึ้นอีก

"หนูตอบคำถามคุณแล้ว ทีนี้หนูขอถามคุณบ้างได้ไหมคะ”

“อื้ม ถามมาสิ”

“ที่คุณมาแต่งงานกับพี่นิรา คุณต้องการอะไรของภัครวัตรกันแน่คะ?” เขตถกรกลืนน้ำลายอึกใหญ่กับคำถามนั้น เขาสืบรู้มาว่าเมื่อก่อนนิลินไม่ได้ใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้ เพราะมีปู่ของเธอดูแล เขตถกรเดาว่านิลินอาจจะรักปู่มาก ถ้าอีกคนรู้ว่าจุดเริ่มต้นการเข้ามาพัวพันกับภัครวัตรเกิดมาจากการที่เขาจะแก้แค้น เธอจะยอมรับมันได้ไหมนะ

“ก็ไม่….”

“หนูคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องพูดอย่างนี้”

“…….”

“แต่รู้อะไหมคะ เวลาผู้หญิงเลือกที่จะถามอะไรสักอย่าง ส่วนใหญ่นั่นเป็นเพราะเธอรับรู้อะไรมาก่อนจะถามแล้ว ถึงได้เอ่ยปากถามคุณ" ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเลิ่กลั่กกับคำพูดนี้นัก คนอย่างเขตถกรไม่เคยกลัวใคร แต่เขามีอาการทุกทีถ้าเป็นนิลิน